บทที่ 70

ความจริงพิสูจน์แล้วว่าการหมั่นออกกำลังกายของเย่หานนั้นเห็นผลชัดเจน แม้ขาทั้งสองข้างจะยังอ่อนแรงอยู่บ้าง แต่หลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง เขาก็สามารถเดินได้ตามปกติ นอกจากจะรู้สึกไม่สบายตัวที่ขาอยู่บ้าง ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรอย่างอื่น

เย่หานพยุงตัวไปล้างหน้าแปรงฟัน หลีเฉิงเจ๋อที่ตอนแรกยังประหลาดใจ ก็ต้องมาสังเกตเห็นว่าท่าทางของเขาเชื่องช้าเหลือเกิน ตอนใส่เสื้อผ้ามือไม้ยังสั่นไปหมด

หลีเฉิงเจ๋อ: "…"

ไม่เห็นต้องฝืนขนาดนั้นเลย

เขารับเสื้อผ้ามาจากเย่หาน แล้วจัดการสวมให้ด้วยตัวเอง

หลีเฉิงเจ๋อค่อนข้างถูกใจกิมมิคเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือนตอนเด็กๆ ที่หลีถงอวี้เอาตุ๊กตาบาร์บี้มาเปลี่ยนชุดให้ ตอนนั้นเขายังคิดเลยว่าเด็กผู้หญิงนี่ไร้เดียงสาชะมัด กิจกรรมแบบนี้มีอะไรสนุกกัน น่าเบื่อจะตายไป!

แต่พอมาตอนนี้กลับรู้สึกสนุกขึ้นมา ต่างกันตรงที่คนที่เขาปรนนิบัติคือแฟนของเขาเอง

ขณะค่อยๆ ติดกระดุมเสื้อเชิ้ต หลีเฉิงเจ๋อถึงได้สังเกตเห็นว่าร่องรอยบางอย่างมันไม่สามารถปิดบังด้วยเสื้อผ้าได้ทั้งหมด อย่างเช่นตอนนี้ที่มีรอยแดงโผล่พ้นปกคอเสื้อออกมาที่ลำคอของเย่หาน เป็นฝีมือของเขาเองเมื่อคืนนี้

ผิวของเย่หานนั้นขาว รอยแดงที่แต้มอยู่บนลำคอขาวผ่องนั่นจึงดูเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

หลีเฉิงเจ๋อมองเขาด้วยความรู้สึกผิดอยู่บ้างโดยไม่พูดอะไร เพียงแค่ดึงปกเสื้อขึ้นมา หวังจะปิดบังรอยจ้ำชวนคิดลึกนั่น

ตอนแรกเย่หานไม่ได้สังเกต จนกระทั่งแต่งตัวเรียบร้อยแล้วมายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เขาก็เอามือลูบรอยแดงที่คอด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"หลีเฉิงเจ๋อครับ แบบนี้จะทำอย่างไรดี?"

หลีเฉิงเจ๋อ: "…ผมเอาพลาสเตอร์มาแปะให้ไหม?"

"ไม่ได้ครับ แบบนั้นจะยิ่งเป็นที่สนใจนะครับ"

บางทีคนอื่นอาจจะยังไม่ทันสังเกตเห็น แต่พอแปะอะไรลงไปก็เหมือนมีพิรุธจนปิดไม่มิดนั่นแหละ

จากที่ปวดเมื่อยช่วงเอว เย่หานก็เริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมาแทน

"ผมจำได้ว่าผู้ช่วยพิเศษเสิ่นกับคนอื่นๆ เขาใช้เครื่องสำอางกันอยู่ ทาๆ หน่อยก็น่าจะมองไม่เห็นรอยแล้ว"

พวกขวดเล็กขวดน้อยของผู้หญิงพวกนั้น พวกเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

เย่หานนึกดูแล้ว มันก็มีของแบบนั้นอยู่จริง แต่ปัญหาคือที่บ้านพวกเขาไม่มีนี่สิ

หลีเฉิงเจ๋อปลอบเขา "ใกล้บริษัทมีห้างสรรพสินค้าอยู่ คุณลุงเฉินขับรถผ่านพอดี"

สรุปแล้ว ท่านประธานหลีผู้โด่งดังก็ต้องไปซื้อเครื่องสำอางปกปิดรอยพวกนั้นมาทาให้เย่หานด้วยตัวเอง จนกระทั่งจัดการปิดบังร่องรอยที่ดูไม่ค่อยน่ามองนี่ไปได้ในที่สุด

ถึงจะเป็นแบบนั้น ทั้งคู่ก็ยังไปถึงบริษัทสายไปสิบนาที

เย่หานเหลือบดูเวลาในใจคิดว่า การมีความรักนี่ทำให้เสียการเสียงานจริงๆ วันหลังเขากลับไปอยู่ห้องเช่าเหมือนเดิมดีกว่า

ช่วงพักเที่ยง เย่หานก็หยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูด

หลีเฉิงเจ๋อ: "…"

เขายังคิดหาวิธีกล่อมให้เย่หานย้ายมาอยู่กับเขาอยู่เลย จะยอมให้เขากลับไปได้ยังไง

"ไม่ได้ครับ ที่พักของคุณเดินทางไม่สะดวก แถมยังไม่มีที่จอดรถด้วย"

เย่หาน: "…ถ้าผมอยู่ที่นั่น ก็นั่งรถไฟใต้ดินไปทำงานก็พอแล้วครับ"

"ไม่สะดวกเลยครับ"

พูดไปพูดมา หลีเฉิงเจ๋อก็ยังไม่คิดจะยอมให้เขากลับไปอยู่ดี

เย่หาน: "…"

ช่างเถอะ เห็นแก่ที่เขาเพิ่งกลับมา ยอมตามใจไปก่อนแล้วกัน ไว้ค่อยว่ากันใหม่วันหลัง

หลีเฉิงเจ๋อเหลือบมองเขา พบว่าเย่หานไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจที่เขาปฏิเสธไป

เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

กว่าจะกลับมาได้ แฟนก็ดันคิดจะย้ายออกไป แล้วเขาจะรีบกลับมาทำไมกัน?

จะให้รักทางไกลหรือไง!

ดูท่าแผนการให้เย่หานย้ายมาอยู่ด้วยกันคงต้องเร่งมือหน่อยแล้ว

หลังจากหลีเฉิงเจ๋อกลับจากไปดูงาน งานที่ค้างคาก็มีเยอะมาก

เมื่อวานทำไปได้แค่ส่วนเล็กน้อยเท่านั้น วันนี้ทั้งวันหลีเฉิงเจ๋อแทบไม่ได้ทำอะไรนอกจากเข้าประชุมกับจัดการงานที่กองทับถมกันอยู่

กว่าจะปลีกตัวออกมาจากงานกองโตได้ก็ปาเข้าไปสามทุ่มแล้ว

ตอนที่ขึ้นรถ เย่หานก็ทิ้งตัวลงบนเบาะหนังอย่างหมดแรงด้วยความปวดเมื่อยตามเนื้อตัว บนใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้านนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

เมื่อคืนถูกรังแกหนักมาก วันนี้เขาเลยต้องกัดฟันอดทนทำงานล่วงเวลามาจนถึงตอนนี้ พอได้ผ่อนคลายร่างกายจริงๆ ก็รู้สึกปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัว

หลีเฉิงเจ๋อวางแท็บเล็ตลงแล้วดึงคนเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน มือหนานวดเฟ้นไปตามเอวบางที่สอบเข้ารูป เย่หานเองก็ไม่เกรงใจ ใช้หลีเฉิงเจ๋อเป็นเบาะรองนั่งเนื้อดี ปวดตรงไหนก็ให้เขานวดตรงนั้น

พูดตามตรง สมรรถภาพร่างกายของเย่หานถือว่าดีมากแล้ว ถ้าเป็นคนอื่น วันนี้อย่าว่าแต่ทำงานล่วงเวลาเลย แค่จะลุกจากเตียงไหวหรือเปล่ายังไม่รู้เลย

พอกลับถึงอพาร์ตเมนต์ หลีเฉิงเจ๋อก็ยื่นของขวัญที่ซื้อมาฝากให้เขา เมื่อคืนรีบร้อนเกินไป เลยยังไม่ได้ให้

"น้ำมันหอมระเหยหรือครับ?"

"อืม"

สีหน้าของเย่หานดูซับซ้อนขึ้นมาทันที "นี่คุณซื้อมาฝากผม หรือซื้อมาใช้เองกันแน่ครับ?"

เขายังจำได้ว่าเมื่อคืนหลีเฉิงเจ๋อก็ใช้อยู่ สรุปคือของเป็นของเขา แต่คนใช้คือคนให้ แล้วคนที่ได้เสวยสุขก็คือคนให้เองงั้นเหรอ

หลีเฉิงเจ๋อเพิ่งนึกออกจึงรีบอธิบาย "พวกนี้ไม่เหมือนกับขวดเมื่อคืน ขวดสีส้มนี่เอาไว้แช่น้ำ ส่วนขวดสีฟ้านี่ช่วยให้นอนหลับสบาย"

เย่หานถึงได้รู้ว่าเขาเข้าใจผิดไป "อ้อ ผมเข้าใจแล้วครับ"

หลีเฉิงเจ๋อนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วกระซิบเสียงต่ำ "ผมซื้อแบบที่มีสรรพคุณแบบนั้นกลับมาด้วยจริงๆ คืนนี้คุณลองใช้ดูหน่อยไหม…"

เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูสองสามประโยค จนเย่หานโกรธหน้าแดงก่ำ ได้แต่ตวัดสายตาค้อนใส่แล้วเดินหนีไป ในใจคิดว่าเขาคงต้องไปนั่งสวดมนต์ชำระจิตใจให้สงบเสียหน่อย จะได้ล้างวาจาลามกพวกนั้นออกจากหูให้หมด

หลีเฉิงเจ๋อมีสีหน้าอ่อนโยน ไม่ได้เก็บมาใส่ใจที่ถูกเย่หานค้อนใส่ ที่ต่างประเทศเรื่องเซ็กส์ถือเป็นเรื่องเปิดกว้าง โดยเฉพาะกับคู่รักชายชาย มันส่งผลเสียต่อร่างกายจริงๆ รอบนี้เขาเลยซื้อน้ำมันหอมระเหยบำรุงร่างกายกลับมาเยอะแยะ ต่อให้เย่หานปฏิเสธเขาก็ต้องหาวิธีให้เขาใช้ให้ได้ นี่ก็เพื่อสุขภาพของเจ้าตัวทั้งนั้น

คืนนั้นเย่หานได้สัมผัสกับน้ำมันหอมระเหยที่ว่านั่น จนกระทั่งถูกดึงเข้าไปกอดในอ้อมแขน ใบหน้าของเขาก็ยังคงแดงซ่านไม่หาย การนวดน้ำมันพวกนั้น ถึงแม้จะไม่ได้มีอะไรเกินเลยกัน แต่ก็น่าอายยิ่งกว่าตอนทำเสียอีก

หลีเฉิงเจ๋อต้องทำงานล่วงเวลาติดต่อกันสามวัน งานถึงค่อยกลับคืนสู่ระดับปกติ

ในวันที่สามหลังจากที่หลีเฉิงเจ๋อกลับมา เย่หานก็ย้ายกลับไปอยู่ที่ห้องเช่า

ถึงหลีเฉิงเจ๋อจะไม่ค่อยเต็มใจที่เขาจากไป แต่ก็ไม่อยากบังคับเย่หาน ทำได้เพียงบอกว่าวันหยุดต้องกลับมานอนที่นี่นะ

เย่หานรับคำ

"งานประมูลเหรอครับ?"

"อืม อยากไปดูไหม?"

เย่หานนึกครู่หนึ่งแล้วถาม "ปกติส่วนใหญ่จะประมูลอะไรกันเหรอครับ?"

"ก็มีพวกเครื่องประดับอัญมณี ของโบราณ แล้วก็ภาพวาดพู่กันจีนครับ"

หลีเฉิงเจ๋อพูด "จัดวันเสาร์พอดี ผมว่างอยู่ด้วย"

"งั้นก็ไปกันครับ"

เย่หานไม่ได้ขัดข้องอะไร ในเมื่อหลีเฉิงเจ๋อเอ่ยปากชวน ก็แสดงว่าเขาอยากไปนั่นแหละ