บทที่ 74

จุดที่พวกเขาเลือกนั้นดีมาก น้ำทะเลใสกระจ่างและแทบไม่ขุ่นเลย แสงแดดส่องทะลุลงมา ใต้น้ำจึงสว่างเหมือนกลางวัน มองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างชัดเจน

เย่หานว่ายน้ำตามหลีเฉิงเจ๋อไปครู่หนึ่ง จนลงมาถึงก้นทะเลลึกราวสามเมตร บริเวณนั้นเริ่มมีปลาตัวเล็กสีสันสดใสกับเปลือกหอยหลากสีให้เห็นแล้ว

ทรายใต้ทะเลขาวละเอียดเนียนนุ่ม นานๆ ครั้งจะมีปลาตัวเล็กว่ายมาชนตัว หลีเฉิงเจ๋อหันกลับมา เห็นเย่หานกำลังมองดูปลาลายทางสีสันสดใสสองสามตัวที่ว่ายวนเวียนอยู่ข้างกายด้วยความสนใจใคร่รู้

การสวมหน้ากากดำน้ำทำให้พูดไม่ได้ เขาจึงชี้ไปยังขวดใบเล็กที่แขวนอยู่ตรงเอวของเย่หาน ซึ่งข้างในใส่เหยื่อสำหรับให้อาหารปลาเอาไว้

เย่หานเข้าใจความหมาย จึงเปิดฝาขวดออก ปลาตัวเล็กสองสามตัวก็รี่เข้ามาทันที

อาจเป็นเพราะเหยื่อนี้มีกลิ่นล่อใจมากเกินไป ปลาตัวเล็กแถวนั้นจึงรู้ว่ามีคนมาแจกอาหารฟรี ต่างพากันกรูกันเข้ามาเป็นพรวน

พริบตาเดียวเย่หานก็ถูกฝูงปลาตัวน้อยรุมล้อมเอาไว้

ลู่อวี้เซวียนที่ตามหลังมาเห็นเข้า ก็หยิบอาหารออกมาหวังจะล่อเจ้าพวกตัวเล็กจอมตะกละบ้าง

เขาทำสำเร็จ และดึงดูดฝูงปลาตะกละมาได้อีกฝูงใหญ่

ส่วนซุนชิ่งอี้กับเผิงเจียกวงมีครูฝึกดำน้ำคอยประกบ ทั้งสองลงน้ำมาแล้วเช่นกัน และกำลังแหวกว่ายอยู่แถวๆ นั้น

เย่หานเพิ่งเคยดำน้ำเป็นครั้งแรก จึงรู้สึกตื่นตาตื่นใจไปหมดทุกอย่าง

เขาว่ายตามหลีเฉิงเจ๋อไปดูปะการัง ดูเต่าทะเลที่ว่ายผ่านไป ดูพวกปูที่คลานต้วมเตี้ยมอยู่บนพื้นทรายใต้ทะเล…

จนกระทั่งเขาตั้งท่าจะว่ายต่อไปข้างหน้า จู่ๆ มือก็ถูกรั้งเอาไว้

เย่หานหันกลับไปมอง

หลีเฉิงเจ๋อส่ายหน้าให้เขาพลางส่งสัญญาณมือ

เย่หานเข้าใจทันที ท้องทะเลข้างหน้านั้นลึกกว่าเดิม ไม่เหมาะที่พวกเขาจะไป

เขาพยักหน้า พลันหันกลับไปมอง ดูเหมือนพวกเขาสองคนจะเพลิดเพลินกันอยู่ฝ่ายเดียวเกินไป ลู่อวี้เซวียนกับอีกสองคนยังอยู่ข้างหลัง มัวแต่ถ่ายรูปกับเต่าทะเลและกอปะการังอยู่เลย

หลังจากเล่นอยู่ใต้น้ำเป็นเวลานาน พอรู้ว่าเรี่ยวแรงเริ่มหมดแล้ว แต่ละคนจึงค่อยว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ

"ฟู่ ถึงข้างล่างจะสวย แต่ถ้าพูดถึงความสบาย ยังไงบนผิวน้ำก็สบายกว่าอยู่ดี" ซุนชิ่งอี้ถอดหน้ากากดำน้ำออก พลางหายใจหอบเล็กน้อย

ใต้น้ำมีแรงดัน แม้จะสวมชุดดำน้ำก็ยังรู้สึกอึดอัด จะให้สบายคงเป็นไปไม่ได้แน่นอน

ลู่อวี้เซวียนพูดขึ้นว่า "แค่นี้มันเท่าไหร่กันเชียว เมื่อก่อนฉันไปสอบใบอนุญาตกับหลีเฉิงเจ๋อ เคยลงไปถึงก้นทะเลลึกสี่สิบเมตรมาแล้ว แรงดันน้ำตรงนั้นถึงจะเรียกว่าทรมานจริง"

วันนี้ลึกไม่ถึงสิบเมตรด้วยซ้ำ เพราะต้องคำนึงว่ามีมือใหม่อยู่ จึงไม่กล้าพาลงไปในจุดที่ลึก

เผิงเจียกวงเอ่ย "ก็สนุกดีนะ ไว้ว่างๆ ฉันไปสอบใบอนุญาตบ้างดีกว่า"

หลีเฉิงเจ๋อจึงหันไปพูดกับเย่หานว่า "ถ้าคุณชอบก็ไปสอบไว้สักใบสิ ถึงตอนนั้นเราค่อยไปดำในทะเลที่ลึกกว่านี้"

เย่หานยิ้มตาหยี "ดูสถานการณ์ก่อนดีกว่าครับ สิ่งที่ต้องสอบมีเยอะเกินไป ตารางเวลาในช่วงเกือบสองปีนี้ถูกจัดไว้เต็มหมดแล้ว"

หลีเฉิงเจ๋อลงเรียนภาษาต่างประเทศให้เขา ส่วนตัวเขาเองก็ต้องสอบกู่ฉินและคอมพิวเตอร์อีก ยุ่งจนแทบปลีกตัวไม่ไหวจริงๆ

สองวันนี้ก็อุตส่าห์เจียดเวลาออกมาเที่ยว พอกลับไปแล้ว แต่ละสัปดาห์ยังมีคอร์สเรียนรออยู่อีกตั้งสามถึงห้าครั้ง พอเย่หานมานั่งนับดูแล้ว ถึงได้รู้ว่าตัวเองมีเรื่องให้ทำเยอะขนาดไหน

คนรอบข้างได้ยินเข้า ต่างก็มีสีหน้าพิลึกพิลั่น

ลู่อวี้เซวียนอึกอักจะพูดก็ไม่พูด "หลีเฉิงเจ๋อ นายนี่นะ ตัวเองขยันแข่งขันไม่พอยังพอทำเนา ทำไมต้องลากเสี่ยวเย่ไปเหนื่อยด้วยเนี่ย"

ซุนชิ่งอี้กับเผิงเจียกวงก็พยักหน้าเห็นพ้องอย่างยิ่ง

คนอื่นมีความรักก็พาไปสวีตหวานโรแมนติกสารพัดรูปแบบ แต่หลีเฉิงเจ๋อมีความรักกลับพากิ๊กเด็กไปสอบเอาใบประกาศฯ เนี่ยนะ?

ยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย!

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

มีแค่ภาษาต่างประเทศวิชาเดียวที่เขาสมัครให้ นอกนั้นเย่หานเป็นคนอยากสอบเองทั้งนั้น

เย่หานรีบอธิบาย "ไม่ใช่หรอกครับ ผมอยากสอบเอง อาศัยช่วงที่ยังอายุน้อยอยู่นี่แหละ ใบอะไรที่พอจะเก็บได้ก็เก็บให้หมด"

วันข้างหน้าจะได้สะดวกขึ้นด้วย

ลู่อวี้เซวียน "…"

ซุนชิ่งอี้ "…"

เผิงเจียกวง "…"

เอาเข้าจริง พวกเขาสามคนก็นับว่าขยันมากแล้ว แต่ถ้าเทียบกับหลีเฉิงเจ๋อก็ยังถือว่าสู้ไม่ได้ เดิมทีคิดว่าพอหมอนี่มีความรักแล้วจะผ่อนคลายลงบ้าง

ที่ไหนได้ เจ้าพ่อสายแข่งขันดันหาแฟนที่เป็นสายแข่งขันเหมือนกันมาอีก โดนดาเมจคูณสองชัดๆ

ซุนชิ่งอี้มองเย่หานที่ทำหน้าตาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นราวกับจะบอกว่า ‘ผมต้องพยายาม’ "พวกนายนี่มันคู่สร้างคู่สมกันจริงๆ"

เย่หานแก้มแดงเรื่อ ชำเลืองมองหลีเฉิงเจ๋อด้วยความเขินอาย

หลีเฉิงเจ๋อน้อมรับคำชมนี้แต่โดยดี

หลังจากดำน้ำเล่นกันมาทั้งเช้าและใช้พลังงานไปมาก พอถึงเวลาสิบเอ็ดโมง ทุกคนก็เริ่มหิว

มื้อเที่ยงนอกจากอาหารทะเลแล้วยังมีสเต๊กเนื้อและอาหารจานหลัก ผสมผสานทั้งแบบจีนและตะวันตก

ทั้งห้าคนที่เล่นมาทั้งเช้าต่างต้องการเติมพลังอย่างเร่งด่วน ฝีมือของเชฟยอดเยี่ยมมาก ทุกคนจึงกินกันอย่างเอร็ดอร่อยและอิ่มหนำสำราญ

บนเรือยอชต์ยังมีเจ็ตสกีอยู่อีกสองลำ สามารถนำลงไปขับเล่นบนผิวน้ำได้

เผิงเจียกวงกับลู่อวี้เซวียนลงไปก่อน ทั้งคู่ซิ่งโลดแล่นอยู่บนผิวน้ำอย่างเริงร่า ขับเจ็ตสกีจนเกิดระลอกคลื่นยักษ์ เสียงหัวเราะหยอกล้อดังมาถึงทั้งสามคนที่กำลังพักผ่อนอยู่ตรงดาดฟ้าท้ายเรือ

ซุนชิ่งอี้นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟา พลางเหลือบมองสองคนที่กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนานตรงนั้นเป็นพักๆ

เย่หานกับหลีเฉิงเจ๋อกำลังเปิดดูรูปถ่ายใต้น้ำที่ถ่ายไว้เมื่อเช้า

หลีเฉิงเจ๋อเป็นคนถ่ายทั้งหมด ในภาพจึงมีแต่เงาร่างของเย่หาน

มีทั้งรูปที่กำลังหยอกล้อกับปลาตัวเล็กสีสดใส รูปตอนให้อาหาร และยังมีรูปที่ตกใจเพราะมีเต่าทะเลว่ายเฉียดผ่านข้างหลังไป ในบรรดารูปกว่าหนึ่งร้อยรูป มีรูปคู่ของพวกเขาสองคนเพียงแค่สองรูปเท่านั้น

ขณะที่กำลังเลื่อนดูรูปอยู่นั้น หลีถงอวี้ที่ไม่ค่อยได้ติดต่อกันก็ส่งสติกเกอร์เครื่องหมายคำถามมา

เย่หานไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

เย่: 【?】

ผู้จัดการหลี: 【เที่ยวสนุกไหมคะ】

หัวใจของเย่หานเต้นผิดจังหวะ รีบหันไปมองหลีเฉิงเจ๋อทันที หรือว่าหลีถงอวี้ก็รู้เรื่องแล้วเหมือนกัน?

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากถาม ในช่องแชตก็มีข้อความใหม่ส่งเข้ามาอีก

เป็นรูปภาพหน้าจอ

ลู่อวี้เซวียนโพสต์ลงโซเชียลตอนกินข้าว ในบรรดาภาพเก้าช่อง มีเย่หานติดอยู่แค่ช่องเดียว และยังเป็นรูปถ่ายรวมห้าคน รูปตอนกินบาร์บีคิวเมื่อคืน เย่หานอยู่ตรงมุมภาพ แต่ก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าพวกเขาทั้งหมดอยู่ด้วยกัน

เย่: 【…】

ผู้จัดการหลีแผ่รังสีความน้อยใจออกมาอย่างท่วมท้น: 【ไม่ชวนฉันเลยนะ…】

แถมเมื่อกี้ส่งข้อความหาพี่ชาย พี่ก็ไม่ยอมตอบกลับอีก

พี่ชายแบบนี้มันอะไรกัน ไม่เอาแล้วนะ (ยิ้ม.jpg)

เย่หานสะกิดหลีเฉิงเจ๋อ ยื่นโทรศัพท์ให้เขาดู "คุณช่วยอธิบายหน่อยสิครับ"

หลีเฉิงเจ๋อหยิบโทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะขึ้นมา หน้าจอแสดงให้เห็นว่าเมื่อสิบห้านาทีก่อน หลีถงอวี้ก็ส่งข้อความมาหาเขาเหมือนกัน เป็นภาพหน้าจอรูปเดียวกันและเครื่องหมายคำถามหนึ่งตัว

ได้รับการปฏิบัติเหมือนกัน เย่หานจึงค่อยโล่งอก

วิธีจัดการของหลีเฉิงเจ๋อช่างเรียบง่าย เขาพิมพ์ตอบกลับไปแค่สองคำว่า ‘รับทราบ’ แล้วก็ไม่สนใจมันอีกเลย

เย่หาน "…"

มันจะไม่ใส่ใจเกินไปหน่อยหรือ

"ไม่ต้องสนใจหรอก กำลังยุ่งอยู่กับการทำโอทีน่ะ"

ช่วงนี้กิจการของบริษัทย่อยที่หูโข่วกำลังรุ่งเรืองอย่างยิ่ง หลีถงอวี้มัวแต่ง่วนอยู่กับการหาเงิน ต่อให้ชวนไป เธอก็ไม่มีเวลามาเที่ยวอยู่ดี

เย่หานครุ่นคิด แล้วพิมพ์ปลอบใจหลีถงอวี้ไปสองสามประโยค เธอคงจะยุ่งอยู่จริงๆ ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงถึงได้ตอบข้อความของเย่หาน

ผู้จัดการหลี: 【เสี่ยวเย่ ทำงานกับพี่ชายฉันคงถูกกดขี่น่าดูเลยสินะ วันหยุดสุดสัปดาห์ยังต้องตามเขาออกทะเลไปคอยปรนนิบัติอีก ย้ายมาทำกับฉันดีกว่ามั้ง】

ช่างน่าเวทนานัก พี่แท้ๆ ไม่ยอมสนใจไยดี มีแต่เย่หานที่คอยอธิบายและปลอบโยนอย่างเอาใจใส่ เฮ้อ อยากได้พี่ชายที่แสนดีและตามใจน้องสาวจังเลย น่าเสียดาย ชาตินี้คงหมดหวังแล้ว

แต่บังเอิ๊ญบังเอิญ คนที่เห็นข้อความนี้ไม่ใช่เย่หาน แต่กลับเป็นพี่ชายแท้ๆ ที่เธอเพิ่งบ่นถึง

หลีเฉิงเจ๋อแค่นยิ้มเย็น

คงจะว่างเกินไปสินะ ดูท่าแล้วคงต้องแบ่งโปรเจกต์ให้หลีถงอวี้รับผิดชอบเพิ่มขึ้นอีกสักสองสามงานแล้วล่ะ