บทที่ 73

เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาสี่ทุ่ม แท่นยกท้ายเรือยอชต์ถูกหย่อนลงสู่ผืนน้ำ ลูกเรือสองคนกำลังสาวตาข่ายดักปลาขึ้นมา พวกเขาหย่อนตาข่ายที่โรยเหยื่อล่อทิ้งไว้ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน ส่วนบนดาดฟ้าเรือก็เตรียมวัตถุดิบสำหรับปิ้งย่างไว้พร้อมสรรพ

เรือยอชต์แล่นออกสู่ทะเล ผืนน้ำสีน้ำเงินเข้มราบเรียบงดงาม ลมทะเลพัดแรง พระจันทร์กระจ่างฟ้าที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นเมฆครึ้มยังคงสาดแสงนวลตา

ทั้งสี่คนเล่นไพ่กันอย่างสนุกสนาน หลีเฉิงเจ๋อก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือ พลางชำเลืองมองไพ่ในมือของเย่หานเป็นระยะ

พวกเขาเล่นกันอยู่หลายชั่วโมง บนโต๊ะของเย่หานมีชิปสีแดงเพิ่มขึ้นมาถึงสิบเก้าอัน กลายเป็นผู้ชนะรายใหญ่ที่สุดในวง

ลู่อวี้เซวียนกับซุนชิ่งอี้เป็นสองคนที่เสียเยอะที่สุด โดยเฉพาะลู่อวี้เซวียน เขาคนเดียวเสียไปถึงหนึ่งล้านห้าแสน

ทั้งสองคนไม่ได้คิดมาก เล่นสนุกกันย่อมมีได้มีเสียเป็นธรรมดา อีกทั้งกติกาของพวกเขาก็ยุติธรรมมาก ดีกว่าบ่อนตามสถานบันเทิงบางแห่งตั้งเยอะ ไปที่แบบนั้นทีไร เสียเงินระดับแปดหลักกันเป็นเรื่องปกติ

เมื่อวงไพ่เลิก ทุกคนต่างก็พร้อมโอนเงินให้ตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

เย่หานหันไปขอเลขบัญชีจากหลีเฉิงเจ๋อ แต่ถูกลู่อวี้เซวียนห้ามไว้ "เสี่ยวเย่ โอนให้นายนั่นแหละ นายอุตส่าห์ลงแรงเล่นจนชนะ จะไปเกี่ยวอะไรกับเขา อย่าไปยอมให้เขาชุบมือเปิบ"

"นั่นสิ"

เผิงเจียกวงเอ่ยแซว "ประธานหลีของพวกเรากิจการใหญ่โต ทรัพย์สินมหาศาล นายไม่ต้องไปช่วยเขาหาเงินเพิ่มหรอก"

เย่หานยิ้ม "คืนนี้ก็ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยออมมือให้นะครับ"

ด้วยเหตุนี้ บัญชีธนาคารของเย่หานจึงมีเงินโอนเข้ามารวดเดียวถึงเจ็ดหลัก

ประจวบเหมาะพอดี จะได้เอาไปซื้อของขวัญชิ้นใหม่ให้หลีเฉิงเจ๋อ เย่หานคิดในใจ คลิปหนีบเนกไทที่เขาเคยเล็งไว้ก่อนหน้านี้ราคาค่อนข้างแพง ด้านบนประดับทับทิม เข้ากับสูทสีเข้มได้ดีมาก ตอนนั้นเขาก็ถูกใจอยู่แล้ว หลีเฉิงเจ๋อใส่สูทเป็นส่วนใหญ่ โอกาสได้ใช้คลิปหนีบเนกไทจึงมีบ่อย

ทว่าเงินในกระเป๋ามีจำกัด อีกทั้งจะใช้บัตรของหลีเฉิงเจ๋อซื้อของขวัญให้เจ้าตัวก็คงไม่เหมาะ เย่หานเห็นราคาแล้วจึงจำต้องตัดใจ

พอได้ลาภลอยก้อนนี้มา ก็ซื้อชิ้นนั้นได้พอดี

"เริ่มหิวแล้วสิ ไปดูข้างหน้าหน่อยว่าบาร์บีคิวเสร็จหรือยัง" ลู่อวี้เซวียนโยนไพ่ในมือทิ้งพลางเอามือกุมท้อง

หลีเฉิงเจ๋อดูกรอบเวลา น่าจะพร้อมแล้ว

"ไปข้างหน้ากันเถอะ"

บริเวณดาดฟ้าส่วนหัวเรือ เตาปิ้งย่างถ่านขนาดยาวหนึ่งเมตรสองเตาถูกตั้งไว้ฝั่งใต้ลม พ่อครัวสองคนกำลังง่วนอยู่กับการย่างไม้เสียบบนเตา นอกจากอาหารทะเลสดๆ ทั้งปลาและหอยนานาชนิดแล้ว ยังมีเนื้อวัวเนื้อแกะอีกด้วย

ตรงจุดชมวิวที่ดีที่สุดบนหัวเรือจัดวางโต๊ะกลมไว้ตัวหนึ่ง ถ้วยชามตะเกียบจัดเรียงเรียบร้อย หม้อโจ๊กทะเลส่งไอควันและกลิ่นหอมกรุ่นชวนให้น้ำลายสอ

ทุกคนนั่งลง ชายหนุ่มบาร์เทนเดอร์คนเมื่อครู่เดินเข้ามา ตักโจ๊กใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบประณีตห้าใบแล้วนำมาวางตรงหน้าแต่ละคน

ในโจ๊กข้าวสารเหนียวนุ่มข้นคลั่ก ใส่กุ้งทะเลและปูที่เพิ่งจับขึ้นมาสดๆ ทั้งยังมีหอยกาบใส่มาเพิ่มรสชาติอีกหลายตัว

ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

เผิงเจียกวงเอ่ยชม "ออกมากินกลางทะเลนี่ได้อารมณ์จริงๆ ปกติกิตามร้านข้างนอก ต่อให้เป็นซีฟู้ดเป็นๆ ก็ยังไม่สดขนาดนี้"

ซุนชิ่งอี้กล่าว "เดี๋ยวตกปลากันหน่อยไหมล่ะ คืนนี้ฟ้าเปิด ไม่แน่อาจจะได้ตัวใหญ่"

ลู่อวี้เซวียนเลิกคิ้ว "ไว้ตกพรุ่งนี้ค่ำดีกว่าไหม พรุ่งนี้เช้ายังต้องไปดำน้ำอีก คืนนี้ถ้าดึก พรุ่งนี้นายจะตื่นไหวเหรอ"

"เอาแบบนั้นก็ได้ ไม่ได้ออกทะเลมาตกปลานาน มือมันคัน"

หลีเฉิงเจ๋อบอก "บนเรือมีคันเบ็ดเยอะ เบ็ดสำหรับตกปลาทะเลน้ำลึกตัวใหญ่ก็มี"

เรือยอชต์ลำนี้พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเคยเอามาใช้ตกปลาทะเลสองรอบ อุปกรณ์จึงมีครบครัน

ตาของซุนชิ่งอี้เป็นประกาย "ยอดเยี่ยมที่สุดเลย"

ระหว่างพูดคุย พ่อครัวก็นำอาหารทะเลปิ้งย่างสุกหอมมาขึ้นโต๊ะ อีกทั้งยังมีปลาทะเลเนื้อนุ่มที่นำไปนึ่งและแล่เป็นปลาดิบ

ปลาพวกนี้ตั้งแต่จับขึ้นมาจนถึงเวลาเข้าปากใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง รสชาติหวานสด ทั้งหมดนั่งกินอาหารทะเลรับลมกันอย่างผ่อนคลาย สบายอารมณ์ยิ่งนัก

ครั้นเข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาเที่ยงคืน ทุกคนที่อิ่มหนำสำราญก็แยกย้ายกลับห้องไปพักผ่อน

ห้องนอนใหญ่ของหลีเฉิงเจ๋ออยู่บนชั้นสาม หน้าต่างล้อมรอบสามด้าน ทัศนียภาพเปิดกว้างยอดเยี่ยม เมื่อเปิดผ้าม่านออก ก็มองเห็นจันทร์กระจ่างลอยเด่นและผืนน้ำทะเลสีน้ำเงินเข้มที่คลื่นลมกำลังซัดสาด

เย่หานยืนอยู่ริมหน้าต่าง ชมทัศนียภาพดวงจันทร์ลอยเด่นเหนือน้ำ

"ชอบตรงนี้ไหม"

มือใหญ่คู่หนึ่งสวมกอดเข้ามาจากด้านหลัง กระซิบข้างขมับเขา

"ชอบครับ ถ้าจะดูพระอาทิตย์ขึ้นพรุ่งนี้ มุมนี้สะดวกมากจริงๆ"

มือของหลีเฉิงเจ๋อเริ่มอยู่ไม่สุข สอดผ่านชายเสื้อเชิ้ตของเย่หานเข้าไป ปลายนิ้วที่มีรอยด้านบางๆ ลูบไล้ไปตามสัดส่วนช่วงอกและหน้าท้องอย่างแผ่วเบา

"ยังคิดจะตื่นเช้าได้อีกนะ เสี่ยวเย่ของเรานี่เก่งจริงๆ"

เย่หานจับมือนั้นไว้ผ่านเนื้อผ้า ดวงตาหงส์หรี่ลง "พรุ่งนี้ยังต้องลงน้ำ อย่าซนสิครับ"

หลีเฉิงเจ๋อค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเย่หานทีละเม็ด "ไม่เป็นไรหรอก ผมจะระวังไม่ทิ้งรอยไว้"

ส่วนเรื่องอื่น อุตส่าห์แล่นเรือยอชต์ออกมาถึงนี่ ย่อมไม่ได้มาเพียงแค่ยืนชมวิวอยู่แล้ว

ห้องเก็บเสียงได้เป็นอย่างดี แต่หลีเฉิงเจ๋อกลับแกล้งบอกให้เย่หานส่งเสียงเบาๆ อย่าให้ห้องอื่นได้ยิน

เย่หานถูกดันแนบไปกับหัวเตียงและบานหน้าต่าง พระจันทร์กลมโตสาดแสงลงมาอย่างไม่หวงแหน ช่วยให้หลีเฉิงเจ๋อมองเห็นสีหน้าของเย่หานได้ชัดเจนแม้ไม่ต้องเปิดไฟ

…

คลื่นลมในทะเลยิ่งมายิ่งแรง เรือลำน้อยโคลงเคลงไปตามระลอกคลื่น

เย่หานได้แต่กัดริมฝีปาก กลืนเสียงสะอื้นทั้งหมดลงคอ

หลีเฉิงเจ๋อก้มลงจูบ จงใจทำให้เขาไม่อาจทนทานได้

จนกระทั่งอีกฝ่ายหลุดเสียงร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาถึงยอมปล่อยด้วยความพึงพอใจ

"ห้องเก็บเสียงดี ไม่มีปัญหาหรอก"

เย่หานอดไม่ได้ที่จะกัดลงบนไหล่ของชายหนุ่มด้านบน พอจะออกแรงกัด หลีเฉิงเจ๋อก็ส่งเสียงหัวเราะในลำคอ "กัดสิ เตือนไว้ก่อนนะ พรุ่งนี้ต้องลงน้ำ"

ลงน้ำ หมายความว่าต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า รอยบนตัวจะไม่มีทางซ่อนมิด

หลีเฉิงเจ๋อแรงเยอะมาก แต่ก็ไม่ได้ทิ้งรอยที่เด่นชัดไว้บนตัวเย่หานจริงๆ

เย่หาน "…"

คนหน้าหนาย่อมไร้เทียมทานจริงๆ

เขาไม่ต้องการหน้าตา แต่เย่หานยังต้องการ!

เขาจำใจปล่อยเนื้อตรงปากอย่างเข่นเขี้ยว หางตาแดงก่ำ "หลีเฉิงเจ๋อ คุณคอยดูเถอะ!"

รอให้กลับขึ้นฝั่งก่อน ดูสิว่าเขาจะเอาคืนอย่างไร!

ระลอกคลื่นยิ่งมายิ่งโหมกระหน่ำ…

ก่อนนอน หลีเฉิงเจ๋อดึงผ้าม่านปิดจนสนิท

แดดกลางทะเลแรงกว่าบนฝั่ง ต่อให้เป็นตอนพระอาทิตย์ขึ้น หากไม่ปิดม่านไว้ ไม่ทันถึงหกโมงเช้าก็คงโดนแดดแยงตาจนตื่น

เก้าโมงเช้า เรือยอชต์ทอดสมออยู่ใกล้เกาะเล็กๆ แห่งหนึ่ง ลูกเรือสองคนในชุดดำน้ำเตรียมพร้อมอยู่ที่ท้ายเรือแล้ว

หลีเฉิงเจ๋อกับลู่อวี้เซวียนต่างมีใบอนุญาตดำน้ำ ส่วนเผิงเจียกวงกับซุนชิ่งอี้ไม่มี ลูกเรือสองคนนั้นเป็นครูฝึกดำน้ำด้วย จึงมาเพื่อดูแลพวกเขาสองคนโดยเฉพาะ

เย่หานมีหลีเฉิงเจ๋อเป็นคนดูแล

เขาสอนสัญญาณมือง่ายๆ ให้เย่หานสองสามท่า "ถ้าหายใจไม่ทันหรือไม่สบายตัว ให้ทำท่านี้ ผมจะพาคุณขึ้นมาทันที"

จุดดำน้ำที่เลือกวันนี้อยู่ใกล้กับเกาะที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา ตัวเกาะมีพื้นที่เล็กมาก เต็มไปด้วยโขดหินและพุ่มไม้ จุดดำน้ำที่เลือกก็อยู่ระดับความลึกไม่เกินสิบแปดเมตร

เนื่องจากมีคนไม่มีใบอนุญาตดำน้ำอยู่ด้วย ความปลอดภัยจึงต้องมาเป็นอันดับแรก

เย่หานสวมอุปกรณ์ครบชุด แบกถังออกซิเจน แล้วตามหลีเฉิงเจ๋อลงทะเล

น้ำทะเลเย็นเล็กน้อย เย่หานว่ายอยู่บนผิวน้ำครู่หนึ่ง เมื่อเห็นสัญญาณจากหลีเฉิงเจ๋อ เขาก็สูดหายใจเข้าลึก แล้วดำดิ่งลงสู่ใต้ผืนน้ำทันที