บทที่ 75

เย่หานยังคงเปิดดูภาพในกล้องถ่ายรูปอยู่ พอหันไปก็เห็นหลีเฉิงเจ๋อมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ แถมในมือยังถือโทรศัพท์ของเขาไว้อีกด้วย

เย่หาน “…”

ในโทรศัพท์ของเขาคงไม่มีอะไรที่เปิดเผยไม่ได้หรอกนะ?

เย่หานชะโงกหน้าเข้าไปดูก็พบว่า บนหน้าจอมีข้อความที่หลีถงอวี้ส่งมาชัดเจนเต็มสองตา

คุณหนูใหญ่ตระกูลหลีเหยียบย่ำพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองจนจมดิน แล้วแอบอวดอย่างแนบเนียนว่าตนเองดูแลลูกน้องดีเพียงใด เข้าถึงง่ายแค่ไหน… สรุปประเด็นได้คำเดียวคือ ไอ้หนุ่ม ย้ายมาอยู่กับฉันไหม?

เย่หาน “…”

คนเราจะพลาดแบบนี้ได้ยังไง ดูจากสีหน้าของหลีเฉิงเจ๋อแล้ว วันคืนต่อจากนี้ของหลีถงอวี้คงไม่ง่ายเสียแล้ว… ขอจุดเทียนไว้อาลัยให้คุณหนูหลีล่วงหน้าเลยแล้วกัน

เห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลีถงอวี้ที่นับว่าไม่เลว และเพื่อป้องกันไม่ให้เธอส่งข้อความอะไรมาให้หลีเฉิงเจ๋อเห็นอีก เย่หานจึงหยิบโทรศัพท์ของตนกลับมาอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะชวนเปลี่ยนเรื่องคุย “คุณดูรูปพวกนี้ ใช้ได้ไหมครับ?”

หลีเฉิงเจ๋อบอกว่าจะอัดรูปทั้งหมดออกมา แต่เขารู้สึกว่าไม่จำเป็น เพราะหลายภาพซ้ำกัน เลือกแค่ไม่กี่รูปที่ดูโดดเด่นก็พอแล้ว

หลีเฉิงเจ๋อปรายตามองแวบหนึ่ง “ตามใจคุณ”

โทรศัพท์ของเขาเริ่มสั่น หลีเฉิงเจ๋อเหลือบมองแล้วพิมพ์ตอบกลับไปสองสามข้อความ

เย่หานนั่งอยู่ข้างกาย ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมองเห็นหน้าจอโทรศัพท์ แต่ข้อความที่เกี่ยวกับงาน เย่หานมีมารยาทพอที่จะไม่มอง ดวงตาหงส์คู่งามเอาแต่จับจ้องกล้องถ่ายรูป ราวกับว่ารูปพวกนั้นจะผลิดอกออกผลขึ้นมาได้อย่างนั้นแหละ

หลีเฉิงเจ๋อ “…”

เขาเหลือบมองซุนชิ่งอี้ที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างๆ แล้วคิดอย่างเรียบเฉยว่า อยู่ที่บ้านยังสะดวกสบายกว่าเยอะ เขาอยากจะทำอะไรก็ทำได้ พอมีคนอื่นอยู่ด้วย แค่อยากจะจับมือ เย่หานยังไม่ยอมให้จับเลย

ช่วงบ่าย แสงแดดบนผืนทะเลเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ

สองคนที่กำลังสนุกสุดเหวี่ยงกลางทะเลเริ่มทนไม่ไหว ใบหน้าแดงก่ำเพราะแดดเผา ทั้งคู่ขับเจ็ตสกีมาที่แท่นยกเพื่อส่งต่อให้ลูกเรือดูแล แล้วพากันกลับมายังมุมพักผ่อน

เผิงเจียกวงใช้ผ้าขนหนูเช็ดคราบน้ำตามตัวอย่างลวกๆ แล้วเปิดเครื่องดื่มเกลือแร่ยกซดรวดเดียวไปครึ่งขวด “พวกนายแค่นั่งดูพวกฉันเล่นเฉยๆ เนี่ยนะ”

ซุนชิ่งอี้เอ่ย “แดดแรงเกิน ไม่มีอารมณ์ว่ะ”

“ชั้นบนมีห้องสันทนาการ ไปไหมล่ะ?” ลู่อวี้เซวียนชวน

ในห้องสันทนาการนอกจากจะเล่นไพ่ได้แล้ว ยังมีโต๊ะบิลเลียดและอุปกรณ์อื่นๆ อีกด้วย

เผิงเจียกวงโบกมือ “เหนื่อยไปหน่อย พักสักแป๊บดีกว่า”

หลีเฉิงเจ๋อเอ่ย “เหนื่อยก็ไปนอนกลางวันสักงีบ ตอนเย็นซุนชิ่งอี้อยากตกปลาทะเลไม่ใช่เหรอ อยากตกตัวอะไรล่ะ แถวนี้มีหมายปลาใหญ่อยู่สองสามจุด”

ปลาตัวใหญ่ ถ้าไม่ใช่ปลาหมอยักษ์ก็คงเป็นปลาเก๋าหรือปลาอินทรี โอกาสเจอปลาทูน่านั้นน้อยมาก

สองปีมานี้พ่อของหลีเฉิงเจ๋อคลั่งไคล้การตกปลามาก แต่โอกาสที่หลีเฉิงเจ๋อจะได้กินนั้นน้อยนิด แถมส่วนใหญ่ยังเป็นปลาตัวเล็กขนาดแค่หนึ่งถึงสองจินเท่านั้น

ซุนชิ่งอี้ส่ายหน้า “แล้วแต่ดวงเหอะ เรื่องตกปลานี่ฉันตาสว่างแล้ว ยิ่งอยากได้ปลาใหญ่ก็ยิ่งตกไม่ได้”

ทั้งกลุ่มปรึกษาเรื่องแผนการเดินทางกันเล็กน้อย แล้วสั่งให้กัปตันขับเรือยอชต์ไปยังจุดตกปลาแถบใกล้เคียงที่มีคนค่อนข้างน้อย จากนั้นก็แยกย้ายกันไปงีบหลับ

หลังจากพักผ่อนไปครู่หนึ่ง ทุกคนก็มารวมตัวกันที่ห้องสันทนาการอีกครั้ง พลางแทงพูลพลางพูดคุยเรื่องโครงการที่กำลังพัฒนาอยู่ช่วงนี้

ทางบ้านของเผิงเจียกวงทำธุรกิจเกี่ยวกับรถยนต์พลังงานใหม่ รถยนต์พลังงานใหม่หนึ่งในสามของประเทศล้วนมีครอบครัวเขาเข้าไปร่วมลงทุน เมืองเผิงเฉิงจำกัดโควตาป้ายทะเบียนรถ แต่ไม่จำกัดรถยนต์พลังงานใหม่ ช่วงไม่กี่ปีมานี้ธุรกิจที่บ้านจึงถือว่าไปได้สวย

ตัวเขาเองก็รับช่วงดูแลแบรนด์ย่อยแบรนด์หนึ่ง ทำงานงกๆ ให้พ่อตัวเองอย่างตรากตรำ

เนื่องจากพ่อของเผิงเจียกวงมีพี่น้องหลายคน แม้เขาจะเป็นลูกชายคนเดียวแต่ก็ไม่ได้กุมธุรกิจส่วนที่เป็นหัวใจหลักของตระกูล ส่วนซุนชิ่งอี้เป็นลูกคนรองของบ้าน มีพี่ชายคนโตหนึ่งคน พอโตเป็นผู้ใหญ่ก็ได้หุ้นมาบ้างเล็กน้อย แต่เน้นรับเงินปันผลมากกว่า เขาจึงไม่ได้เข้าไปดูแลธุรกิจของครอบครัว แต่หันมาเปิดบริษัทขนส่งของตัวเอง แรกเริ่มเดิมทีก็รับส่งสินค้าอุปโภคบริโภคให้ที่บ้าน ต่อมาค่อยๆ ขยายกิจการ จนปัจจุบันขนาดของบริษัทก็นับว่าใช้ได้ มีทีมงานขนส่งราวสองถึงสามร้อยคน

ตระกูลมั่งคั่งมักมีเรื่องคาวๆ มากมาย ในบรรดาคนเหล่านั้น แม้ตระกูลหลีจะมีเรื่องจุกจิกไม่น้อย แต่ก็ถือว่าดีเด่นกว่าคนอื่นในแวดวงเดียวกันแล้ว

หนึ่งปีที่ผ่านมานี้ ลู่อวี้เซวียนเริ่มกุมหัวใจหลักของธุรกิจทางบ้านไว้ได้ทีละน้อย นอกจากพ่อของเขาที่สมองเลอะเลือนแล้ว คุณปู่ลู่ยังคงตาสว่างและมองการณ์ไกลอย่างยิ่ง ลูกชายตัวเองพึ่งพาไม่ได้แล้ว ในหัวมีแต่เรื่องเหลวไหลไร้สาระ แต่หลานชายคนโตคนนี้ยังใช้การได้ อีกทั้งลู่อวี้เซวียนยังมีความสัมพันธ์อันดีกับบรรดาลูกหลานตระกูลใหญ่ มีเส้นสายภายนอกกว้างขวาง เหมาะสมที่สุดที่จะรับช่วงต่อกิจการของเครือบริษัท

เมื่อคนพวกนี้มารวมตัวกัน แม้จะบอกว่าออกมาเที่ยวพักผ่อน แต่ก็หนีไม่พ้นที่จะต้องคุยเรื่องธุรกิจ

ช่วงนี้หลีเฉิงเจ๋อเพิ่งลงทุนในบริษัทเกมออนไลน์แห่งหนึ่ง ทุ่มเงินไปสามร้อยล้านเพื่อเข้าซื้อกิจการ โดยตั้งใจจะให้เฉินซีวิดีโอเป็นผู้ดูแล เพื่อปั้นให้เป็นไอพีขนาดใหญ่

ตั้งแต่ตอนอยู่มัธยมต้น เขาก็ใช้เงินปันผลจากหุ้นที่ทางบ้านมอบให้ไปลงทุนในบริษัทเทคโนโลยีและอินเทอร์เน็ตที่ค่อนข้างซบเซาในยุคนั้น นับว่ากอบโกยผลประโยชน์จากยุคทองอย่างแท้จริง สามบริษัทแรกที่เขาลงทุน มีถึงสองบริษัทที่ได้เข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์

ตอนนั้นหลีเฉิงเจ๋อทุ่มเงินเก็บทั้งหมดลงไป พออายุได้สิบเจ็ดปี เขาก็กลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัทจดทะเบียนทั้งสองแห่งนั้น สายตาเขาเฉียบแหลมยิ่งนัก การลงทุนในตอนนั้นใช้ชื่อส่วนตัวของเขาเองไม่ใช่ในนามตระกูลหลี ในช่วงระดมทุนรอบหลังๆ เมื่อเงินทุนไม่เพียงพอ เขาก็ยังไปขอยืมเงินจากคุณนายหลี ไม่ยอมเปิดช่องให้คนอื่นฉวยโอกาสสอดมือเข้ามาแย่งส่วนแบ่งไปได้อย่างเด็ดขาด

แน่นอนว่าหลังจากบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ในเวลาต่อมา เขาก็ตอบแทนเงินคืนให้คุณนายหลีเป็นสองเท่า นี่คือจุดเริ่มต้นในเส้นทางอาชีพของเขา จากนั้นเขาก็ค่อยๆ เข้าซื้อวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมอีกหลายแห่ง โดยส่วนใหญ่ดำรงสถานะเป็นเพียงผู้ลงทุนที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง ไม่ได้เปิดเผยตัวตน

หลีเฉิงเจ๋อปรายตามองชายหนุ่มข้างกาย แผงขนตายาวบดบังแววตาเอาไว้

ความทะเยอทะยานและนิสัยไม่ยอมแพ้ของเด็กหนุ่มในวันวานที่นำพามาซึ่งหน้าที่การงานและความสำเร็จ ไม่เพียงแต่มอบอำนาจในการควบคุมสิ่งต่างๆ ให้แก่เขา ทว่ายังมอบสิทธิ์ในการปฏิเสธสิ่งที่ไม่ต้องการให้แก่เขาอีกด้วย

ทั้งห้าคนแทงพูลไปพลางคุยเล่นไปพลาง เย่หานจัดอยู่ในกลุ่มของผู้ฟัง ฝีมือการเล่นของเขานับว่าไม่เลว จัดเป็นพวกมีพรสวรรค์ตามธรรมชาติ บนโต๊ะพูลเขาไม่ค่อยเอ่ยปากพูดอะไรนัก หลีเฉิงเจ๋อจะคอยรินเครื่องดื่มและหยิบผลไม้ส่งให้เขาเป็นระยะ ซึ่งท่าทีนี้ทำให้ทั้งซุนชิ่งอี้และเผิงเจียกวงรับรู้ได้ว่า อีกฝ่ายใส่ใจเย่หานมากเพียงใด

ไม่ได้คบหาเล่นๆ แค่ฆ่าเวลาอย่างแน่นอน

ซุนชิ่งอี้รู้สึกอิจฉาอยู่ลึกๆ มีเพียงความสามารถของตนเองที่แข็งแกร่งพอเท่านั้น จึงจะสามารถเมินเฉยต่อแรงกดดันของตระกูลได้ ไม่เหมือนกับพวกเขาที่เกียรติยศและความมั่งคั่งส่วนใหญ่ล้วนได้รับมาจากครอบครัว ย่อมต้องอุทิศตนเพื่อธุรกิจของที่บ้านเป็นการตอบแทน อย่างเช่นพี่ชายของเขาที่แต่งงานกับลูกสาวของคู่ค้ารายใหญ่ที่สุด และหากไม่มีอะไรผิดพลาด ตัวเขาเองก็คงต้องแต่งงานกับคนที่คู่ควรเหมาะสมกัน เพื่อผลประโยชน์สูงสุดของตระกูลซุน และเพื่อตัวเขาเอง

ลู่อวี้เซวียนน่ะรู้เรื่องนี้นานแล้ว ด้วยนิสัยรักความสะอาดจัดจนเป็นโรคประจำตัวแถมยังถือดีอย่างหลีเฉิงเจ๋อ กว่าจะมีคนรักได้สักคน เขาย่อมมุ่งมั่นไปให้สุดทางโดยไม่มีวันหันหลังกลับอย่างแน่นอน