บทที่ 69

คู่รักที่ไม่ได้เจอกันเต็มๆ แปดวันสบตากัน แววตาของทั้งคู่ต่างสะท้อนความคิดถึงที่ถูกกดข่มเอาไว้เนิ่นนาน

หลีเฉิงเจ๋อสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ พับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำ ดูทะมัดทะแมงและดุดันดั่งจ่าฝูงหมาป่าที่เพิ่งกลับจากการล่าเหยื่อ

ทั้งสองเพียงสบตากันชั่วครู่ ไม่นานเย่หานก็ดึงสายตากลับอย่างรู้หน้าที่ แล้วเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม "ประธานหลีครับ" วางตัวได้อย่างแนบเนียนสมกับเป็นความสัมพันธ์แบบเจ้านายกับลูกน้อง

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

ผู้ช่วยพิเศษหวังที่อยู่ด้านหลังถือถุงสองใบ กำลังแจกของขวัญชิ้นเล็กชิ้นน้อยให้ทุกคนด้วยรอยยิ้ม

"เป็นของเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร พวกเธอรับไปคนละชิ้นนะ…"

"ขอบคุณครับพี่หวัง"

เย่หานได้เครื่องหอมชิ้นเล็กกลิ่นดอกพุดซ้อนมาหนึ่งชิ้น

หลีเฉิงเจ๋อกำชับให้ผู้ช่วยพิเศษสองคนที่บริษัทนำเอกสารด่วนไปให้เขาเซ็น ส่วนผู้ช่วยพิเศษหวังบินร่วมกับเขามาสิบกว่าชั่วโมง ตามหลักแล้วควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว

ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นจัดหมวดหมู่งานที่คั่งค้างจากสัปดาห์ก่อนเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เธอกำลังเล่นขวดน้ำหอมในมืออยู่ จังหวะนั้นแขนก็เผลอปัดไปโดนแก้วน้ำข้างๆ จนคว่ำ ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นมือไวรีบคว้าเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาทันทีเพื่อไม่ให้เปียกน้ำ

แต่น้ำที่หกกลับไหลไปตามขอบโต๊ะรดลงบนกระโปรงของเธอจนเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง

"ซี๊ด…"

ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นรีบดึงกระดาษทิชชู่ออกมาซับกระโปรง รอยเปียกบนกระโปรงสีน้ำเงินเข้มเห็นได้ชัดเจนมาก

ผู้ช่วยโจวที่อยู่ข้างๆ ดึงกระดาษทิชชู่บนโต๊ะของเธอมาช่วยเช็ดโต๊ะให้

"เฮ้อ สภาพแบบนี้ฉันเข้าไปในห้องทำงานไม่ได้แล้วล่ะ" ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นกลอกตาไปมา ก่อนจะดึงตัวเย่หานที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมาเป็นแรงงานจำเป็น "เสี่ยวเย่ เธอช่วยเอาเอกสารพวกนี้ไปให้ประธานหลีทีสิ ฉันต้องไปจัดการเสื้อผ้าก่อน"

"ได้ครับ"

เย่หานไม่ได้ถามว่าทำไมต้องเป็นตน เขารับเอกสารจากมือของผู้ช่วยพิเศษเสิ่นแล้วเดินตรงไปยังห้องทำงาน

เพิ่งจะยกมือขึ้นเตรียมเคาะ ประตูก็เปิดออกเสียก่อน จึงประจันหน้ากับผู้ช่วยพิเศษหลิวที่กำลังจะเดินออกมาพอดี

เย่หานหลีกทางให้อย่างมีมารยาท "พี่หลิวครับ"

เสียงที่เฝ้าถวิลหาทั้งวันทั้งคืนทำให้ปลายปากกาของหลีเฉิงเจ๋อที่กำลังเซ็นเอกสารชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบเซ็นจนเสร็จ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเงาร่างของเย่หานยืนอยู่ที่หน้าประตู

เย่หานเพิ่งจะปิดประตู ยังไม่ทันได้หันกลับมาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง ไหล่ถูกมือใหญ่ทรงพลังจับหมุนกลับมา แล้วจุมพิตอันเร่าร้อนก็ถาโถมเข้าใส่ทันที

เขาถูกบีบให้ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แผ่นหลังแนบชิดกับบานประตู ยอมรับการบดขยี้อย่างเอาแต่ใจจากหลีเฉิงเจ๋อ

เรียวลิ้นนุ่มถูกบังคับให้เปิดรับ สัมผัสที่เกี่ยวพันกันระหว่างริมฝีปากและลิ้นส่งผ่านความรู้สึกไปยังสมองอย่างแจ่มชัด

เย่หานยังไม่ทันได้หลับตาลงด้วยซ้ำ ความคิดก็ถูกจูบอันเอาแต่ใจและลึกซึ้งนี้ปั่นป่วนจนกระเจิดกระเจิง

หลีเฉิงเจ๋อคล้ายกับต้องการถ่ายทอดความคิดถึงตลอดหลายวันมานี้ให้เย่หานรับรู้ผ่านจูบอันเร่าร้อน จนกระทั่งอีกฝ่ายเริ่มหายใจไม่ทันและทุบกำปั้นลงบนไหล่ เขาถึงยอมปล่อยให้ริมฝีปากนุ่มเป็นอิสระ

ริมฝีปากของเย่หานเปียกชื้น ปลายลิ้นยังคงชาหนึบจากการถูกดูดดึง เขาหอบหายใจพลางยึดเสื้อเชิ้ตของหลีเฉิงเจ๋อไว้แน่น ครั้นก้มลงมองปฏิกิริยาตื่นตัวตรงส่วนล่าง เย่หานก็พูดยากจนต้องเอ่ยเตือนสติ "ตอนนี้อยู่ในเวลาทำงานนะครับ"

จะทำอะไรประเจิดประเจ้อจนมีคนจับได้ไม่ได้เด็ดขาด

น้ำเสียงของหลีเฉิงเจ๋อยังคงฟังดูเรียบนิ่ง "ผมรู้"

จากนั้นก็เอ่ยต่อ "คิดจะเลิกงานก่อนเวลาไหม"

ครึ่งชั่วโมงก็เพียงพอให้เขาเซ็นเอกสารพวกนี้เสร็จแล้ว แต่เวลาเลิกงานของเย่หานคือหกโมงครึ่ง…

เย่หาน "…"

"ไม่คิดครับ ขอบคุณ"

มือของหลีเฉิงเจ๋อยังคงโอบรัดเอวของเย่หานเอาไว้ พลางก้มหน้าลงหมายจะจูบอีกครา ทว่าเย่หานเบี่ยงหน้าหลบอย่างรู้ทัน แล้วยัดแฟ้มเอกสารทั้งหมดใส่อ้อมอกของอีกฝ่าย

"ประธานหลี ในเวลาทำงานห้ามลวนลาม ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวออกไปก่อนนะครับ"

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

เรื่องรักสนุกในออฟฟิศที่ลู่อวี้เซวียนเคยพูดถึง เมื่อไหร่เขาถึงจะได้สัมผัสบ้างนะ

เย่หานเหลือบมองนาฬิกา เขาเข้ามาได้ห้านาทีแล้ว ทว่าสี่นาทีครึ่งในนั้นหมดไปกับการพลอดรักกัน แบบนี้ไม่ดีเอาเสียเลย

เพิ่งคิดจะพูดอะไรต่อ ก็เห็นสีหน้าของแฟนหนุ่มดูบึ้งตึง ริมฝีปากบางเม้มแน่นสนิท

เย่หาน "…"

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปรั้งคออีกฝ่ายลงมาแล้วประทับจูบลงบนแก้มเบาๆ "ที่เหลือกลับบ้านค่อยทำต่อนะครับ"

สีหน้าของหลีเฉิงเจ๋อแปรเปลี่ยนจากบึ้งตึงเป็นผ่อนคลายแจ่มใสขึ้นทันตา

อาจเป็นเพราะมีรางวัลล่อใจอยู่ตรงหน้า หลีเฉิงเจ๋อจึงสะสางงานด้วยความเร็วสูง คล้ายกับทุ่มเทพลังงานที่ไร้ทางระบายลงไปกับงานจนหมดสิ้น

ถึงขั้นสั่งให้ผู้ช่วยโจวสั่งน้ำชายามบ่ายมาเลี้ยงทั้งแผนก โดยบอกว่าเป็นการให้รางวัลที่ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกับการทำงาน

เย่หาน "…"

เค้กชิ้นเล็กที่ผู้ช่วยโจวยกมาวางตรงหน้า ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหมูในคืนส่งท้ายปีเก่า ที่อีกไม่นานก็จะต้องถูกจับล้างเนื้อล้างตัวส่งขึ้นเขียง

อาจเป็นเพราะประธานใหญ่กลับมาแล้ว ทีมผู้ช่วยจึงมีประสิทธิภาพในการทำงานสูงเป็นพิเศษ สะสางงานในมือเสร็จตรงเวลาเป๊ะ

เย่หานตอบอีเมลฉบับสุดท้ายในคอมพิวเตอร์เสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปถึงหกโมงสี่สิบนาทีแล้ว

ท่านประธานบางคนที่แทบจะทนอึดอัดไม่ไหวได้ลงไปรอที่ลานจอดรถก่อนแล้ว แถมยังส่งข้อความมาเร่งเขาถึงสองรอบ

เย่หาน "…"

รีบไปดีกว่า

ตอนที่รีบลงมาถึงลานจอดรถ รถโรลส์-รอยซ์ตรงช่องจอดประจำของหลีเฉิงเจ๋อก็เปิดไฟหน้ารออยู่แล้ว

เย่หานก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลัง หลีเฉิงเจ๋อปรายตามองเขา ก่อนจะกดปุ่มตรงที่วางแขนแล้วเอ่ยว่า "ลุงเฉิน ออกรถได้เลยครับ"

เย่หานถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่ากระจกกั้นระหว่างห้องโดยสารกับคนขับถูกเลื่อนปิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

หลีเฉิงเจ๋อยื่นมือไปรวบตัวเย่หานขึ้นมานั่งบนตัก ก่อนจะขบกัดลงที่ซอกคอขาวเบาๆ "…ขยันขนาดนี้ ผมรู้สึกเหมือนให้เงินเดือนคุณน้อยไปเลยนะ"

น้ำเสียงนั้นแฝงแววประชดประชันอยู่นิดๆ

เย่หาน "…"

เขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แค่ทนเห็นจุดแจ้งเตือนสีแดงค้างอยู่ในกล่องข้อความไม่ได้ ต้องกดเคลียร์ให้เป็นศูนย์ถึงจะสบายใจ

หลีเฉิงเจ๋อไม่คิดจะฟังคำแก้ตัวของเขา ดึงร่างโปร่งแนบลงกับเบาะแล้วบดจูบลงมาอย่างดูดดื่ม

ยี่สิบห้านาทีจากตึกหลีซื่อถึงอะพาร์ตเมนต์ ตอนที่เย่หานลงจากรถในที่สุด ริมฝีปากของเขาก็บวมเจ่อ เส้นผมยุ่งเหยิง กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออก เผยให้เห็นรอยจูบและรอยขบกัดประปรายตามแนวกระดูกไหปลาร้า

ในลิฟต์ของอะพาร์ตเมนต์มีกล้องวงจรปิด หลีเฉิงเจ๋อจึงทำเพียงโอบเอวเย่หานไว้หลวมๆ สายตาเร่าร้อนจับจ้องเขาเขม็ง ไม่ได้มีท่าทีเกินเลยไปมากกว่านั้น

เย่หานถูกมองจนหน้าร้อนผะผ่าว ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ต้านทานไม่ไหวจนต้องเบือนสายตาหลบ

เป็นไปตามคาด ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก เย่หานก็ถูกดันติดผนังตรงโถงทางเข้าแล้วประกบจูบอีกครั้ง

หลีเฉิงเจ๋อที่กลับมาถึงอาณาเขตของตัวเองเริ่มลงมือลิ้มรส ‘มื้อค่ำ’ อย่างสบายอารมณ์

บนโซฟาหนานุ่ม

เย่หานนั่งอยู่บนตัวเขา ได้กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยมาจางๆ

"คุณใช้อะไรครับ"

สัมผัสของมันต่างไปจากปกติ

"น้ำมันหอมระเหย ชอบกลิ่นนี้ไหม"

ในเวลาแบบนี้คงยากที่จะบอกว่าชอบหรือไม่ชอบ

หลีเฉิงเจ๋อพึงพอใจกับของฝากที่ตนนำกลับมาเป็นอย่างยิ่ง หลังจากปลดปล่อยอารมณ์บนโซฟาแล้ว เขาก็อุ้มเย่หานไปต่อในอ่างอาบน้ำ จากนั้นก็ย้ายไปบนเตียง หน้ากระจกบานใหญ่จรดพื้น…

กระทั่งโต๊ะในห้องหนังสือก็ยังไม่เว้น ราวกับตั้งใจจะตามไปเช็กอินให้ครบทุกมุมห้อง

เย่หานเองก็คิดถึงเขามากเช่นกัน พูดกันตามตรง วินาทีแรกที่เห็นหลีเฉิงเจ๋อ เขาก็อยากจะโผเข้ากอดอีกฝ่ายใจแทบขาด แต่หลังจากถูกเคี่ยวกรำซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "คุณ…จะไปดูงานอีกเมื่อไหร่ครับ"

เขาไม่ไหวแล้วจริงๆ อยากให้หลีเฉิงเจ๋อได้รับคำสั่งให้เดินทางไปดูงานเดี๋ยวนี้เลย เผื่อว่าเขาจะได้กลับไปมีเวลานอนพักผ่อนตามปกติเหมือนเมื่อก่อน

หลีเฉิงเจ๋อก้มลงพรมจูบจนเกิดรอยแดงจางๆ ตรงกระดูกสะบักของเขาอย่างถี่รัว ก่อนจะตอบกลับมาทั้งที่ยังไม่ยอมผละไปไหน "ตอนนี้ยังไม่มีแผนครับ"

เย่หาน: "…"

เย่หานจำไม่ได้เลยว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน รู้เพียงแค่ว่าตอนตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ร่างกายเขาราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกถอดชิ้นส่วน แขนขาไม่เหมือนของตัวเองอีกต่อไปและไม่ยอมฟังคำสั่งเอาเสียเลย

หลีเฉิงเจ๋อเองก็ยังไม่ยอมลุก เขากำลังซุกหน้าอยู่กับซอกคอของเย่หาน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ มือยังคงโอบเอวเขาไว้แน่น ร่างกายสองร่างแนบชิดกันอย่างสนิทสนม

เมื่อวานโทรศัพท์ของทั้งสองคนถูกทิ้งลืมไว้บนโซฟา เขาจึงทำได้เพียงเอี้ยวคอไปมองนาฬิกาดิจิทัลทรงสี่เหลียมบนโต๊ะข้างเตียงที่กำลังแสดงตัวเลขบอกเวลา

หลีเฉิงเจ๋อกระชับอ้อมกอดแล้วพึมพำว่า "ยังเช้าอยู่เลย นอนต่อเถอะครับ"

"แปดโมงแล้วนะครับ"

เข้างานเก้าโมงครึ่ง นั่นหมายความว่าพวกเขาต้องออกจากบ้านตอนเก้าโมง นี่ยังต้องอาบน้ำแต่งตัวอีก… เย่หานดันศีรษะที่ซุกอยู่ตรงซอกคอตัวเองเบาๆ "ลุกได้แล้วครับ"

หลีเฉิงเจ๋อยังคงมีท่าทีงัวเงีย เขาหาวออกมาหวอดหนึ่งก่อนจะถามว่า "วันนี้คุณยังไปทำงานไหวอีกเหรอ"

เมื่อวานทำไปตั้งหลายรอบ ถ้าเย่หานยังมีแรงเหลืออยู่ ก็คงเป็นการดูถูกเขาเกินไปหน่อยแล้ว

เย่หาน: "…ผมไหวครับ"

ต่อให้ไม่ไหวก็ต้องไหว

ถ้าต้องขาดงานเพราะเรื่อง…อย่างว่าจนลุกไปทำงานไม่ไหว เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน!