บทที่ 77

ลอยลำอยู่กลางทะเลมาสองวันเต็ม พอได้กลับมาเหยียบแผ่นดิน ความรู้สึกมั่นคงก็กลับคืนมาเสียที

เย่หานยืนกรานว่าจะกลับไปพักที่ห้องเช่าของตัวเอง

สองวันที่ผ่านมาหลีเฉิงเจ๋อทำเกินไปจริงๆ อาศัยว่าห้องบนเรือยอชต์เก็บเสียงดี ก็นึกอยากจะรังแกเขายังไงก็ทำแบบนั้น ไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อยสักนิด

เขาอยากพักผ่อนเอาแรงไว้ทำงานในวันพรุ่งนี้ ไม่อยากต้องนอนเกือบสว่างอีกแล้ว

หลีเฉิงเจ๋อ “…”

กลับจากพักร้อนปุ๊บ สิ่งแรกที่ทำคือถีบแฟนหนุ่มทิ้งงั้นหรือ

ไอ้ห้องผุๆ นั่น ไม่ช้าก็เร็วเขาจะบีบให้เย่หานยกเลิกสัญญาเช่าให้ดู!

เมื่อกลับมาถึงรังน้อยของตัวเอง เย่หานก็นอนแผ่อยู่บนเตียง ปล่อยให้โทรศัพท์เปิดบทสนทนาภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวันคลอไปเรื่อยๆ

เขาหลับตาลง ดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสงบสุขของการได้อยู่ตามลำพัง ฟังเสียงไปพลาง คิดไปพลางว่าเมื่อไรถึงจะหาเวลาแวะไปที่ร้านแบรนด์เนมคราวก่อน เพื่อซื้อคลิปหนีบเนกไทอันนั้นกลับมา

หลีเฉิงเจ๋อให้คนขับรถนำปลาที่เย่หานตกได้ไปส่งที่บ้านตระกูลหลี เพราะห้องเช่าไม่มีตู้เย็น อีกทั้งเย่หานก็ขี้เกียจทำอาหาร จึงมักจะกินข้าวนอกบ้านอยู่เป็นประจำ

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่เผิงเฉิง จำนวนครั้งที่เขาลงมือทำอาหารเองนับนิ้วข้างเดียวก็ยังเหลือ เหตุผลหนึ่งคือที่พักไม่สะดวก อีกเหตุผลคือยุ่งเกินไป เมื่อก่อนก็มัวแต่วุ่นอยู่กับงานพิเศษ ตอนนี้ก็ง่วนอยู่กับการมีความรักและเตรียมสอบเอาใบประกาศนียบัตร

ไม่มีเวลาให้เข้าครัวเลยแม้แต่น้อย

ในเมื่อเย่หานไม่อยู่ ปลาตั้งห้าตัวหลีเฉิงเจ๋อก็กินคนเดียวไม่หมด มันเพิ่งถูกตกขึ้นมาเมื่อคืน เก็บไว้จนถึงวันนี้ก็ยังคงสดใหม่อยู่ แต่ถ้านานกว่านี้คงไม่ดี หลีเฉิงเจ๋อจึงส่งกลับบ้านไปสามตัว แบ่งให้ป้าแม่บ้านกับคนขับรถหนึ่งตัว และเก็บตัวสุดท้ายไว้ทำปลานึ่งกินเองในมื้อค่ำ

คืนนั้น พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็โทรศัพท์มาหา

พูดจาเสแสร้งถามไถ่เรื่องงานในบริษัทไปสองสามประโยค และเอ่ยปากเป็นห่วงสุขภาพของหลีเฉิงเจ๋ออีกนิดหน่อย ในที่สุดพ่อของเขาก็บอกจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมา

“ปลาพวกนั้น แกไปตกมาจากตรงไหนรึ”

หลีเฉิงเจ๋อ “…”

ว่าแล้วเชียวว่าทำไมอยู่ๆ ถึงโทรมา

ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง

หลีเฉิงเจ๋อบอกพิกัดจุดตกปลาไป พอได้ยินว่าตกได้ปลากะรังยักษ์ด้วย น้ำเสียงอิจฉาของคนเป็นพ่อก็ดังลอยทะลุหน้าจอโทรศัพท์ออกมาอย่างชัดเจน

ช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน ช่วงนี้พ่อของหลีเฉิงเจ๋อกำลังเคี่ยวเข็ญเรื่องเรียนของลูกชายคนเล็ก จึงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่คฤหาสน์

มื้อค่ำวันนี้ บนโต๊ะอาหารมีเมนูปลาวางอยู่ถึงสามจาน ตัวหนึ่งนึ่งซีอิ๊ว ตัวหนึ่งน้ำแดง และอีกตัวแล่เป็นชิ้นทอดกรอบ

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อยังนึกว่าที่บ้านจัดโต๊ะจีนเมนูปลาล้วนเสียอีก พอถามพี่จางถึงได้รู้ว่าหลีเฉิงเจ๋อส่งมาให้ บอกว่าออกเรือไปตกมาได้

เรื่องนี้ทำเอาคนเป็นพ่อตกใจไม่น้อย ฝีมือตกปลาของหลีเฉิงเจ๋อนั้นเขารู้ซึ้งดี สองพ่อลูกเคยออกไปตกปลาด้วยกันแค่ครั้งเดียว หลังจากนั้นพ่อของเขาก็ไม่เคยชวนลูกชายคนโตออกไปอีกเลย

เพราะดวงกุดเกินไปแท้ๆ พลอยพาให้เขามือเปล่ากลับบ้านไปด้วย

แต่คราวนี้กลับมีปลาตาบอดว่ายมาเข้าเบ็ดเจ้าตัวดีตั้งมากมาย ทำให้พ่อของเขารู้สึกว่า จะปล่อยโอกาสนี้หลุดลอยไปไม่ได้เด็ดขาด

“ขนาดดวงแกยังตกได้ แสดงว่าตรงนั้นต้องเป็นแหล่งปลาชุกชุมแน่ๆ อีกสองวันฉันจะลองไปดูบ้าง”

สมกับเป็นพ่อแท้ๆ น้ำเสียงกระตือรือร้นปิดเอาไว้ไม่มิดเลยสักนิด

“จริงสิ ยืมเรือยอชต์แกไปใช้หน่อยนะ”

“ที่บ้านก็มีไม่ใช่หรือครับ”

เรือยอชต์ลำนั้นของเขา พ่อเคยเอาไปใช้แค่ครั้งสองครั้ง หลังจากนั้นก็บ่นว่าลำใหญ่เทอะทะเกินไป ไม่สะดวกเวลาแล่นเข้าไปตกปลาแถวที่มีโขดหินเยอะๆ แล้วก็ไปซื้อเรือลำเล็กมาใหม่อีกหนึ่งลำ

พ่อของเขาเอ่ยขึ้น “แกไม่เข้าใจหรอก ฮวงจุ้ยเป็นเรื่องสำคัญมาก ไม่แน่ว่าเรือลำนั้นของแกอาจจะมีโชคเรื่องตกปลาก็ได้ คราวนี้จะได้ไปขอแบ่งโชคตกปลามาบ้าง”

หลีเฉิงเจ๋อ “…”

อย่างไรเสียก็เป็นพ่อแท้ๆ อุตส่าห์เอ่ยปากขอแล้ว หลีเฉิงเจ๋อจะปฏิเสธก็คงไม่ได้

“พ่อติดต่อลุงเฉียนโดยตรงได้เลยครับ”

เมื่อได้รับคำตอบรับที่แน่นอนแล้ว พ่อของเขาก็สั่งให้ลุงเฉียนไปเตรียมเรื่องนำเรือออกทะเล พร้อมกับติดต่อก๊วนเพื่อนนักตกปลา หักข้อนิ้วเตรียมตัวจะไปแสดงฝีมือให้เต็มที่

“เสี่ยวเย่ ฝากช่วยเอาเอกสารชุดนี้ไปส่งที่ชั้นสิบห้าทีนะ”

ผู้ช่วยพิเศษหวังยื่นเอกสารที่หลีเฉิงเจ๋อเซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วให้เย่หาน เพื่อนำไปส่งต่อ

“ได้ครับ”

หลังจากนำเอกสารไปส่งให้ผู้จัดการแผนกจัดหาเงินทุนเสร็จเรียบร้อย เย่หานก็มายืนรอลิฟต์เพื่อขึ้นด้านบน ทว่าลิฟต์สองรอบติดกันคนก็แน่นเอี้ยด

ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งพอดี เป็นช่วงเวลาเร่งด่วนของการใช้ลิฟต์ เย่หานคิดในใจว่า เดินขึ้นไปเองเลยน่าจะเร็วกว่า อย่างไรเสียก็แค่ห้าชั้น… คิดได้ดังนั้น เขาก็ก้าวเดินไปยังบันไดหนีไฟ แต่พอเดินเข้าไปใกล้ กลับได้ยินเสียงคนกำลังคุยกันอยู่ข้างใน

ในบทสนทนามีการเอ่ยถึงประธานหลีด้วย เท้าของเย่หานจึงชะงักไปเล็กน้อย

จะเดินเข้าไปก็ไม่ใช่ จะถอยออกไปก็ไม่เชิง

เสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น “** เรื่องมากชะมัด เป็นแค่ผู้จัดการแผนกเล็กๆ กระจอกๆ วางมาดใหญ่โตเหลือเกิน ฉันว่าประธานหลียังไม่จุกจิกเท่ามันเลย เอกสารสรุปชุดเดียวย้อนกลับมาให้แก้ตั้งสามรอบ น่ารำคาญฉิบหาย”

เสียงผู้ชายอีกคนเอ่ยตอบ “ก่อนหน้านี้นายไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าจะขอย้ายไปอยู่ข้างตัวประธานหลี ฉันเห็นไอ้คนที่มาแย่งตำแหน่งนายไปก็งั้นๆ นี่นา หน้าตาดูแล้วยังไม่ถึงยี่สิบด้วยซ้ำ”

เสียงแรกพูดรอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น “ใครจะไปรู้ล่ะ ลุงฉันไปสืบมาเรียบร้อยแล้ว บอกว่าประธานหลีกำลังเปิดรับสมัครผู้ช่วยอยู่ ลุงยังบอกอีกว่าถ้าว่างจะช่วยไปวิ่งเต้นใช้เส้นสายดันฉันขึ้นไป ใครจะคิดว่าจะโดนคนอื่นตัดหน้าไปเสียได้ ได้ยินมาว่าเป็นเด็กเส้นด้วยซ้ำ มหาวิทยาลัยก็ยังเรียนไม่จบเลย”

ผู้ชายข้างๆ เสริมขึ้น “เฮ้อ ฉันก็เห็นแล้ว ไอ้หมอนั่นนอกจากหน้าตาดีก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง คราวก่อนฉันยังเห็นมันทำตัวสนิทสนมกับผู้ช่วยพิเศษเสิ่นอยู่เลย ใครจะไปรู้ว่าใช้เต้าไต่ช่องทางไหนเข้ามา”

น้ำเสียงเจือความริษยาอย่างเห็นได้ชัด กินองุ่นไม่ได้ก็บอกว่าองุ่นเปรี้ยว

เย่หาน “…”

ให้ตายสิ ช่างบังเอิญจริงๆ ดันมาแอบฟังเรื่องซุบซิบนินทาที่เป็นเรื่องของตัวเองเสียได้

แต่ว่า… จะว่าเขาก็ช่างเถอะ ดันลากผู้ช่วยพิเศษเสิ่นเข้ามาเอี่ยวด้วย ความหมายแฝงก็คือผู้ช่วยพิเศษเสิ่นพาชู้รักของตัวเองเข้ามาอยู่ในหลีซื่อ ซึ่งนั่นทำให้เย่หานรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง

ตอนที่ด้านในกำลังคุยกันอย่างออกรสนั่นเอง เย่หานก็แกล้งส่งเสียงกระแอมไอขึ้นมาสองที เสียงในบันไดหนีไฟจึงเงียบกริบลงทันควัน

สองคนนั้นคงจะตกใจกลัวไม่น้อย ต่างพากันเงียบกริบและไม่กล้าโผล่หน้าออกมา

เย่หานหมุนตัวเดินจากไปทันทีโดยไม่คิดจะปรากฏตัวให้เห็น

ความกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้นี่แหละที่น่ากลัวที่สุด ให้พวกนั้นเดาไม่ออกเสียยังดีกว่าว่าใครกันแน่ที่มาได้ยินเรื่องซุบซิบเข้า ซึ่งจะทำให้เวลาเผชิญหน้ากับเพื่อนร่วมงานรอบตัว ต้องคอยหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา พานคิดไปว่าทุกคนล้วนน่าสงสัยไปหมด

ทั้งยังต้องกังวลว่าจะมีใครเอาเรื่องไปฟ้องเจ้านายเข้าหรือเปล่า

พอคิดแบบนี้แล้ว เย่หานก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันตา

เมื่อเดินมาถึงโถงลิฟต์ พอดีกับที่มีคนเดินออกจากลิฟต์ เย่หานจึงก้าวเข้าไปข้างใน

ช่วงพักกินข้าวเที่ยง เขาจึงสบโอกาสเอ่ยถามหลีเฉิงเจ๋อ

“ตอนที่ผมมาสมัครงานตำแหน่งผู้ช่วย มีคนอื่นมาสมัครตำแหน่งนี้ด้วยไหมครับ”

หลีเฉิงเจ๋อถาม “ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะ”

เย่หานทำเป็นถามไปอย่างนั้น “แค่รู้สึกแปลกใจน่ะครับ ว่าทำไมคุณหนูหลีถึงได้แนะนำผมพอดี”

ในเมืองเผิงเฉิง คนที่คุณสมบัติผ่านเกณฑ์คงไม่ถึงกับมีนับแสนนับล้าน แต่เด็กจบใหม่ก็มีให้เกลื่อนกลาด

ทำไมหลีถงอวี้ถึงนึกถึงเขาขึ้นมาได้

หลีเฉิงเจ๋อไม่คิดจะปิดบังเขา “ผมเป็นคนเปรยๆ กับเธอเองนั่นแหละ”

เย่หานเคยแอบคิดเช่นนี้อยู่เหมือนกัน แต่ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะยอมรับออกมาตรงๆ

มือที่ถือตะเกียบชะงักไปเล็กน้อย เย่หานเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงข้าม พลางพูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปครู่หนึ่ง “คุณเริ่มวางแผนตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่ครับเนี่ย”