บทที่ 68

เวลาห้าวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว และแล้วก็เวียนมาถึงช่วงสุดสัปดาห์อีกครั้ง

สองสามวันมานี้เย่หานสร้างนิสัยเข้านอนแต่หัวค่ำและตื่นแต่เช้าจนคุ้นชิน ในเมื่อไม่มีใครคอยดึงเขาไปกลิ้งเกลือกบนเตียง เขาก็ตื่นนอนตอนเจ็ดโมงเช้าทุกวัน หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ออกกำลังกายสี่สิบนาที แล้วค่อยไปกินมื้อเช้า

เที่ยงวันนี้เย่หานบอกคุณป้าแม่บ้านว่าไม่ต้องทำอาหารกลางวัน เพราะเขาจะไปกินข้าวที่บ้านจู

ป้าหวงพาหลานชายคนโตมาอยู่ที่เผิงเฉิงได้ร่วมเดือนแล้ว เดิมทีว่าจะมาเที่ยวแค่สิบวันครึ่งเดือนแล้วกลับ ทว่าสองสามีภรรยาจูเจี้ยนอันคิดว่าไหนๆ ก็มาแล้ว จึงอยากให้อยู่ต่ออีกสักระยะ

จนล่วงเลยมาถึงเดือนสิงหาคม ป้าหวงเริ่มเป็นห่วงตาแก่รวมถึงเป็ดไก่ที่บ้าน อีกทั้งคิดว่าพอกลับไปไม่ถึงเดือนเด็กก็ต้องเปิดเทอมแล้ว ควรให้หลานเก็บเนื้อเก็บตัวเสียบ้างจะได้ไม่เตลิดเปิดเปิง จึงได้เวลาวางแผนเดินทางกลับเสียที

ก่อนกลับ เย่หานย่อมต้องไปส่งเธออยู่แล้ว และถือโอกาสขอบคุณครอบครัวบ้านจูที่คอยดูแลเขามาโดยตลอดด้วย

เย่หานขับรถไปเอง เขาได้ใบขับขี่มาเกือบครึ่งเดือนแล้ว บางครั้งที่ออกไปทำงานก็มีขับรถบ้าง แต่โอกาสได้จับพวงมาลัยจริงยังไม่ค่อยบ่อยนัก

ตัวถังสีดำขลับเป็นมันวาวของรถเบนท์ลีย์แฝงไว้ด้วยความหรูหราที่เรียบสงบ เย่หานกลัวว่าจะทำให้จูเจี้ยนอันตกใจ จึงนำรถไปจอดไว้ที่ลานจอดรถใกล้ๆ แล้วเดินเท้าต่ออีกสิบห้านาทีจึงถึงบ้านจู

เขายังคงซื้อผลไม้ติดไม้ติดมือมาเหมือนเคย สิ่งที่ต่างออกไปคือครั้งนี้ซื้อแคลเซียมมาฝากคนแก่และเด็กคนละกระปุก อีกทั้งยังยัดซองแดงให้ป้าหวงด้วย พอป้าหวงไม่ยอมรับ เขาก็แกล้งทำเป็นโกรธ บอกว่านี่เป็นคำอวยพรให้เดินทางปลอดภัย จะไม่รับไม่ได้เด็ดขาด

หลังจากกินมื้อเที่ยงที่บ้านจู ป้าหวงกับพี่สะใภ้จูก็เข้าครัวทำกับข้าวบ้านๆ มากมาย อาหารเต็มโต๊ะไปหมด แม้รสชาติจะไม่ได้อร่อยเลิศเหมือนฝีมือป้าแม่บ้านหรือร้านอาหารราคาแพงข้างนอก แต่กลับมีกลิ่นอายความอบอุ่นแบบครอบครัวที่ไม่เหมือนใคร

ระหว่างทางขากลับ เย่หานมองลอดกระจกรถออกไป เห็นร้านกาแฟราคาแพงลิบที่หลีเฉิงเจ๋อเคยพาเขามาครั้งก่อน

ไม่รู้เพราะอะไร เย่หานจึงเดินเข้าไปข้างใน

เขาสั่งกาแฟแบบเดิมกับตอนนั้น ลวดลายลาเต้อาร์ตแบบเดิม ทว่าพอดื่มแล้วกลับไม่รู้สึกถึงรสชาติชวนตื่นตาตื่นใจเหมือนคราวนั้นอีก

เย่หานถ่ายรูปรูปหนึ่งส่งไปให้หลีเฉิงเจ๋อ ในภาพเป็นลายฟองนมที่แหว่งไปนิดหน่อยเพราะถูกจิบไปคำหนึ่ง

เย่: 【ไม่อร่อยเท่าตอนมากับคุณเลยครับ】

ราวๆ ห้านาทีต่อมา หลีเฉิงเจ๋อก็ตอบข้อความกลับมา

【รอผมกลับไป พวกเราค่อยไปกันอีกรอบ】

เย่หานยิ้มออกมาแล้วตอบกลับไปว่าตกลง

ตัวหลีเฉิงเจ๋อยังไม่ทันกลับมา แต่จ่ายเช็คปากเปล่าทิ้งไว้เพียบ เย่หานจะรอดูตอนเขากลับมาทำให้เป็นจริง

เมื่อดื่มกาแฟไปได้เกือบครึ่ง เย่หานก็หยิบหนังสือแถวนั้นมาเล่มหนึ่ง เปิดอ่านไปพลางจิบกาแฟไปพลาง

บนโซฟาเดี่ยว ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดของชายหนุ่มช่างสะดุดตา นิ้วเรียวยาวคั่นหน้ากระดาษไว้ พลิกเปิดทีละหน้าเป็นครั้งคราว ทั่วร่างเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของบัณฑิตผู้คงแก่เรียน

เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมีคนนั่งลง ตอนแรกเย่หานไม่ได้สนใจ ทว่าคนคนนั้นกลับไม่ยอมลุกไปเสียที เย่หานอ่านจบหน้านั้นพอดีจึงเงยหน้าขึ้นและชะงักไปเล็กน้อย คนตรงหน้าคืออวี๋ฮ่าวที่ไม่ได้เจอกันนาน

อวี๋ฮ่าวเองก็แวะมาซื้อกาแฟแถวนี้ พอหันกลับมาก็เห็นชายหนุ่มกำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างเงียบสงบ

แสงแดดสีส้มรำไรทอดเฉียงลงบนพรมข้างเท้าของเย่หาน สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง ทว่าเมื่อเทียบกับตอนที่เจอกันครั้งแรกที่เยี่ยนเค่อโหลวแล้ว บนตัวเขากลับมีกลิ่นอายสูงศักดิ์สง่างามเพิ่มขึ้นมา ราวกับ…ไข่มุกที่ถูกชะล้างฝุ่นละอองรอบตัวออกจนหมด เผยประกายความเจิดจรัสออกมาอย่างแท้จริง

เมื่อนึกถึงข้อมูลที่ได้ยินมาตอนดื่มเหล้ากับหนิงอี้เมื่อวาน ไม่รู้ทำไม สองขาของเขาก็ก้าวตรงมาทางเย่หานโดยไม่รู้ตัว

พอดึงสติกลับมาได้ ตัวเขาก็นั่งลงตรงข้ามเย่หานเรียบร้อยแล้ว

พวกเขานับว่าเป็นคนคุ้นเคยกันอยู่ เย่หานจึงยิ้มให้อย่างมีมารยาท "คุณยวี่"

ทว่าก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมากมาย แม้แต่การทักทายก็ยังแฝงความสุภาพและเว้นระยะห่าง

อวี๋ฮ่าวมองสบตาเย่หานนิ่งๆ อยู่นานทีเดียวกว่าจะเอ่ยขึ้น "เย่หาน นายเปลี่ยนไปนะ"

เย่หานได้ยินดังนั้นก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ผมคงไม่ได้เปลี่ยนไปมากขนาดนั้นหรอกครับ"

เขาเพิ่งออกจากเยี่ยนเค่อโหลวมาได้แค่สองเดือน ต่อให้เปลี่ยนก็คงไม่ได้เปลี่ยนไปถึงไหน หากจะพูดให้ถูก คงเป็นเรื่องของสภาวะจิตใจเสียมากกว่า

เมื่อก่อนเขาแค่คิดอยากจะมีชีวิตรอดต่อไปในที่แห่งนี้ ถือว่าทำตามคำสั่งเสียของท่านปู่ ที่ว่าไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไรก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี ทว่าการอยู่ในโลกที่แปลกแยก จิตใจจึงลอยเคว้งอยู่กลางอากาศเสมอ แต่ตอนนี้…เย่หานก้มหน้าพลิกหนังสือไปอีกหน้า ถือว่าเท้าของเขาได้เหยียบลงบนผืนดินอย่างมั่นคงแล้วจริงๆ

อวี๋ฮ่าวหัวเราะขึ้นมาทันที "คนนอกมองเห็นชัดกว่านะ เย่หาน นายเปลี่ยนไปไม่ใช่แค่นิดหน่อยหรอก"

"ผมจะถือว่าคุณยวี่ชมก็แล้วกันครับ"

"ย่อมเป็นคำชมอยู่แล้ว"

ไม่นานนัก กาแฟของอวี๋ฮ่าวก็ถูกนำมาเสิร์ฟที่โต๊ะ

เขามองเย่หานด้วยสายตาครุ่นคิด ก่อนจะลองถามหยั่งเชิงดู "ตอนนี้นายทำงานอยู่ที่ไหนเหรอ"

"บริษัทแถวๆ นี้น่ะครับ คุณยวี่กำลังรอคนอยู่หรือครับ" เย่หานเบนหัวข้อสนทนากลับไปที่อีกฝ่าย

อวี๋ฮ่าวตอบ "เปล่าหรอก ฉันแค่แวะมาซื้อกาแฟดื่มให้ตื่นน่ะ"

ทั้งคู่คุยกันต่ออีกสองสามประโยค กาแฟของเย่หานก็หมดลงพอดี เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาจึงปิดหนังสือลงแล้วกล่าวลาอย่างสุภาพ

"ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ คุณยวี่ตามสบายนะครับ"

พูดจบก็เดินออกไปอย่างคล่องแคล่ว

สายตาของอวี๋ฮ่าวยังคงจับจ้องตามหลังเขาไป เย่หานเปลี่ยนไปมากจริงๆ เสื้อผ้าบนตัวเขาดูไม่ออกว่าเป็นแบรนด์อะไร แต่แค่ดูจากเนื้อผ้าก็รู้แล้วว่าเป็นงานตัดเย็บเฉพาะบุคคล รวมถึงนาฬิกา รองเท้า และอื่นๆ ล้วนแตกต่างจากตอนทำงานพิเศษที่เยี่ยนเค่อโหลวโดยสิ้นเชิง

เย่หานในตอนนั้นสวมใส่แต่เสื้อผ้าธรรมดา อาศัยเพียงหน้าตาและรูปร่างเท่านั้นที่ช่วยขับให้เสื้อผ้าเหล่านั้นดูดีขึ้นมา ทว่าเย่หานในยามนี้ ทั่วทั้งร่างกลับเปล่งประกายความสูงศักดิ์ออกมา

เย่หานไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ หลีเฉิงเจ๋อเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้เขาเต็มตู้ ช่วงนี้เย่หานพักอยู่ที่คอนโดเป็นหลัก ข้าวของเครื่องใช้และการแต่งกายจึงเป็นของที่หลีเฉิงเจ๋อจัดหามาให้ทั้งสิ้น ราคาค่างวดย่อมแตกต่างจากที่เขาเคยซื้อเองอยู่แล้ว

อวี๋ฮ่าวจิบกาแฟเข้าไปคำหนึ่ง รสชาติขมปร่าแล่นพล่านไปทั่วปาก

ทีแรกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อ แต่ความเป็นจริงกลับไม่เปิดโอกาสให้เขาปฏิเสธได้เลย คนที่เขาหมายตาเอาไว้ โดนคนอื่นชิงตัดหน้าไปเสียแล้ว และเมื่อดูจากออร่าที่แผ่ออกมาจากตัวเย่หาน ก็พอจะรู้ว่าคงมีความเป็นอยู่ที่ดีมากทีเดียว

อวี๋ฮ่าวถอนหายใจออกมา คงไม่มีวาสนาต่อกันจริงๆ นั่นแหละ

เย่หานใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ไปอย่างคุ้มค่ายิ่ง ตื่นนอนตรงเวลามาออกกำลังกายทุกวัน บางครั้งก็ออกไปเดินซื้อของกระจุกกระจิกที่ชอบ แล้วค่อยกลับมาอ่านหนังสือต่อ

พริบตาเดียวก็เวียนมาถึงวันจันทร์อีกครั้ง

เวลาว่างจากการทำงาน เย่หานมักจะชอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

นี่เป็นวันที่แปดแล้วที่หลีเฉิงเจ๋อไปดูงานต่างประเทศ เดิมทีเย่หานคิดว่าตัวเองชินแล้ว และไม่ได้คิดถึงเขาเป็นพิเศษ ทว่าเมื่อตื่นขึ้นมาตอนเช้าแล้วเห็นข้อความที่หลีเฉิงเจ๋อส่งมาเมื่อตอนดึกว่าวันนี้จะกลับ หัวใจที่คิดว่าสงบนิ่งยอมรับได้กลับเต้นกระหน่ำขึ้นมาอย่างรุนแรง

เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ตัวเองก็คิดถึงอีกฝ่ายมากเช่นกัน

แม้ว่าทั้งสองคนจะวิดีโอคอลหากันทุกวันและส่งข้อความคุยกันตลอด ทว่าการมองผ่านหน้าจอ ข้ามผ่านภูเขาสายน้ำนับหมื่นลี้ อย่างไรก็ไม่เหมือนกับการได้อยู่ด้วยกันจริงๆ

ตอนออกจากบ้านในวันนี้ เย่หานถึงกับกินข้าวเช้าเพิ่มไปอีกสองสามคำ

แต่หลีเฉิงเจ๋อบอกเพียงแค่ว่าจะกลับวันนี้ ไม่ได้บอกเวลาที่แน่นอนว่าจะมาถึงตอนไหน

เย่หานคิดว่า อีกฝ่ายอาจจะอยากเซอร์ไพรส์เขาก็ได้ แต่นั่นก็ทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจ คอยแต่จะเฝ้ารอว่าเมื่อไหร่จะได้เจอหน้ากัน

ตลอดช่วงพักเที่ยง เย่หานกินข้าวแบบใจลอยตลอดเวลา เมื่อคำนวณจากข้อความของหลีเฉิงเจ๋อแล้ว เครื่องบินน่าจะเดินทางมาถึงในประเทศแล้ว

บ่ายสามโมง เย่หานชงชาเขียวให้ตัวเองหนึ่งแก้ว แล้วนั่งพิมพ์งานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

ทันใดนั้น เสียงทักทายประธานหลีของพนักงานต้อนรับสาวก็ดังแว่วมาจากด้านหลัง

มือที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์ของเย่หานชะงักกึก เขาหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณทันที แล้วก็เห็นหลีเฉิงเจ๋อถือกระเป๋าคอมพิวเตอร์กำลังสาวเท้ายาวๆ ก้าวตรงมาข้างหน้า

การนั่งเครื่องบินยาวนานสิบกว่าชั่วโมงไม่ได้ทำให้เขาดูเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด หลีเฉิงเจ๋อยังคงดูเหมือนกับทุกวัน ใบหน้ายังคงหล่อเหลาคมคาย และยังคงเปี่ยมไปด้วยความเด็ดขาดเฉียบไวเช่นเคย