บทที่ 79

แคดดี้สาวหน้าตาสะสวยกำลังรินชาให้คนทั้งสองอยู่ข้างๆ ส่วนแคดดี้อีกคนยืนอยู่ข้างเย่หาน คอยบอกตำแหน่งที่ตีลงหลุมได้ง่ายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

เย่หานจับไม้กอล์ฟสีเหล็ก ลองตีไปสองครั้ง แต่ลูกยังห่างจากหลุมพอสมควร

แคดดี้สังเกตเห็นว่าท่าทางการจับไม้ของเขาไม่ค่อยถูกต้อง จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "คุณเย่ครับ ให้ผมลองตีให้ดูสักลูกไหมครับ"

แคดดี้ที่อยู่ข้างกายเขาคนนี้เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาหมดจด อายุราวสิบแปดสิบเก้าปี ดูแล้วรุ่นราวคราวเดียวกับเย่หาน

เย่หานยิ้มพลางยื่นไม้กอล์ฟให้ "รบกวนด้วยครับ"

"ยินดีครับ"

เด็กหนุ่มตีไปหนึ่งครั้ง เย่หานมองท่าทางการตีของอีกฝ่ายแล้วก็พอจะรู้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหน

เขารับไม้กอล์ฟกลับมาอีกครั้ง วงสวิงในคราวนี้ตีลูกออกไปได้ดีกว่าคราวก่อนมาก ลูกไปหยุดอยู่ใกล้ปากหลุมทีเดียว

เย่หานเผยสีหน้าพึงพอใจ หันกลับไปยิ้มให้เด็กหนุ่ม "ขอบคุณครับ"

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงบนใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของเย่หาน นัยน์ตาดั่งหงส์ทอประกายรอยยิ้ม คิ้วตาคมคายงดงามราวภาพวาด

รอยยิ้มบนใบหน้าของแคดดี้หนุ่มเจือความเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย "ไม่เป็นไรครับ"

ดูดีจังเลย

เย่หานหันกลับไปเริ่มตีลูกต่อ

เด็กหนุ่มแอบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าของเย่หานอีกครั้ง สันจมูกโด่งตรง เส้นแนวกรามคมชัดได้รูป

แขกสามท่านที่มาในวันนี้ล้วนอายุยังน้อย ทว่าคนผู้นี้กลับดูอ่อนโยนที่สุด

หลีเฉิงเจ๋อที่นั่งดื่มชาอยู่ด้านข้างเหลือบมองมาโดยไม่ตั้งใจ เมื่อเห็นทั้งสองคนเข้ากันได้ดีเหลือเกิน ซ้ำในแววตาของแคดดี้คนนั้นยังมีประกายความประทับใจที่พยายามซ่อนไว้ไม่มิด เขาจึงยกชาเข้มขึ้นดื่มเงียบๆ ใบหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งอารมณ์

เขาลุกขึ้น แล้วเดินตรงไปยังทิศทางของคนทั้งสอง

นิ้วมือเรียวยาวของเย่หานกำลังจับกริปไม้กอล์ฟพลางกะองศาว่าจะตียังไงให้ลงหลุมได้ง่าย ทันใดนั้น มือใหญ่คู่หนึ่งก็ทาบทับลงมาบนมือของเขา

"ผมสอนคุณเอง"

ด้านหลังคือเรือนกายกำยำของชายหนุ่ม

ท่าทางการสอนตีกอล์ฟนั้นใกล้ชิดสนิทสนมจนเกินไป อีกทั้งแคดดี้ก็ยังยืนอยู่ข้างๆ เขาจึงดันหลีเฉิงเจ๋อออกเบาๆ ด้วยความประหม่า ดวงตาหงส์แฝงความตระหนกอยู่บ้าง

"อย่าแกล้งสิครับ"

เย่หานกระซิบเสียงแผ่วเบา

อุณหภูมิร่างกายของหลีเฉิงเจ๋อค่อนข้างสูง พอมือของเย่หานทาบลงไป จึงสัมผัสได้ถึงกล้ามอกแน่นตึงและไอร้อนที่แผ่ออกมาอย่างชัดเจน

ไอร้อนนั้นทำเอาใบหูของเขาเห่อแดงไปหมด

หลีเฉิงเจ๋อปรายตามองแคดดี้แวบหนึ่ง อีกฝ่ายรู้กาลเทศะจึงรีบเบือนสายตาหนี หันไปมองสนามหญ้าอันไกลลิบแทน

"แค่สอนคุณตีลูกเอง"

เย่หานรู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มอยู่กลางหลัง "…"

ลู่อวี้เซวียนก็นั่งอยู่ใต้ร่มกันแดดข้างหลังแท้ๆ ให้คนอื่นมาเห็นเข้ามันจะดูเป็นยังไงกัน

"ตั้งใจหน่อยสิ ผมกำลังสอนคุณอยู่นะ" หลีเฉิงเจ๋อตบมือของเย่หานที่วางทาบอยู่บนอกแกร่งของตนเบาๆ สีหน้าดูจริงจังยิ่ง

เมื่อถูกกุมมือนำพาวงสวิงไปหนึ่งครั้ง ลูกกลมๆ สีขาวก็กลิ้งลงหลุมไปในที่สุด

หลีเฉิงเจ๋อปล่อยมือออกอย่างสุภาพแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว "เข้าใจบ้างไหมครับ"

เย่หาน "…"

เมื่อกี้มัวแต่เขินจนทำตัวไม่ถูก เขาไม่ได้ยินเลยสักนิดว่าหลีเฉิงเจ๋อพูดอะไรไปบ้าง

พอสังเกตสีหน้าของเย่หาน อีกฝ่ายก็รู้ได้ทันทีว่าเมื่อครู่นี้เจ้าตัวใจลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

เมื่อได้แสดงความเป็นเจ้าของเรียบร้อย หลีเฉิงเจ๋อก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ

เขาแสร้งทำทีมองอีกฝ่ายอย่างจนใจ "ช่างเถอะ คุณลองตีเองไปก่อนแล้วกัน"

คนขี้อายก็แบบนี้แหละ ช่วยไม่ได้ แค่จับมือกันข้างนอกก็หน้าแดงเสียแล้ว

แฟนตัวเอง ก็มีแต่ตัวเขาเองนี่แหละที่ต้องคอยตามใจ

ลู่อวี้เซวียนที่นั่งมองอยู่ด้านหลังแทบจะขำตาย หลีเฉิงเจ๋อไอ้หมอนี่ เมื่อกี้คุยกันอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมา นึกว่ามีเรื่องอะไรคอขาดบาดตาย ที่แท้ก็ปรี่เข้าไปสอนเย่หานตีกอล์ฟ

แค่ยืนใกล้แคดดี้ไปนิดเดียว จำเป็นต้องหึงหน้ามืดตามัวขนาดนี้เลยเรอะ

พอนั่งลงตรงข้ามกันอีกครั้ง ลู่อวี้เซวียนก็เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงโอเวอร์ "ประธานหลีลงมือเองนี่มันต่างกันจริงๆ"

หลีเฉิงเจ๋อมองเย่หานที่กำลังคุยกับแคดดี้ คราวนี้ระยะห่างของทั้งสองคนไม่ชิดกันขนาดนั้นแล้ว เว้นระยะปลอดภัยไว้ราวหนึ่งเมตร

ลู่อวี้เซวียนมองตามสายตาของเขาไป

"…"

เขาบอกให้แคดดี้สาวข้างๆ ไปยกชาดำมาเพิ่มอีกกา พอคนเดินพ้นไปแล้วจึงหันมามองหลีเฉิงเจ๋อ "นายนี่ คุมแจเกินไปหน่อยหรือเปล่า"

ดูยังไงเย่หานก็เป็นคนสุขุมมีมารยาทมาก ไม่ใช่พวกประเภทที่คบกับหลีเฉิงเจ๋ออยู่แล้วยังจะไปเที่ยวหว่านเสน่ห์ใส่คนอื่นเสียหน่อย ทำไมหลีเฉิงเจ๋อถึงได้หึงแรงเบอร์นี้

หลีเฉิงเจ๋อไม่ได้ตอบคำถาม

นายจะไปรู้อะไร แฟนเขามีเสน่ห์เหลือล้นขนาดนี้ ย่อมดึงดูดผึ้งและผีเสื้อได้ง่ายเป็นธรรมดา เขาก็ต้องคอยตัดไฟแต่ต้นลมสิ

ลู่อวี้เซวียนเตือนสติ "คุมแจเกินไป เดี๋ยวอีกฝ่ายจะอึดอัดเอานะ"

"ผมรู้"

เขาคิดว่าตัวเองผ่อนปรนให้มากแล้ว ห้องเช่าของเย่หานก็ยังไม่ได้ให้ยกเลิกสัญญา สัปดาห์หนึ่งมีตั้งสี่วันที่อีกฝ่ายยังนอนที่ห้องเช่า เขาก็ไม่ได้บังคับให้ย้ายมาอยู่ด้วยกันสักหน่อย…

ลู่อวี้เซวียนส่ายหน้า ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนมีเหตุผลอย่างหลีเฉิงเจ๋อ เวลามีความรักแล้วจะเป็นไปได้ถึงเพียงนี้ เมื่อเทียบกันแล้ว สายตาของเขาเบนไปมองทางเย่หาน ฝ่ายนั้นดูจะใจเย็นและมีสติตั้งมั่นกว่าเสียอีก

การวางตัวปฏิบัติต่อผู้อื่นยังคงเหมือนเดิม รักษาระยะห่างได้อย่างเหมาะสมพอดิบพอดี

ตอนที่ทั้งสามคนกำลังจะออกจากสนามกอล์ฟ ก็บังเอิญพบกับเพื่อนสนิทของพ่อหลีเฉิงเจ๋อที่ลานจอดรถ ซึ่งอีกฝ่ายก็เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของหลีซื่อด้วยเช่นกัน

เหอรุ่นเต๋ออายุราวห้าสิบกว่าปี ขมับสองข้างเริ่มมีผมขาวแซม ใบหน้าอิ่มเอิบตามประสาคนวัยนี้ และยิ้มแย้มใจดีราวกับพระสังกัจจายน์

"เฉิงเจ๋อ ไม่ได้เจอกันพักใหญ่เลยนะ แล้วก็น้องชายตระกูลลู่ด้วย มาเล่นกอล์ฟกันเหรอ"

"คุณอาเหอ"

เหอรุ่นเต๋อเบนสายตาไปมองเย่หาน "นี่พ่อหนุ่มลูกหลานบ้านไหนกันล่ะ หน้าตาหล่อเหลาเชียว"

"คุณอาเหอครับ นี่ผู้ช่วยของผม เย่หานครับ"

เย่หานยิ้มทักทายอย่างสุภาพ

"ดีๆ กำลังจะกลับกันแล้วใช่ไหม พวกเธอตามสบายเถอะ อาขอตัวเข้าไปข้างในก่อนล่ะ"

ลู่อวี้เซวียนส่งสายตาล้อเลียนไปทางหลีเฉิงเจ๋อ "บังเอิญจริงนะ ไปไหนก็เจอแต่คนรู้จัก"

ทว่าคนทั่วไปเวลาเห็นเย่หานกับหลีเฉิงเจ๋ออยู่ด้วยกัน ก็คงไม่คิดเตลิดไปถึงความสัมพันธ์แบบนั้นหรอก

โดยเฉพาะพวกลุงๆ ป้าๆ รุ่นผู้ใหญ่เหล่านี้

ก่อนจะขึ้นรถ เชือกรองเท้าของเย่หานเกิดหลุด วันนี้พวกเขาทุกคนสวมชุดกีฬา ไม่ได้แต่งตัวเป็นทางการเหมือนวันทำงานทั่วไป และสวมรองเท้าผ้าใบที่เหมาะกับการออกกำลังกาย

ในมือเย่หานถือไม้กอล์ฟอยู่ กำลังจะวางลงเพื่อก้มผูกเชือกรองเท้า ทว่าหลีเฉิงเจ๋อกลับย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง ผูกเชือกรองเท้าให้เขาอย่างคล่องแคล่ว ทั้งยังช่วยหยิบเศษหญ้าที่ติดอยู่ตรงถุงเท้าสีขาวออกให้อีกด้วย

สีหน้าของเขาดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเอ่ยบอกเย่หาน "เอาไม้กอล์ฟไปเก็บไว้ที่กระโปรงหลังรถนะ"

"ครับ"

เหอรุ่นเต๋อเดินไปได้ครึ่งทาง พอเห็นว่าพนักงานข้างกายถือมาแค่ถุงกอล์ฟ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรขาดไป เขาจึงยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองเบาๆ

ในที่สุดก็นึกขึ้นได้

"ฉันลืมแผ่นชาไว้บนรถนี่นา"

วันนี้เขานัดผู้บริหารระดับสูงของอีกบริษัทไว้ รู้ว่าอีกฝ่ายชอบดื่มชา จึงอุตส่าห์เตรียมชาผูเอ่อร์อัดแผ่นชั้นดีรุ่นเก่าเก็บติดมาด้วย

พนักงานข้างๆ เอ่ยถาม "คุณเหอครับ ให้ผมไปหยิบมาให้ไหมครับ"

"ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันไปเอง"

บนรถของเขามีใบชาอยู่ตั้งสามสี่ชนิด หากหยิบมาผิดต้องเดินไปเดินมาอีก จะยิ่งเสียเวลาเปล่าๆ