บทที่ 71

วันเสาร์ หลีเฉิงเจ๋อขับรถพาเย่หานมายังสถานที่จัดงานประมูล

งานประมูลครั้งนี้จัดขึ้นอย่างหรูหราและค่อนข้างเป็นส่วนตัว คนภายในงานจึงไม่พลุกพล่าน หลีเฉิงเจ๋อเลือกที่นั่งในตำแหน่งที่มองเห็นเวทีได้ชัดเจน บริเวณแถวหน้าค่อนไปทางขวา

"เดี๋ยวถ้าถูกใจอะไร ก็ชูป้ายประมูลได้เลย หรือจะบอกผมก็ได้"

เย่หานหมุนป้ายประมูลใบเล็กในมือเล่นพลางยิ้ม "ผมไม่น่าจะมีอะไรที่ขาดนะครับ"

ช่วงนี้ลู่อวี้เซวียนค่อนข้างยุ่ง เขาเล็งของประมูลชิ้นหนึ่งไว้ เป็นชุดเครื่องประดับหยกสีเขียวเข้ม จึงฝากให้หลีเฉิงเจ๋อช่วยประมูลเพื่อนำไปมอบให้มารดา ส่วนของชิ้นอื่นเขาไม่ได้สนใจ

เย่หานมองดูผู้คนขานราคาแข่งกันเพิ่มขึ้นทีละแสนสองแสนไปเรื่อยๆ จนเริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมาบ้าง

หลีเฉิงเจ๋อประมูลแจกันโบราณลายรอยแตกน้ำแข็งมาได้ในราคา 2.8 ล้านบาท เขากระซิบถาม "คุณว่าแจกันใบนี้เอาไปวางในห้องหนังสือของคุณดีไหมครับ"

เขาหมายถึงห้องในวิลล่า

เย่หานพินิจดูอย่างตั้งใจ ต้องยอมรับว่ามันเข้ากันได้ดีทีเดียว "ได้ครับ ถ้าวางตรงที่มีแสงแดดส่องถึงคงสวยน่าดู"

หลังจากนั้น หลีเฉิงเจ๋อก็ประมูลสร้อยคอพลอยทับทิมสีเลือดนกเพิ่มอีกเส้น เส้นนี้เขาเตรียมไว้ให้คุณนายหลี

ของที่นำมาจัดแสดงบนเวทีมีมากมาย ทั้งชามหยก ภาพวาดพู่กันจีน และส่วนใหญ่ก็เป็นเครื่องประดับอัญมณีหลากหลายชนิด

สินค้าชิ้นที่สิบห้าเป็นเพชรสีน้ำเงินขนาดประมาณสิบกะรัต บนหน้าจอแสดงภาพเพชรที่มีสีน้ำเงินบริสุทธิ์ เนื้อในไร้ตำหนิราวกับกักเก็บท้องทะเลเอาไว้ข้างใน

เมื่อวางอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีดำ ยิ่งทำให้มันดูเปล่งประกายเจิดจรัส มีผู้คนจำนวนไม่น้อยในงานที่มาเพื่อชิ้นนี้โดยเฉพาะ

รวมถึงหลีเฉิงเจ๋อด้วย

ผู้ดำเนินการประมูลบรรยายสรรพคุณเสียยืดยาวถึงความงดงามของมัน ก่อนจะปิดท้ายว่า "เพชรสีน้ำเงินเม็ดนี้เปิดราคาที่สิบล้านบาท เคาะเพิ่มครั้งละห้าแสนครับ"

"คุณชอบไหมครับ"

เย่หานกะพริบตาปริบๆ "คุณถามผมเหรอครับ?"

"อืม"

"ของสวยๆ ใครเห็นก็ต้องชอบทั้งนั้นแหละครับ แต่ดูเหมือนว่านอกจากเอาไว้ประดับแล้วก็ไม่มีประโยชน์ใช้สอยอื่นอีก"

แค่ชอบก็พอแล้ว หลีเฉิงเจ๋อกล่าว "ผมก็ชอบเหมือนกัน"

พูดจบเขาก็เป็นคนแรกที่ชูป้าย "สิบเอ็ดล้านครับ"

ไม่นานนักก็มีคนชูป้ายประมูลตามมาติดๆ

"สิบสองล้าน"

"สิบสามล้าน"

แม้จะระบุว่าเพิ่มครั้งละห้าแสน แต่ช่วงแรกทุกคนมักจะเลือกขานราคาให้สูงกว่านั้นไว้ก่อน

การแข่งขันราคายังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด จนมาหยุดอยู่ที่ยี่สิบเอ็ดล้านห้าแสนบาท

หลีเฉิงเจ๋อชูป้ายอีกครั้ง "ยี่สิบสองล้านห้าแสนครับ"

ผู้ประมูลอีกคนเป็นสุภาพสตรี เธอหันมามองหลีเฉิงเจ๋อแวบหนึ่ง ก่อนจะขานสู้

"ยี่สิบสามล้าน"

ในที่สุด หลีเฉิงเจ๋อก็ชนะประมูลเพชรสีน้ำเงินเม็ดนี้ไปในราคายี่สิบสี่ล้านห้าแสนบาท

เย่หานเข้าใจในที่สุดว่าที่หลีเฉิงเจ๋อพาเขามางานวันนี้ ก็เพื่อสิ่งนี้เอง

หลังรูดบัตรชำระเงินเสร็จสิ้น บอดี้การ์ดของทางงานจะรับหน้าที่นำเครื่องประดับไปส่งถึงบ้านผู้ซื้อ

หลีเฉิงเจ๋อประมูลของไปคนเดียวถึงสี่ชิ้น ทำเอาพนักงานสาวของงานประมูลยิ้มหน้าบานไม่หุบ

ภายในงานมีหลายคนที่รู้จักมักคุ้นกัน พอจบงานต่างก็พากันเข้ามาทักทาย

หลีเฉิงเจ๋อพูดคุยกับชายวัยกลางคนสองท่านครู่หนึ่ง ก็พาเย่หานเดินทางกลับ

คืนนั้นเอง เครื่องประดับราคาแปดหลักชิ้นนี้ก็มาอยู่ในมือของเย่หาน

"รูปทรงแบบนี้เอาไปทำเข็มกลัดหรือแหวนให้คุณน่าจะเหมาะ คุณชอบแบบไหนมากกว่ากันครับ"

เย่หาน "…"

"เอาเป็นเข็มกลัดดีกว่าครับ"

แหวนที่ดูหรูหราอลังการขนาดนี้ เขาไม่คิดว่าจะกล้าใส่ไปไหนหรอก

เดี๋ยวก่อน! ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้น!

"ให้ผมเหรอครับ?" เย่หานถามด้วยความแปลกใจ

หลีเฉิงเจ๋อพยักหน้า "อืม"

"มันแพงเกินไปครับ…" เย่หานขมวดคิ้ว เขาไม่ใช่ผู้หญิงที่ชื่นชอบเครื่องประดับเสียหน่อย ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องได้ของแบบนี้เลย

แค่เห็นจำนวนเลขศูนย์ในราคานั้นเขาก็เวียนหัวแล้ว

"ผมว่ามันเหมาะกับคุณ"

ตอนที่เห็นแคตตาล็อกสินค้าของงานประมูลครั้งแรก เขาก็คิดแล้วว่าสีน้ำเงินที่งดงามขนาดนี้ ต้องเหมาะกับเย่หานอย่างแน่นอน

เย่หานกล่าวอย่างจริงจัง "ไม่ครับ ราคามันสูงพอจะซื้อเวลาในชีวิตช่วงหลายสิบปีข้างหน้าของผมได้เลยนะ"

มุมปากของหลีเฉิงเจ๋อโค้งขึ้น "ก็ดีสิครับ ต่อไปนี้ผมจะซื้ออัญมณีให้คุณปีละเม็ด แล้วคุณก็เอาเวลาที่เหลือทั้งหมดในชีวิตมาให้ผม เป็นยังไงครับ"

"ผมคงใส่เครื่องประดับได้ไม่หมดหรอกครับ"

เขามีมืออยู่แค่สองข้าง ถ้าจะให้ซื้อตามสไตล์ของหลีเฉิงเจ๋อ ต่อให้มีสิบนิ้วก็คงไม่พอใส่

"ไม่เป็นไรครับ ผมแค่ชอบซื้อของให้คุณ คุณเลือกชิ้นที่ชอบมาใส่ก็พอ"

สุดท้าย ในลิ้นชักห้องนอนใหญ่ก็มีกล่องของขวัญมูลค่ามหาศาลเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งชิ้น

หลีเฉิงเจ๋อทำตามความต้องการของเย่หาน นำเพชรสีน้ำเงินไปทำเป็นเข็มกลัด โดยใช้แพลทินัมเป็นตัวเรือน ดูหรูหราทว่าเรียบง่าย

เขาค่อนข้างพอใจกับมันมาก "ไว้คราวหน้ามีงานเลี้ยง คุณค่อยใส่ออกงานนะครับ"

สร้อยคอพลอยทับทิมสีเลือดนกถูกส่งไปให้คุณนายหลี ซึ่งเธอก็รับไว้อย่างยินดี และทำเป็นหลับตาข้างลืมข้างเรื่องที่หลีเฉิงเจ๋อกลับบ้านเพียงเดือนละครั้ง

ตามข่าววงในที่เชื่อถือได้ ลูกชายคนโตของเธอเพิ่งประมูลเพชรสีน้ำเงินมาได้ แต่ครั้งนี้เขากลับไม่ส่งเพชรเม็ดที่แพงกว่านั้นมาให้เธอ เห็นได้ชัดว่าเจ้าของที่แท้จริงของเพชรสีน้ำเงินเม็ดนั้นคือคนอื่น

เมื่อบวกกับความถี่ในการกลับมาทานข้าวที่บ้านของหลีเฉิงเจ๋อที่ลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ทำให้คุณนายหลีเกิดการคาดเดาที่น่าตื่นเต้นขึ้นมาในใจ บางทีอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า เธออาจจะมีลูกสะใภ้แล้วก็ได้

เดือนสิงหาคมในเผิงเฉิงนี่แดดแรงจนเกือบจะทำให้คนเป็นลมได้เลย

ลู่อวี้เซวียนยุ่งอยู่เกือบครึ่งเดือน ในที่สุดก็จัดการโปรเจกต์ในมือจนจบสิ้น เขาจึงโทรศัพท์มาถามหลีเฉิงเจ๋อเป็นการเฉพาะว่าสนใจจะออกไปล่องเรือเล่นบ้างไหม

เขาชวนเพื่อนสนิทที่คบหากันอยู่ไม่กี่คน ซึ่งครอบครัวของพวกเขามีเรือยอทช์ส่วนตัวกันอยู่แล้ว แค่เรียกเพื่อนที่ไว้ใจได้สักสองสามคน เรือยอทช์ขนาดกลางก็เพียงพอให้พวกเขาสนุกกันได้เต็มที่แล้ว

พอดีช่วงนี้หลีเฉิงเจ๋อไม่มีงานด่วนอะไรที่ต้องทำ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง การออกไปล่องเรือก็ดูจะเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลย