บทที่ 76

หลังหกโมงเย็น อุณหภูมิเหนือน้ำทะเลเริ่มลดต่ำลง ดวงตะวันตรงขอบฟ้าเหลือเพียงขอบแสงรำไร น้ำทะเลกลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม พอมองเห็นฝูงปลาแหวกว่ายออกมาหาอาหารอยู่ไกลๆ

ชั้นหนึ่งมีห้องสำหรับเก็บชุดดำน้ำและอุปกรณ์ตกปลาสารพัดชนิด ลู่อวี้เซวียนเลือกคันเบ็ดที่มีรอกไฟฟ้ามาคันหนึ่ง มีแรงดึงรับน้ำหนักได้ถึงหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลกรัม

เขาเอ่ยกลั้วหัวเราะ "อุปกรณ์นายครบครันจริงๆ ไม่รู้คืนนี้พวกเราจะได้ตัวใหญ่บ้างไหม"

ในบรรดาคนกลุ่มนี้ นอกจากซุนชิ่งอี้แล้ว คนที่สนใจการตกปลามากที่สุดก็คือลู่อวี้เซวียน ช่างต่างกับนิสัยที่เขาแสดงออกตามปกติอย่างสิ้นเชิง เวลาตกปลา เขาสามารถนั่งแช่อยู่ที่เดิมได้หลายชั่วโมงโดยไม่ขยับเขยื้อน

หลีเฉิงเจ๋อไม่ได้สนใจกิจกรรมนี้นัก เพราะการตกปลาอาศัยดวงเป็นส่วนใหญ่ หลายครั้งเวลาที่ทุ่มไปไม่คุ้มกับสิ่งที่ได้กลับมา เขาจึงมองว่าไม่คุ้มค่า

ความคิดแบบนายทุนแท้ๆ

ตอนเย่หานยังเยาว์วัยก็เคยไปตกปลากับท่านปู่ เด็กชายในตอนนั้นไม่ได้ชอบกิจกรรมอันเงียบเหงาชวนเบื่อหน่ายเช่นนี้นัก ทว่าเพื่อขัดเกลานิสัยของเขา ยามว่างท่านปู่จึงมักพาเย่หานไปนั่งตกปลาตามที่ต่างๆ เพื่อฝึกฝนจิตใจ

เพียงแต่ในต้าอวี๋ พวกเขาใช้คันเบ็ดไม้ไผ่ธรรมดา เหยื่อที่ใช้ก็เป็นพวกเครื่องในสัตว์ ไม่เหมือนในตอนนี้ เย่หานมองเหยื่อปลอมสีสันสะดุดตา ทั้งยังมีเนื้อปลาสดและหมึกยักษ์สำหรับตกปลาล่าเหยื่อตัวใหญ่โดยเฉพาะ

เย่หานคิดในใจว่า เหยื่อที่โปรยลงไปก็น่าจะหนักร่วมสิบกว่าชั่งแล้ว ไม่รู้ว่าปลาที่ตกได้ประเดี๋ยวจะคุ้มทุนหรือเปล่า

ทั้งห้าคนต่างจับจองพื้นที่บนดาดฟ้าเรือ เตรียมตัวเริ่มตกปลา

เย่หานเห็นหลีเฉิงเจ๋อยกเก้าอี้มาวางข้างตน จึงเอ่ยอย่างจนใจ "นั่งใกล้กันเกินไป สายเบ็ดจะพันกันง่ายนะครับ แล้วก็ตกยากด้วย"

หลีเฉิงเจ๋อทำท่าไม่ใส่ใจ "ผมรู้"

อย่างไรเขาก็ไม่ได้คาดหวังกับเรื่องนี้อยู่แล้ว

เผิงเจียกวงกำลังเกี่ยวเนื้อปลาเข้ากับตะขอ พลางเอ่ยกับซุนชิ่งอี้ที่อยู่ห่างออกไปสองเมตร "คราวก่อนที่ไปกินปลาจานดำที่บ้านนายรสชาติดีมาก ไม่รู้ว่าวันนี้จะตกได้ไหม"

คราวก่อนที่เขาพูดถึง คือเมื่อสามเดือนที่แล้ว

ซุนชิ่งอี้ยิ้ม "อยู่กลางทะเล ยังไงก็ไม่มือเปล่าหรอก ส่วนจะได้ตัวที่ชอบไหม ก็แล้วแต่ฟ้าลิขิตแล้วกัน"

ลู่อวี้เซวียนเทเหยื่อถุงหนึ่งลงทะเลไปแล้ว พอเห็นฝูงปลาถูกล่อมาหาอาหาร ก็สะบัดคันเบ็ดอย่างชำนาญ "ฉันอยากกินปลากะพงยักษ์ ไม่รู้ว่าจะมีไหม"

ความอยากของเขาใหญ่กว่าใครเพื่อน ปกติปลากะพงยักษ์จะอาศัยอยู่ในทะเลลึกร้อยเมตร นานๆ ทีถึงจะขึ้นมาน้ำตื้น จะตกได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับดวงล้วนๆ

"ได้สิ ถ้ามีปลากะพงยักษ์กินเบ็ดจริงๆ เดี๋ยวฉันช่วยนายเย่อเอง" ซุนชิ่งอี้บอก

"ฮ่าๆ ฉันก็หวังให้มีอยู่นะ"

ปกติลู่อวี้เซวียนได้ลิ้มลองอาหารรสเลิศมาไม่น้อย เขาไม่ได้อดอยากปากแห้งจนขาดแคลนเนื้อปลาพวกนี้ แต่การได้ลงมือตกเองกับซื้อมากินมันให้ความรู้สึกต่างกัน

หลีเฉิงเจ๋อเหลือบมองเขา หมอนี่ยังจำฝังใจเรื่องปลาตัวใหญ่ที่หลุดมือไปเมื่อปีก่อนอยู่อีกหรือ

เขาเคยได้ยินลู่อวี้เซวียนเล่าว่า ปีก่อนออกทะเลไปตกปลากับก๊วนเพื่อน ตอนนั้นมีปลาตัวใหญ่กินเบ็ด ลู่อวี้เซวียนมองเห็นสันหลังของมันเป็นสีเทาเข้ม เกล็ดหนาแข็ง เห็นชัดว่าเป็นตัวใหญ่ยักษ์ กะดูแล้วน่าจะหนักสักแปดเก้าสิบชั่ง ด้วยความตื่นเต้นเกินไป ประกอบกับแรงดึงของสายเบ็ดไม่พอ จึงปล่อยให้มันหลุดไปได้

ลู่อวี้เซวียนเสียดายไปเกือบครึ่งเดือน

วันนี้เขาอุตส่าห์เลือกคันเบ็ดที่มีแรงดึงสูงสุด ก็เพื่อรอกู้หน้าคืนมา

วันนี้โชคของพวกเขาค่อนข้างดี จุดที่เลือกก็เหมาะ นั่งลงไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็เริ่มมีปลาทยอยกินเบ็ดเรื่อยๆ

ส่วนใหญ่เป็นปลาตัวเล็กที่หากินตามน้ำตื้น

เย่หานดึงสายเบ็ดขึ้นมา ปลดปลากะพงลายดาวออกจากตะขอ ในถังของเขามีปลาแหวกว่ายอยู่อย่างร่าเริงสองตัวแล้ว อีกสามคนต่างก็ได้ปลาของตัวเอง ทว่าคนที่นั่งใกล้เขาที่สุดอย่างหลีเฉิงเจ๋อ คันเบ็ดกลับนิ่งสนิทไม่ไหวติง

เย่หานแปลกใจ "เหยื่อของคุณโดนน้ำพัดหายไปหรือเปล่าครับ"

ทำไมถึงไม่มีอะไรตอดเลยล่ะ

หลีเฉิงเจ๋อดึงคันเบ็ดขึ้นมาด้วยสีหน้านิ่งเรียบ บนตะขอว่างเปล่าไร้สิ่งใด

เย่หาน "…"

เขาว่าแล้วเชียว!

อยู่ในทะเล เรื่องอื่นไม่พูดถึง แต่กุ้งหอยปูปลาชุกชุมขนาดนี้ จะมือเปล่าได้อย่างไร

"ผมเปลี่ยนที่กับคุณดีกว่า"

เย่หานพูดพลางเกี่ยวเหยื่อให้เขาใหม่ แล้วเหวี่ยงลงทะเล

หลีเฉิงเจ๋อถือคันเบ็ดไว้ในมือ เอ่ยอย่างใจเย็น "ผมไม่ถนัดตกปลา"

ลู่อวี้เซวียนที่นั่งหันหลังชนกับพวกเขาอดหัวเราะไม่ได้

"นายไม่ถนัดที่ไหนกัน ชัดเจนว่าปลาไม่ชอบหน้านายต่างหาก"

จะว่าแปลกก็แปลก โชคเรื่องตกปลาของสองพ่อลูกตระกูลหลีไม่เคยดีเลย หากพ่อของหลีเฉิงเจ๋อไม่ได้ออกทะเล ยามปกติไปตกตามแม่น้ำหรือบึงน้ำ การกลับบ้านมือเปล่าถือเป็นเรื่องธรรมดา ถ้าจะมีติดเบ็ดบ้างก็มีแต่ปลาตัวจิ๋ว

หลีเฉิงเจ๋อยิ่งเหนือกว่าบิดาไปอีกขั้น จะตกได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับว่าสวรรค์จะเมตตาหรือเปล่าล้วนๆ

ได้ยินคำพูดของลู่อวี้เซวียนแล้ว

เย่หาน "…"

มิน่าเล่าหลีเฉิงเจ๋อถึงไม่ค่อยกระตือรือร้นเรื่องตกปลา

น่านน้ำที่พวกเขาเลือกนี้มีปลาชุกชุมจริงๆ

พวกเขานั่งขลุกอยู่บนดาดฟ้าเรือตกปลาไปสองสามชั่วโมง นอกจากหลีเฉิงเจ๋อแล้ว ถังของคนอื่นต่างก็มีปลาอยู่เต็มแน่น

คนที่ได้เยอะอย่างลู่อวี้เซวียนมีร่วมสิบกว่าตัว

คนที่ได้น้อยอย่างเผิงเจียกวงก็ยังมีสี่ห้าตัว

เผิงเจียกวงบ่นพึมพำ "เฮ้อ หลายครั้งที่รู้สึกว่าปลากินเบ็ดแล้ว พอดึงขึ้นมาก็ดันหลุดไปซะงั้น"

ลู่อวี้เซวียนก็ถอนหายใจ "เฮ้อ ไม่ได้ปลาตัวใหญ่เลยสักตัว"

เสียแรงที่อุตส่าห์เปลี่ยนอุปกรณ์ใหม่

ซุนชิ่งอี้ตกได้ปลาอินทรีหนักยี่สิบกว่าชั่ง ตอนติดเบ็ดเกือบจะหลุดไปเหมือนกัน ตอนนี้เขากำลังมองปลาตัวใหญ่สีเข้มขนาดยาวกว่าท่อนแขนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"วันนี้ดวงดีใช้ได้"

ลู่อวี้เซวียนมองปลาตัวใหญ่ของซุนชิ่งอี้ตาละห้อย "ฉันขอตกต่ออีกหน่อย รอดูว่าจะมีตัวใหญ่บ้างไหม"

ซุนชิ่งอี้กำลังเครื่องติด พอได้ยินดังนั้นจึงบอก "เดี๋ยวฉันอยู่เป็นเพื่อน"

ส่วนอีกสามคนตั้งใจจะพอแค่นี้แล้ว

เผิงเจียกวงบิดขี้เกียจ "ฉันไม่เอาแล้ว นั่งนานขนาดนี้ปวดเอวไปหมด"

หลีเฉิงเจ๋อกับเย่หานก็เตรียมตัวกลับห้องเช่นกัน

เย่หานเก็บสายเบ็ดของตน ตั้งใจจะกลับไปอาบน้ำ ตกปลาอยู่นานขนาดนี้ บนตัวย่อมมีกลิ่นคาวติดมาบ้าง ถังเหล็กข้างกายของเขามีปลาอยู่เต็ม

ส่วนถังของหลีเฉิงเจ๋อนั้นว่างเปล่า อ้อ ไม่สิ มีปลาซันมะอยู่สองตัว ซึ่งเย่หานเป็นคนตกได้แล้วหย่อนใส่ไว้ให้

ความจริงไม่ใช่ไม่มีปลากินเบ็ด สายของหลีเฉิงเจ๋อกระตุกอยู่หลายหน ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ดึงขึ้นมา ปลาก็สะบัดหนีไปเสียก่อน ราวกับพวกมันรู้ประสีประสาอย่างไรอย่างนั้น

เย่หานไม่ยอมแพ้ คิดว่าเป็นเพราะอุปกรณ์ จึงสลับคันเบ็ดของตนกับหลีเฉิงเจ๋อ ผลปรากฏว่ายังเหมือนเดิม

ทางฝั่งเขาปลาติดเบ็ดรัวๆ ส่วนทางฝั่งหลีเฉิงเจ๋อกลับนิ่งสงบดุจขุนเขา

เย่หาน "…"

เกินเยียวยาแล้ว ยอมแพ้เถอะ

หลีเฉิงเจ๋อสังเกตเห็นว่าที่น่องของเย่หานมีน้ำกระเซ็นใส่ หยดน้ำไหลลงตามปลีน่องจนเปียกข้อเท้า เขาจึงยัดคันเบ็ดใส่มือเย่หาน แล้วก้มตัวลงหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมาช่วยเช็ดให้

เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะปลาในถังดิ้นจนน้ำกระเด็นใส่

ยังมีคนอื่นอยู่ข้างๆ เย่หานเพิ่งจะอ้าปากบอกให้เขาไม่ต้องเช็ด ทว่าคันเบ็ดในมือกลับกระตุกอย่างแรง

ติดเบ็ดแล้ว!

"หลีเฉิงเจ๋อ หยิบสวิงเร็วครับ"

เย่หานหมุนรอกเก็บสายเบ็ดพลางเร่ง "ปลาตัวนี้แรงเยอะมาก อย่าปล่อยให้มันหลุดนะ"

คันเบ็ดโค้งงอจนเกือบเป็นครึ่งวงกลม แขนของเย่หานออกแรง ทั้งดึงตึงและผ่อนสายสลับกันเพื่อผลาญกำลังของปลาตัวใหญ่

เผิงเจียกวงเดินเข้ามาด้วย ยื่นหน้ามองผิวน้ำพลางเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ "ตัวใหญ่จริงด้วย อย่างน้อยต้องมีสิบชั่งแน่"

แววตาของเย่หานระยับด้วยรอยยิ้ม "นี่เป็นตัวแรกที่คุณได้ของวันนี้เลยนะ จะปล่อยให้หลุดไม่ได้เด็ดขาด"

ในที่สุดปลาก็ถูกลากขึ้นมาเหนือน้ำ หลีเฉิงเจ๋อใช้สวิงด้ามยาวช้อนมันขึ้นมา เป็นปลาเก๋าตัวใหญ่สีเทาเข้มที่มีขนาดยาวกว่าท่อนแขนของเขาเสียอีก

อีกสองคนที่เหลือเลิกตกปลาทันทีแล้วเดินเข้ามาดู

ลู่อวี้เซวียนมองดูแวบหนึ่งแล้วประเมินคร่าวๆ "น่าจะราวๆ สิบห้าชั่ง"

ลูกเรือนำตาชั่งมาชั่งดู หนักสิบหกชั่งหนึ่งตำลึง

เย่หานหันไปเอ่ยกับหลีเฉิงเจ๋อ "คุณเน้นคุณภาพมากกว่าปริมาณสินะครับ"

เขาตกได้แปดตัว น้ำหนักรวมกันยังไม่ถึงยี่สิบชั่งเลย

ของหลีเฉิงเจ๋อตัวเดียวก็กินขาดไปเกินครึ่งแล้ว

ลู่อวี้เซวียนแซวขึ้นมา "ไม่ธรรมดาจริงๆ นายตกปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ได้เนี่ย กลับไปต้องซื้อลอตเตอรี่แล้วมั้ง"

"เย่หานดวงดีต่างหาก"

ตอนสายเบ็ดอยู่ในมือเขาไม่มีการเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย แต่พอเปลี่ยนไปอยู่ในมือเย่หานไม่ถึงสิบวินาที ปลาก็กินเบ็ดทันที

เย่หาน "ไม่ใช่จริงๆ นะครับ…"

หากจะพูดถึงเรื่องโชค คืนนี้คนที่ดวงดีที่สุดคือซุนชิ่งอี้กับลู่อวี้เซวียน คนหนึ่งตกได้ปลาตัวใหญ่ที่สุด อีกคนตกได้ปลามากที่สุด

ส่วนหลีเฉิงเจ๋อ คงเป็นเพราะสวรรค์ทนดูต่อไปไม่ไหว เลยป้อนขนมหวานปลอบใจให้ก่อนเลิก ทว่าบังเอิญคันเบ็ดดันไปอยู่ในมือเย่หานพอดี

ขนาดหลีเฉิงเจ๋อยังตกได้ปลาตัวใหญ่ นั่นยิ่งทำให้ลู่อวี้เซวียนปักใจเชื่อว่าจังหวะของตนยังมาไม่ถึง จึงยืนหยัดอยู่บนดาดฟ้าเรือต่อไปอีกหนึ่งชั่วโมง ได้ปลาจานแดงหนักสองชั่งเพิ่มมาอีกสี่ตัว ทว่าก็ยังไร้วี่แววของปลาตัวใหญ่ที่เขาเฝ้าฝันหา

ปลาเก๋าตัวนั้น หลีเฉิงเจ๋อให้พ่อครัวนำไปปรุงเป็นมื้อดึกของคืนนี้ ร่วมกับปลาที่คนอื่นๆ ตกได้

ปลาที่มีมากมาย ต่อให้ทุกคนช่วยกันกินก็ยังกินไม่หมด

สุดท้ายต่างคนต่างก็นำปลาที่ตนตกมากับมือคนละสองสามตัวติดไม้ติดมือกลับไปตอนเรือแล่นเข้าฝั่ง