บทที่ 72

เย่หานตั้งตารอการออกทะเลครั้งนี้มาก เขามาอยู่เมืองเผิงเฉิงตั้งนาน ได้แต่เดินเล่นริมชายหาด ยังไม่เคยนั่งเรือออกไปชมทัศนียภาพกลางทะเลใหญ่เลยสักครั้ง

มีเพียงเรื่องเดียวที่เขายังข้องใจ

“งั้นพอไปถึง พวกเราต้องแยกห้องนอนกันไหมครับ”

หลีเฉิงเจ๋อบอกว่าลู่อวี้เซวียนจะชวนเพื่อนสนิทมาด้วย ความสัมพันธ์ของพวกเขายังไม่อาจเปิดเผยต่อคนนอกได้ ไปเที่ยวด้วยกันคงไม่เท่าไร แต่ถ้าพักห้องเดียวกันคงดูไม่เหมาะ

“ไม่ต้องหรอก คนที่เรียกมาปากหนักทุกคน”

ลู่อวี้เซวียนบอกเขาแล้วว่าจะชวนซุนชิ่งอี้กับเผิงเจียกวงมาด้วย

สองคนนั้นสนิทกับหลีเฉิงเจ๋อพอสมควร นิสัยใจคอไว้ใจได้ ตระกูลซุนทำธุรกิจห้างสรรพสินค้าและของใช้ในชีวิตประจำวันแบบเชนสโตร์ ส่วนตระกูลเผิงทำธุรกิจรถยนต์พลังงานใหม่ นับเป็นกลุ่มเศรษฐีใหม่ของเผิงเฉิง

เย่หาน “…”

เขารู้สึกว่าความรักใต้ดินครั้งนี้ไม่รู้มีคนล่วงรู้ไปกี่คนแล้ว รูรั่วเต็มไปหมดจนแทบไม่นับเป็นความลับอีกต่อไป

หลีเฉิงเจ๋อบีบติ่งหูเย่หานเบาๆ “พวกเราไปถึงช่วงบ่าย ตอนเย็นกินบาร์บีคิวอาหารทะเล วันรุ่งขึ้นผมจะพาคุณไปดำน้ำ ผมมีใบอนุญาตดำน้ำ ถึงตอนนั้นคุณจะได้เห็นอะไรแปลกใหม่น่าสนุกเยอะแยะเลย”

เย่หานว่ายน้ำเป็น ตอนวัยเยาว์ก็เคยเล่นน้ำในแม่น้ำลำคลองกับสหายอยู่บ้าง แต่เขากลับรู้สึกสนใจโลกใต้ท้องทะเลที่หลีเฉิงเจ๋อเอ่ยถึงเป็นอย่างยิ่ง ตามที่อีกฝ่ายเล่า ที่นั่นเป็นสถานที่เปี่ยมด้วยสีสันละลานตาและเต็มไปด้วยความอัศจรรย์

ค่ำวันศุกร์ คนขับรถพาพวกเขามาส่งที่ท่าเรือ เรือยอชต์สามชั้นขนาดยาวหนึ่งร้อยยี่สิบฟุตจอดสงบนิ่งอยู่บนผืนน้ำ ลำเรือสีขาวนวลทอประกายจางๆ ใต้แสงไฟ

เย่หานถือกระเป๋าเดินทางอยู่ในมือ ค้างบนเรือแค่สองคืน เสื้อผ้าที่เตรียมมาจึงมีไม่มาก ใช้กระเป๋าใบเดียวกันก็พอ

อีกสามคนมาถึงก่อนแล้ว ตอนที่ทั้งคู่เดินขึ้นมาจากท้ายเรือ ก็เห็นพวกเขานั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาตรงระเบียงด้านหลัง พลางดื่มเหล้าพูดคุยกันพอดี

“เรือของหลีเฉิงเจ๋อลำนี้ไม่เลวเลยนะ ถึงจะเป็นเรือยอชต์ขนาดกลางเหมือนกัน แต่ดูใหญ่กว่าลำที่พ่อฉันซื้ออีก”

“สเปกมันไม่เหมือนกัน ลู่อวี้เซวียน ปีที่แล้วนายก็เพิ่งซื้อลำใหม่มาไม่ใช่เหรอ เมื่อไรจะเอาออกมาแล่นเล่นบ้างล่ะ”

ลู่อวี้เซวียนหัวเราะพลางด่าเล่นๆ “ขั้นตอนการขอออกทะเลวุ่นวายจะตาย ปล่อยให้หลีเฉิงเจ๋อปวดหัวไปคนเดียวเถอะ พวกเรามาเสวยสุขไม่ดีกว่าเหรอ”

ตอนแรก ลู่อวี้เซวียนคิดจะเอาเรือยอชต์ของตัวเองออกมา แต่หลีเฉิงเจ๋อคิดว่านี่เป็นครั้งแรกที่เย่หานได้ออกทะเล วิวจากห้องนอนใหญ่บนเรือยอชต์นั้นดีที่สุด หากไปนั่งเรือของลู่อวี้เซวียน เขาก็คงไม่เหมาะที่จะขอให้เจ้าของเรือสละห้องให้ สู้ให้อีกฝ่ายพักผ่อนสบายๆ แล้วตนเอาเรือยอชต์ของตัวเองออกมาแล่นดีกว่า

อีกอย่าง หากอยู่บนเรือของตัวเอง เย่หานก็จะรู้สึกผ่อนคลายกว่าด้วย

ตรงบาร์มีชายหนุ่มในชุดสีขาวสะอาดตากำลังผสมเครื่องดื่มอยู่ ทั้งสามคนนั่งคุยเล่นสัพเพเหระอยู่บนโซฟา

ตอนที่พวกหลีเฉิงเจ๋อเดินเข้ามา เผิงเจียกวงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น เขาจึงผิวปากแซว “เสี่ยใหญ่มาแล้ว มาๆ นั่งตรงนี้ ขอบคุณประธานหลีที่พาพวกเราออกทะเลนะคร้าบ”

ลู่อวี้เซวียนชี้ไปยังค็อกเทลหลากสีสันบนโต๊ะ “แขกเหรื่อมาถึงกันหมด เจ้าบ้านกลับมาช้า ดื่มหนึ่งแก้วเป็นการขอขมาเลย”

หลีเฉิงเจ๋อพยักหน้าให้พวกเขา “ขอโทษที รถติดเลยมาช้า นี่เย่หาน ผู้ช่วยของผม”

แม้จะบอกว่าเป็นผู้ช่วย แต่ทุกคนไม่ใช่คนโง่ ใครกันจะพาผู้ช่วยส่วนตัวมาเที่ยวเล่นด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น หลีเฉิงเจ๋อยังออกโรงปกป้องชัดเจน พอลู่อวี้เซวียนคิดจะมอมเหล้า เขาก็ดื่มแทนไปสองแก้วรวด ไม่ยอมให้อีกฝ่ายมาบีบเย่หานเด็ดขาด

ซุนชิ่งอี้กับเผิงเจียกวงสบตากับลู่อวี้เซวียนแวบหนึ่ง ต่างเข้าใจตรงกัน “เย่หานใช่ไหม มา นั่งสิ จะดื่มเหล้าหรือดื่มน้ำผลไม้ดี”

ลู่อวี้เซวียนแทบจะพ่นเหล้าออกมา “จะดื่มน้ำผลไม้ทำไม นานๆ ทีได้ออกมาเที่ยว ไม่เป็นไรหรอก เหล้านี่ดีกรีไม่แรง ไม่ใช่เหล้าขาวสักหน่อย เย่หาน นายอยากดื่มอะไร”

เย่หานกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะเลือกแก้วที่มีสีสันไล่เฉดของเบอร์รี

“แก้วนี้แล้วกันครับ”

ลู่อวี้เซวียนเลิกคิ้ว มองไปยังหลีเฉิงเจ๋อ

หลีเฉิงเจ๋อไม่แม้แต่จะกระดิกเปลือกตา เห็นได้ชัดว่าไม่ได้กังวลเลยสักนิด

คอทองแดงของเย่หานจัดว่าใช้ได้เลยทีเดียว โดยเฉพาะตั้งแต่ที่บ้านมีตู้แช่ไวน์เพิ่มเข้ามา เวลาเขากลับมาจากการเดินทางไปทำงานต่างถิ่น สุราหมักชั้นเลิศหลายขวดก็มักจะพร่องไป แก้วนี้แม้จะแรงไปสักหน่อย แต่สำหรับเย่หานแล้วถือว่าสบายมาก อย่างมากก็แค่ตึงๆ ไม่ถึงขั้นเมาพับ

รสสัมผัสแรกที่แตะลิ้นคือรสเปรี้ยวอมหวาน ปลายลิ้นตบท้ายด้วยกลิ่นอายของแอลกอฮอล์ เป็นการผสมผสานระหว่างวอดก้ากับจิน ดื่มแล้วเย็นสดชื่น รสชาติดีมาก

ซุนชิ่งอี้นั่งอยู่ทางขวามือของเย่หาน พอเห็นว่าอีกฝ่ายดื่มเข้าไปแล้วนอกจากผิวหน้าจะขึ้นสีระเรื่อบางๆ ก็ไม่มีอาการผิดปกติอื่นใด จึงยิ้มให้เล็กน้อย “ถ้าไม่ชินก็เปลี่ยนแก้วได้นะ แก้วนี้ดีกรีค่อนข้างแรง”

อย่างไรเสียก็นับเป็นคนของหลีเฉิงเจ๋อ ขืนปล่อยให้เมามายคงไม่ดี

“ขอบคุณครับ”

ซุนชิ่งอี้เป็นคนหน้าตาสุภาพ สวมแว่นตา เครื่องหน้าไม่ได้จัดว่าหล่อเหลาโดดเด่น ทว่าชวนให้รู้สึกสบายตา

หลีเฉิงเจ๋อคุยเรื่องธุรกิจกับพวกเขาได้สองสามประโยค ลู่อวี้เซวียนก็ควักไพ่สองสำรับออกมาจากลิ้นชักโต๊ะ เอ่ยถามขึ้นว่า “เล่นไพ่กันไหม”

“มาสิ! ไม่ได้เล่นนานแล้ว” เผิงเจียกวงกระตือรือร้นทันที

“เสี่ยวเย่ล่ะ เล่นเป็นไหม”

เย่หานเคยเล่นแต่ไพ่เยี่ยจื่อเป็นเพื่อนท่านแม่เท่านั้น อย่างอื่นเขาไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร

หลีเฉิงเจ๋อเอ่ย “เขาไม่ต้องเล่น ให้พวกเราสี่คนเล่น”

ก่อนจะเอี้ยวหน้ามาอธิบายกับเย่หาน “คุณดูพวกเราเล่นไปก่อนสักสองตา เดี๋ยวค่อยเล่นแทนผม”

ซุนชิ่งอี้ก็ช่วยเสริม “กติกาง่ายมาก ดูรอบเดียวก็เป็นแล้ว”

รอบแรก ลู่อวี้เซวียนเป็นคนแจกไพ่

ไพ่ที่หลีเฉิงเจ๋อได้มาไม่อาจเรียกว่าดีได้เลย เรียกว่าดวงกุดส่งตรงมาจากแอฟริกาแท้ๆ

เขาส่งเสียงจึ๊กจั๊กในลำคอ “ตาหน้านายไม่ต้องแตะไพ่แล้วนะ”

ลู่อวี้เซวียนยักคิ้ว “เขาเรียกว่าอะไรนะ รักรุ่งแล้วเกมร่วง มันก็สมควรแล้วนี่”

ไพ่ของเผิงเจียกวงดีที่สุด วินาทีที่หยิบไพ่ขึ้นมาใบหน้าก็เปล่งประกาย เขายิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี “ลู่อวี้เซวียน ตานี้ฉันชนะขาดแน่ เดิมพันเท่าไรดี”

ลู่อวี้เซวียนตอบ “ไม่ต้องเล่นใหญ่หรอก ตาละแสน เดี๋ยวอีกสักพักต้องกินบาร์บีคิวกันอีก”

เล่นหนักไปเดี๋ยวจะพาลอารมณ์เสีย ถึงจะมาเที่ยวทะเล ก็ไม่ควรปล่อยตัวจนเกินขอบเขต

คนอื่นๆ ต่างเข้าใจดี

“ได้ งั้นแสนหนึ่ง”

ไพ่ที่ใหญ่ที่สุดในมือหลีเฉิงเจ๋อมีแค่เอซข้าวหลามตัดใบเดียว โอกาสชนะในตานี้ริบหรี่มาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเสียทีเดียว สำคัญที่กลยุทธ์

เย่หานนั่งอยู่ข้างๆ เห็นเขาลงไพ่ใหญ่ไปก่อนเพื่อแย่งชิงจังหวะการเล่น และพยายามทิ้งไพ่ในมือออกไปให้ได้มากที่สุด

จนกระทั่งจบเกม คนที่แพ้มีเพียงลู่อวี้เซวียนคนเดียว

ลู่อวี้เซวียน “…”

มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

เผิงเจียกวงที่เป็นผู้ชนะหัวเราะเยาะอย่างสะใจ “ดูสิ เขาเล่นไพ่โดยใช้สมอง ขนาดไพ่ห่วยแตกยังมีนายคอยเป็นฐานรองบ๊วยให้เลย”

ลู่อวี้เซวียน “ได้เลย ตานี้ฉันแจกไพ่ต่อ แกคอยดูเถอะ ตาหน้าถึงคิวแกแจกบ้างแล้ว”

ตาที่สอง ซุนชิ่งอี้เป็นฝ่ายแพ้ หลีเฉิงเจ๋อดวงซวยติดกันสองตา ได้แต่ไพ่แย่ๆ แต่ก็อาศัยชั้นเชิงอันเก่งกาจนั่งครองตำแหน่งกลางตารางได้อย่างมั่นคง ไม่เสียและไม่ได้

ลู่อวี้เซวียนแพ้ไปตาหนึ่ง เขาเหลือบมองหลีเฉิงเจ๋อ หมอนี่สมองไวเกินไป ต้องหาทางเขี่ยออกไปก่อน จึงเบนเป้าหมายมาที่เย่หานแทน

“เสี่ยวเย่ นายดูเข้าใจแล้วใช่ไหม อยากลองเล่นสักตาสองตาดูไหม”

เย่หานส่ายหน้า “ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรครับ”

อันที่จริงเขาก็เข้าใจกติกาแล้ว เพียงแต่ไม่ได้คิดจะลงไปเล่น

ลู่อวี้เซวียนเสียชิปไปแล้วสามอันตั้งแต่ตาแรก รวมเป็นเงินสามแสน สำหรับมือใหม่อย่างเขา ลงไปก็มีแต่จะกลายเป็นหมูในอวย

“ไม่เป็นไรหรอก ลองเล่นเดี๋ยวก็เป็นเอง พวกเราไม่ได้โกงสักหน่อย เล่นสนุกๆ ขำๆ”

หลีเฉิงเจ๋อเลื่อนชิปบนโต๊ะไปตรงหน้าเย่หานพลางเอ่ย “คุณเล่นเถอะ ชนะถือเป็นของคุณ ถ้าแพ้ผมรับผิดชอบเอง”

เย่หาน “…”

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว สู้ทำตามความปรารถนาดีกว่าปฏิเสธ

ไม่นาน ตาที่สามก็เริ่มขึ้น

ตานี้ซุนชิ่งอี้เป็นคนแจกไพ่

เย่หานหยิบไพ่ขึ้นมา บนมือมีแต่โพดำกับโพแดงเรียงกันสวยงาม หลีเฉิงเจ๋อที่นั่งสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ก็เห็นเช่นกัน

“…”

“…”

หลีเฉิงเจ๋อคิดในใจ เรื่องโชคชะตานี่มันเป็นศาสตร์ลี้ลับจริงๆ

ไพ่ที่อยู่ในมือเขาเละเทะไม่เป็นท่า แต่พอตกมาอยู่ในมือเย่หาน ไพ่ที่ใหญ่ที่สุดสองใบกลับมาอยู่บนมือของอีกฝ่ายเสียอย่างนั้น

เย่หานจัดอยู่ในประเภทที่ฟ้าประทานพรให้แท้ๆ ก้าวขาเข้าวงการครั้งแรกก็กวาดเรียบทุกทิศทาง จัดการดึงเผิงเจียกวงที่เป็นผู้ชนะจากสองตาแรกร่วงจากบัลลังก์ได้สำเร็จ

เผิงเจียกวงไม่ได้โกรธเคือง กลับเอ่ยกระเซ้าลู่อวี้เซวียนว่า “ดูเอาเถอะ ขนาดเขาเพิ่งเล่นครั้งแรกยังชนะฉันได้เลย เหล่าลู่ ฝีมือเล่นไพ่นายไม่ได้เรื่องจริงๆ ว่ะ”

เขาเป็นคนประเภทคิ้วดกตาโต ดูมีชีวิตชีวาและเปิดเผย

ชิปในมือของลู่อวี้เซวียนแจกจ่ายออกไปห้าอันแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้โมโหแต่อย่างใด ยิ้มตาหยีเอ่ยว่า “มือใหม่ก็งี้แหละ ตอนแรกดวงมักจะดีเสมอ”

ทว่าในตาถัดๆ มา เย่หานก็ได้แสดงให้เห็นว่าคำว่าฝีมือนั้นเป็นอย่างไร

สองตาก่อนหน้านี้อาศัยโชคช่วย ไพ่ดีจึงชนะ แต่สามตาหลังจากนั้น อาศัยฝีมือล้วนๆ

ลู่อวี้เซวียนยิ่งเล่นก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจึงเอ่ยถามเย่หาน “นายเพิ่งเล่นครั้งแรกจริงๆ เหรอ”

“ครับ”

ซุนชิ่งอี้กลับจับสังเกตได้ “ดูเหมือนเย่หานจะความจำดีมากนะ”

การทิ้งไพ่ลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ราวกับคำนวณไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว

“ให้ตายสิ หลีเฉิงเจ๋อคำนวณไพ่เป็นอยู่แล้ว คงไม่ใช่ว่าหาแฟนเด็กที่คำนวณไพ่เก่งเหมือนกันมาหรอกนะ”

เย่หานตอบอย่างจริงจัง “ผมคำนวณไม่ค่อยเป็นหรอกครับ แค่จำลำดับการลงไพ่ได้เท่านั้นเอง”

ไม่เหมือนหลีเฉิงเจ๋อที่สามารถเล่นไพ่ห่วยแตกให้ได้มาตรฐาน เขาเพียงแค่ได้ไพ่ที่ไม่แย่จนเกินไป จึงเอาชนะมาได้

ทั้งสามคนที่เหลือ “…”

แล้วมันต่างกันตรงไหนมิทราบ

พวกเขาสนิทกันดี จึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องชิปที่เสียไปสักเท่าไร เผิงเจียกวงยกนิ้วโป้งให้เย่หาน “สุดยอดจริงๆ ฝีมือขนาดนี้นี่มาเป็นผู้ช่วยนับว่าเสียของชะมัด”

ควรไปเป็นดีลเลอร์แจกไพ่ในกาสิโนมากกว่า เงินเดือนต่อปีคงเยอะกว่าตำแหน่งผู้ช่วยตั้งหลายเท่าตัว