บทที่ 78

"คุณคิดว่าไงครับ"

เย่หาน "…"

ถ้าเริ่มเร็วขนาดนั้น ก็น่าจะตั้งแต่ตอนที่ไปร้านอาหารฝรั่งเศสครั้งนั้นแล้ว

พอลองคิดดูดีๆ สถานที่ที่หลีเฉิงเจ๋อพาเขาไปกินข้าวครั้งแรก เหมือนจะมีแต่คู่รักทั้งนั้นเลย

เขาเปรียบเสมือนกบที่โดนต้มจนสุก กว่าจะรู้ตัวก็ตอนอยู่ที่หังโจว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตกลงไปอยู่ในหม้อตั้งแต่เมื่อไหร่

ช่างเถอะ ไหนๆ ก็สุกไปแล้ว จะถามหาเหตุผลไปก็ไม่มีประโยชน์

เย่หาน "…แล้วถ้าตอนนั้นผมไม่ตกลงมาที่หลีซื่อ คุณวางแผนไว้ยังไงครับ"

"ไม่มีแผนนั้นครับ" หลีเฉิงเจ๋อสบตาเขา "คุณต้องมาแน่อยู่แล้ว"

ถ้าเย่หานปฏิเสธ เขาก็ย่อมมีวิธีทำให้เจ้าตัวรู้ว่าทางเลือกไหนคือทางเลือกที่ถูกต้อง

เย่หานลองคิดดูก็จริง เงินเดือนสูงแถมมีลู่ทางเติบโต ถึงจะต้องทำโอทีแต่ก็ได้ค่าล่วงเวลาตามปกติ ในสถานการณ์ของเขาตอนนั้น ไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธเลยสักนิด

พอคิดได้แบบนี้ ความอึดอัดขุ่นมัวในใจก็พลันมลายหายไป

ตำแหน่งนี้เดิมทีหลีเฉิงเจ๋อก็ตระเตรียมไว้ให้เขาอยู่แล้ว ไม่ได้ไปแย่งที่ของใคร ส่วนเรื่องเส้นสาย… เย่หานมองโลกตามความเป็นจริง โลกนี้จะไปมีความยุติธรรมสัมบูรณ์ที่ไหนกัน

เรื่องพรรค์นี้มันขึ้นอยู่กับการเปรียบเทียบ เหมือนตอนทำงานที่บริษัทเก่า ญาติของหัวหน้างานมักจะได้งานน้อยที่สุดเสมอ ไม่เคยต้องอยู่ทำโอทีฟรี แถมเวลาพักยังได้เยอะกว่าคนอื่นอีก

เขาแค่ตั้งใจทำงาน ไม่ทำให้หลีเฉิงเจ๋อต้องเสียหน้าก็พอ

หลีเฉิงเจ๋อเป็นคนช่างสังเกต เย่หานไม่มีทางเอ่ยถามเรื่องนี้ขึ้นมาลอยๆ แน่

"วันนี้ไปเจอใครมาหรือเปล่าครับ"

เย่หานตอบ "เปล่าครับ แค่บังเอิญได้ยินคนนินทาเข้า" พูดพลางเย่หานก็หลุดขำออกมา ก่อนจะเล่าเรื่องที่ตนแกล้งส่งเสียงขู่คนข้างนอกให้ฟัง

สีหน้าของหลีเฉิงเจ๋อยังคงราบเรียบ "พวกชอบนินทามีเกลื่อนกลาด ไม่ต้องไปสนใจหรอก ถ้าพูดกันตามนั้น ผมเองก็ไม่ควรเข้ามาทำงานที่หลีซื่อเหมือนกัน ก็ใครใช้ให้พ่อผมเป็นประธานกรรมการล่ะ"

แบบนั้นไม่เท่ากับไปขวางทางคนอื่นที่อยากเป็นประธานหรอกหรือ

เย่หาน "…"

นี่มันอะไรกัน

เป็นการอวดแบบถ่อมตัวชัดๆ

เย่หานพูดปลอบใจไปสองสามคำ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้เก็บมาใส่ใจ หลีเฉิงเจ๋อจึงก้มหน้าทานข้าวต่อ

การออกทะเลคราวนี้ของพ่อหลีเฉิงเจ๋อดูเหมือนจะไม่ได้โชคตกปลาตัวใหญ่ติดมือมาด้วย ตอนกลับมาถึงจึงหิ้วแต่ปลาเล็กปลาน้อยสารพัดชนิดพะรุงพะรังเต็มมือ

ทว่าท่านยังไม่ยอมแพ้ คิดว่าเป็นเพราะฮวงจุ้ยวันนั้นไม่ดี พักไปสองวัน พอหาฤกษ์งามยามดีได้ก็แล่นเรือออกทะเลไปอีกรอบ

คราวนี้สิ่งที่ได้กลับมา ถ้าไม่ใช่หมึกกล้วยก็เป็นหมึกสาย

เย่หานมองหมึกสายหม้อไฟตรงกลางโต๊ะอาหารพลางครุ่นคิด "คุณลุงไปตกปลามาอีกแล้วเหรอครับ"

หลีเฉิงเจ๋อ "…ครับ"

ปลาจิ๋วสองกิโลครึ่งคราวก่อนเพิ่งจะกินหมด รอบนี้ส่งหมึกสายมาให้อีกสี่กิโล

"บอกว่าเป็นค่าเช่ายืมเรือยอชต์ของผม"

เย่หานถึงกับพูดไม่ออก เรือยอชต์ลำงามขนาดนั้นของหลีเฉิงเจ๋อ ค่าเช่ากลับกลายเป็นปลาเล็กปลาน้อยไร้ราคาพวกนี้เนี่ยนะ

อีกอย่าง… "หมึกสายพวกนี้น่าจะเหวี่ยงแหจับมามากกว่าหรือเปล่าครับ"

เยอะขนาดนี้ แถมตัวเท่าผลส้มแทบทั้งนั้น ดูไม่เหมือนตกเบ็ดมาได้สักนิด

หลีเฉิงเจ๋อยอมรับอย่างตรงไปตรงมา "ใช่ครับ ฝีมือไม่ได้เรื่อง แต่ชอบเล่นใหญ่"

ไม่ไว้หน้าพ่อแท้ๆ ของตัวเองเลยสักนิด

สองปีมานี้ เงินที่พ่อของหลีเฉิงเจ๋อผลาญไปกับการตกปลารวมกันแตะหลักร้อยล้านแล้ว แต่มูลค่าปลาที่เอากลับบ้านมารวมกันยังไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของเงินที่จ่ายไปเลย

แต่หลีเฉิงเจ๋อปล่อยวางได้ ขอแค่พ่อมีความสุขก็พอแล้ว ยังไงเสียต่อให้พ่อจะคลั่งไคล้การตกปลาแค่ไหน หุ้นของบริษัทก็ไม่มีทางกระทบกระเทือน เงินที่ใช้ก็เป็นเงินเก็บในบัญชีตัวเอง หากเงินก้อนนั้นไม่ใช้ไป ก็คงเอาไปหว่านให้พวกเด็กเลี้ยงกับลูกนอกสมรสข้างนอกอยู่ดี

สู้เอาไปโยนทิ้งทะเลยังดีเสียกว่า

อาจเป็นเพราะตอนอยู่ต้าอวี๋ไม่ค่อยได้ทานกุ้งหอยปูปลา เย่หานจึงค่อนข้างชอบอาหารทะเลทุกรูปแบบ

หลีเฉิงเจ๋อกล่าว "อีกสองวันคงมีมาอีก เขาไม่ยอมถอดใจง่ายๆ หรอก"

เย่หาน "…"

ท่านประธานกรรมการนี่ดื้อดึงเอาเรื่องเหมือนกันนะ

พอกินมื้อเย็นเสร็จ เย่หานก็ตรงเข้าห้องหนังสือไปดีดกู่ฉิน

ช่วงนี้เขาต้องซ้อมเพลงสำหรับสอบวัดระดับ ตอนแรกหลีเฉิงเจ๋อยังนั่งเฝ้าดูเขาซ้อมอยู่ในห้องหนังสือ แต่ต่อมาก็โดนเย่หานไล่ออกไป

เอะอะก็คอยส่งสายตาก่อกวน จิตใจกระเจิดกระเจิงกันพอดี

สุดท้ายเลยกลายเป็นเย่หานซ้อมกู่ฉินอยู่คนเดียวในห้องหนังสือ ส่วนหลีเฉิงเจ๋อนั่งอ่านหนังสือและจัดการงานอยู่ห้องนั่งเล่น

พอซ้อมเสร็จ เย่หานก็ย้ายมานั่งบนโซฟาห้องนั่งเล่น วางหนังสือรวมคำศัพท์ภาษาอังกฤษระดับสี่ไว้บนตักแล้วเริ่มท่องศัพท์

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

จู่ๆ ก็นึกเสียใจที่เคยเปิดประเด็นเรื่องนี้ขึ้นมา

อุตส่าห์เลิกงานแล้วแท้ๆ แฟนหนุ่มกลับยังอยู่ในโหมดทำงานต่อ แถมยังตั้งอกตั้งใจขนาดนี้ จนเขาไม่กล้าเข้าไปรบกวนเลย

พอนึกถึงคำที่ลู่อวี้เซวียนเคยบ่นแซว หลีเฉิงเจ๋อก็เริ่มคิดว่า ตัวเองกดดันเย่หานมากเกินไปหรือเปล่า

คืนนั้น ประธานหลีโอบกอดแฟนหนุ่มไว้ในอ้อมอกอย่างทะนุถนอม แล้วเอ่ยถามเรื่องนี้ขึ้นมา

"…"

เย่หานตอบ "คุณคิดมากไปแล้วครับ ผมแค่อยากเรียนรู้ทักษะเพิ่มขึ้นอีกหน่อยเท่านั้นเอง"

หลีเฉิงเจ๋อพูดอย่างจริงจัง "ที่ให้คุณเรียนภาษาอังกฤษ ก็แค่อยากให้เวลาไปเที่ยวต่างประเทศในอนาคตคุณจะได้สบายตัวขึ้นบ้าง แต่ตอนนี้คุณยุ่งขนาดนี้ เวลาพักผ่อนแทบไม่มี มันกลายเป็นการจัดลำดับความสำคัญผิดไปหมดแล้ว"

"เวลาไปข้างนอกก็อยู่ข้างผม หรือจะจ้างล่ามเอาก็ได้ ถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องเรียนแล้วครับ"

เย่หานหันไปมองสีหน้าของหลีเฉิงเจ๋อ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น แต่ตั้งใจจะทำอย่างนั้นจริงๆ

เย่หาน "หลีเฉิงเจ๋อ แบบคุณนี่เขาเรียกว่า พ่อแม่รังแกฉัน ชัดๆ เลยนะ"

หลีเฉิงเจ๋อกล่าว "ตอนนี้คุณต้องสอบวัดระดับกู่ฉิน ยังต้องสอบใบรับรองคอมพิวเตอร์อีก ทุกวันเลิกงานแล้วยังต้องเจียดเวลามาอ่านหนังสืออีกตั้งสองสามชั่วโมง มันเหนื่อยเกินไป"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมชินแล้ว"

ไม่ว่าจะตอนอยู่ต้าอวี๋หรือในยุคปัจจุบัน ตารางเวลาของเขาก็ถูกจัดไว้แน่นเอี้ยดแบบนี้เสมอ

พอได้ยินคำว่าชินแล้ว หลีเฉิงเจ๋อก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้

เย่หานต้องผ่านความยากลำบากมามากขนาดไหน ถึงได้ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองมีเวลาพักผ่อนเลยแบบนี้

เมื่อเห็นสีหน้าของหลีเฉิงเจ๋อเริ่มดูแปลกไป คล้ายจะเข้าใจอะไรผิด

เย่หานจึงรีบอธิบาย "การซ้อมกู่ฉินสำหรับผมถือเป็นการพักผ่อนหย่อนใจครับ อีกอย่าง ผมชอบเรียนรู้เรื่องพวกนี้ด้วย"

การได้ไขว่คว้าหาความรู้หรือฝึกฝนทักษะใหม่ๆ สำหรับเย่หานแล้ว มันช่วยเติมเต็มความพึงพอใจและความสนุกสนานให้ชีวิต

ไม่มีสิ่งใดจะน่าตื่นเต้นไปกว่าการเปลี่ยนเรื่องที่ตนไม่ถนัด ให้กลายเป็นความชำนาญของตัวเองอีกแล้ว

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

เขาก็มีความรู้สึกแบบนี้เช่นกัน

สมแล้วที่เป็นคู่สร้างคู่สมกัน

ถึงจะพูดอย่างนั้น เย่หานก็ยังปรับเวลาอ่านหนังสือลง นอกจากวันหยุดสุดสัปดาห์แล้ว วันธรรมดาเขาจะใช้เวลากับมันแค่วันละสองชั่วโมง และมีเวลามานั่งดูหนังจิบเครื่องดื่มร่วมกับหลีเฉิงเจ๋อด้วย

หลีเฉิงเจ๋อมีออกไปสังสรรค์กับคู่ค้าทางธุรกิจบ้างเป็นครั้งคราว บางทีก็ตอบรับคำชวนเพื่อนฝูงออกไปดื่มหรือร่วมกิจกรรมต่างๆ

ในที่สุดเย่หานก็เข้าใจแล้วว่ากล้ามเนื้อแน่นๆ บนตัวอีกฝ่ายได้มาจากไหน

แล่นเรือใบ ว่ายน้ำ ปีนผา ดำน้ำ… กิจกรรมพวกนี้หลีเฉิงเจ๋อเล่นเป็นหมด ไม่ต้องพูดถึงกีฬาประเภทลูกบอลทั้งหลาย ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะเอาเวลาว่างนอกเหนือจากการทำงาน มาปลดปล่อยพลังงานจนหมดสิ้น

วันนี้ ลู่อวี้เซวียนชวนพวกเขาไปตีกอล์ฟ

เย่หานไม่เคยเล่นมาก่อน หลีเฉิงเจ๋อจึงเลือกไม้กอล์ฟอันที่ตัวเองใช้ถนัดมือมาให้เขาลองหัดตีเล่น

ลู่อวี้เซวียนดูคล้ำแดดขึ้นเล็กน้อย เย่หานมองเขาอยู่หลายรอบจนอีกฝ่ายจับสังเกตได้

"เสี่ยวเย่ นายมองฉันตลอดแบบนี้ เดี๋ยวหลีเฉิงเจ๋อก็หึงหรอก"

หลีเฉิงเจ๋อปรายตามองเขาแวบหนึ่ง "ไม่หรอก"

เย่หานยิ้มแล้วเอ่ยทัก "คุณลู่ คุณดูเปลี่ยนไปพอสมควรเลยนะครับ"

จากเดิมที่ผิวสีแทนอยู่แล้ว ตอนนี้คล้ำลงไปอีก ทั้งยังดูผอมลงด้วย แต่แววตากลับดูกระปรี้กระเปร่า มีชีวิตชีวาสุดๆ

ลู่อวี้เซวียนลูบศีรษะตัวเองแก้เขิน "ช่วงนี้ยุ่งๆ น่ะ เวลาพักนิดๆ หน่อยๆ ก็ลอยคออยู่กลางทะเลหมด มันก็เลยดำขึ้นมาหน่อย"

เมื่อวานกลับบ้าน แม่ของเขายังบ่นอุบว่าดำปี๋ บอกว่าจะไปซื้อพวกครีมไวท์เทนนิ่งมาประเคนให้

"เมื่อวานซืนฉันเพิ่งตามพ่อนายออกทะเลมา พูดก็พูดเถอะ ดวงของพวกนายสองคนพ่อลูกนี่สูสีกันจริงๆ" พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ ลู่อวี้เซวียนก็หัวเราะร่า

เมืองเผิงเฉิงมีก๊วนตกปลาค่อนข้างเยอะ เขาเพิ่งจะเคยร่วมก๊วนกับพ่อของหลีเฉิงเจ๋อเป็นครั้งแรก ถึงได้รู้ซึ้งว่าดวงตกปลาของหลีเฉิงเจ๋อมันสืบทอดกันทางสายเลือดแท้ๆ

ท้องทะเลที่กว้างใหญ่ไพศาลไม่มีที่สิ้นสุด พออยู่ในมือสองพ่อลูกคู่นี้ กลับกลายสภาพเป็นบ่อตกปลาแถวบ้านนอกไปได้ โอกาสปลาจะติดเบ็ดแทบไม่ขยับขึ้นมาสักนิด

"อะไรกัน นี่นายหันมาขัดเกลาจิตใจแล้วเหรอ ไม่เที่ยวผับไม่ไปคลับ เอาแต่ขลุกอยู่กับกีฬาคนแก่วัยเกษียณพวกนี้เนี่ยนะ"

"กีฬาคนแก่อะไรกัน นายมีอคติชัดๆ!"

หลักๆ แล้ว พอมันเกิดติดใจขึ้นมา มือมันก็คันยิบๆ โดยเฉพาะพอนึกถึงปลากะรังยักษ์ที่เฝ้าถวิลหาตั้งแต่ปีกลาย รู้สึกว่าถ้าไม่ได้ตัวมันมาครอบครอง ความปรารถนานี้คงไม่มีวันสลายไปจากใจแน่

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

เข้าใจแจ่มแจ้งเลย

พ่อเขาก็มีนิสัยแบบนี้เหมือนกัน ไม่บรรลุเป้าหมายไม่มีทางรามือเด็ดขาด