บทที่ 80

เดือนสิงหาคมค่อยๆ ล่วงเข้าสู่ช่วงท้าย งานของหลีเฉิงเจ๋อยังคงยุ่งวุ่นวายเช่นเคย ส่วนเย่หานก็สอบได้ใบประกาศนียบัตรกู่ฉินระดับสี่เรียบร้อยแล้ว และกำลังเตรียมตัวสอบระดับห้า

วันหยุดสุดสัปดาห์ ถือโอกาสช่วงที่ว่างพักผ่อน คุณนายหลีจึงเรียกให้หลีเฉิงเจ๋อกลับบ้าน

หลีรุ่ยหลินใกล้จะเปิดเทอมกลับไปเรียนแล้ว ทั้งครอบครัวจึงอยากจะนั่งกินข้าวพร้อมหน้ากันสักมื้อ

แน่นอนว่าคำว่า "ทั้งครอบครัว" ของคุณนายหลีในครั้งนี้ไม่นับรวมพ่อของหลีเฉิงเจ๋อ เมื่อหลีเฉิงเจ๋อกลับไป ในห้องนั่งเล่นจึงมีเพียงสามพี่น้องกับคุณนายหลีเท่านั้น

ใบหน้างดงามสะพรั่งของคุณนายหลีเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม เธอกำลังนั่งคุยกับลูกสาวเรื่องละครที่กำลังติดอยู่ช่วงนี้

"เดี๋ยวนี้ผู้กำกับเขาคัดเลือกนักแสดงกันยังไง รสนิยมแย่ลงทุกวัน ไม่เหมือนเมื่อสิบปีก่อนเลย แค่ดึงตัวประกอบสักคนออกมาก็ยังสวยกว่านางเอกสมัยนี้อีก"

หลีถงอวี้เห็นพ้อง "ตอนนี้ชาวเน็ตหลายคนก็บ่นกันค่ะ ว่าคนที่โผล่บนจอมีแต่พวก 'ลูกคนรวยหน้าตาขี้เหร่' ที่กลุ่มทุนดันมาทั้งนั้น"

"ลูกคนรวยหน้าตาขี้เหร่เหรอ ฮ่าๆ เปรียบเทียบได้ตรงดีแท้"

"จริงๆ ในวิทยาลัยการแสดงมีหนุ่มหล่อสาวสวยตั้งเยอะแยะ เพียงแต่พวกเขาไม่มีโอกาสได้ออกหน้ากล้องต่างหากล่ะคะ" หลีถงอวี้เหลือบมองนางเอกที่ถูกชมว่าสวยหยาดฟ้ามาดินในจอทีวีแล้ววิจารณ์ "ยังสู้เด็กใหม่ที่ซุ่ยอันเลือกมาไม่ได้เลย"

หลินซุ่ยอันเป็นลูกเศรษฐี มีเงินและเอาแต่ใจ ต่อให้เป็นแค่ผลงานจบการศึกษา เธอก็ดั้นด้นไปเฟ้นหานักแสดงนำชายหญิงที่ตรงกับบทของตัวเองที่สุดจนได้

โดยเฉพาะนางเอก พอสวมชุดโบราณแล้วดูกริยาชดช้อยราวกับหลุดมาจากแดนเซียน ทุกรอยยิ้มและสายตามีเสน่ห์งดงามจับตาดุจม่านหมอก

คุณนายหลีชักเริ่มสนใจ "แล้วซุ่ยอันจะปล่อยให้ดูเมื่อไหร่ล่ะ แม่จะได้ช่วยสนับสนุนสักหน่อย"

การสนับสนุนตามแบบฉบับของคุณนายหลี ก็คือการไปเหมารอบโรงหนัง เหมาสักสิบกว่ารอบเพื่อช่วยกู้หน้าและสร้างกระแสให้หลินซุ่ยอัน

หลีถงอวี้ถอนหายใจ "ไม่ได้เอาเข้าโรงหรอกค่ะ"

เธอเป็นแค่ผู้กำกับหน้าใหม่ ชื่อเสียงก็ไม่มี ผลงานก็ไม่เคยมี โรงหนังที่ไหนจะตาบอดเอาไปลงโปรแกรมฉาย

เว้นเสียแต่จะใช้พลังเงินฟาดจนเจ้าของโรงยอมอ่อนข้อให้

ทว่าหลินซุ่ยอันดื้อรั้นจะตาย ยืนกรานเด็ดขาดว่าจะสร้างชื่อเสียงด้วยผลงาน ไม่ใช่ใช้เงินกรุยทาง

"ถ้างั้นยัยหนูนั่นจะเหนื่อยแทบตายไปทำไมตั้งนานล่ะเนี่ย"

คุณนายหลีเคยได้ยินจากแม่ของหลินซุ่ยอันมาว่า เพื่อจะถ่ายหนังเรื่องนี้ ยัยเด็กนั่นฝังตัวอยู่ในกองถ่ายตั้งสามสี่เดือน ดีที่ยังปิดกล้องได้ทันช่วงมิถุนายน

"ซุ่ยอันบอกว่ากะจะปล่อยทางเน็ตน่ะค่ะ" หลีถงอวี้ตอบ

พวกเธอมีสตูดิโออยู่ ถึงเวลาถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ค่อยให้สตูดิโอช่วยยิงโปรโมต แล้วค่อยรอดูผลตอบรับจากผู้ชม

คุณนายหลีเองก็บริหารบริษัทอยู่สามสี่แห่ง ย่อมเข้าใจเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี

พอได้ยินเข้าจึงแนะนำว่า "ถ้าอย่างนั้นก็อาศัยช่องทางของพี่ชายเธอดิ"

หลีเฉิงเจ๋อมีทั้งบริษัทสื่อและแพลตฟอร์มวิดีโอออนไลน์อยู่ในมือ ในเมื่อเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาว การจะเปิดประตูหลังให้หน่อยย่อมไม่ใช่เรื่องยาก

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ตัวจริงก็เดินเข้ามาพอดี

"เรียกผมเหรอครับ"

หลีถงอวี้หันกลับไป เห็นพี่ชายเปลี่ยนเป็นรองเท้าสลิปเปอร์แล้วเดินตรงมาที่โซฟา

"ใช่ค่ะ กำลังจะบอกพี่อยู่พอดี ซุ่ยอันวางแผนจะปล่อยหนังธีสิสทางเน็ตวันที่ 29 สิงหาคม พี่คะ เอาไปลงแพลตฟอร์มของพี่ได้ไหม"

"ได้สิ"

"ขอบคุณค่ะพี่ ซุ่ยอันบอกว่าปล่อยให้ดูฟรี แต่ถ้าแพลตฟอร์มจะลงโฆษณา ก็แบ่งรายได้กันหกสี่ พี่เอาไปหก เธอขอสี่"

สัดส่วนแบ่งนี้นับว่าใจป้ำมากทีเดียว

หลีเฉิงเจ๋อเลิกคิ้ว "ตกลง"

บ้านหลินซุ่ยอันรวยล้นฟ้า เธอไม่ได้ใส่ใจเงินก้อนเล็กๆ แค่นี้อยู่แล้ว

หลีรุ่ยหลินนั่งเล่นเกมอยู่บนโซฟาเดี่ยว หลีเฉิงเจ๋อเหลือบมองเขาแวบหนึ่งแต่ไม่ได้ว่าอะไร

ปิดเทอมหน้าร้อนนี้เด็กหนุ่มใช้ชีวิตไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่ ส่วนใหญ่หมดไปกับการเรียนพิเศษตัวต่อตัว หลีเฉิงเจ๋อได้ยินคุณนายหลีเล่าว่า ผลการเรียนของหลีรุ่ยหลินขยับขึ้นมาถึงเกณฑ์สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อถึงยอมปล่อยมือ ถือโอกาสช่วงที่ปิดเทอมยังเหลืออีกไม่ถึงสิบวัน เลิกจ้างติวเตอร์ เพื่อให้เขาได้พักผ่อนบ้าง

หลีรุ่ยหลินได้แต่คิดในใจ "…"

ปิดเทอมตั้งเดือนครึ่ง เวลาที่ได้หยุดจริงๆ ดันมีไม่ถึงหนึ่งในสาม ช่างน่าเวทนายิ่งนัก!

มื้อเย็นของสี่แม่ลูกดำเนินไปอย่างอบอุ่นเปี่ยมสุข บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารจานโปรดของสามพี่น้อง

คืนนี้หลีเฉิงเจ๋อตั้งใจจะค้างที่บ้าน วันอาทิตย์เย่หานก็กลับไปห้องเช่าของตัวเอง เขาจะกลับไปนอนที่อะพาร์ตเมนต์หรือไม่ก็ไม่ต่างกัน

คุณนายหลีรู้สึกแปลกใจปนดีใจที่ลูกชายคนโตยอมนอนค้าง "พรุ่งนี้แม่จะให้พี่จางทำเสี่ยวหลงเปาน้ำซุปให้นะ อยากกินอะไรเพิ่มอีกไหม"

หลีเฉิงเจ๋อนิ่งคิดชั่วครู่ "รบกวนให้พี่จางทำเพิ่มอีกสักสองเข่งนะครับ ผมจะแพ็กกลับไปด้วย"

รสมือทำเสี่ยวหลงเปาของพี่จางนั้นยอดเยี่ยมเป็นพิเศษ เธอถนัดทำพวกอาหารแป้ง รสชาติดีกว่าร้านอาหารข้างนอกหลายแห่งเสียอีก

เช้าวันต่อมา

หลีเฉิงเจ๋อกินมื้อเช้าง่ายๆ แล้วถือกล่องอาหารที่พี่จางช่วยแพ็กให้เรียบร้อย เตรียมจะออกจากบ้านตั้งแต่ยังไม่ถึงแปดโมง

คุณนายหลีอดบ่นไม่ได้ "นั่งพักสักเดี๋ยวสิ ใครเขากินอิ่มปุ๊บก็รีบร้อนออกไปปั๊บกัน"

คนอื่นๆ บนโต๊ะยังเพิ่งจะเริ่มกินมื้อเช้ากันอยู่เลย

หลีเฉิงเจ๋อตอบเสียงเรียบ "บนถนนรถติดครับ"

จากคฤหาสน์ตระกูลหลีไปถึงบริษัทต้องใช้เวลาขับรถราวหนึ่งชั่วโมง การเดินทางไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่จริงๆ

"เอาเถอะๆ"

"…"

หลีรุ่ยหลินเหลือบมองพี่ชายคนโตด้วยสายตาพูดยากบอกไม่ถูก แม่ของเขาคงยังไม่รู้ล่ะสิว่า พี่ชายไม่ได้รีบร้อนไปทำงานหรอก แต่รีบแจ้นไปหาเด็กเลี้ยงต่างหาก

หลีเฉิงเจ๋อขับรถมุ่งหน้าไปรับเย่หาน

บนเบาะข้างคนขับวางกล่องเสี่ยวหลงเปาร้อนๆ สองกล่อง เอาใจใส่ถึงขั้นเตรียมน้ำเต้าหู้มาให้อีกหนึ่งแก้ว

เย่หานชอบเสี่ยวหลงเปาน้ำซุปฝีมือพี่จางจริงๆ ตามคาด หลีเฉิงเจ๋อเริ่มคิดว่าจะจ้างแม่บ้านที่ถนัดทำอาหารประเภทแป้งมาไว้ที่บ้านอีกสักคนดีไหม

เพราะถึงอย่างไรพี่จางก็เป็นคนเก่าคนแก่ของตระกูลหลี เขาคงไม่เหมาะที่จะไปแย่งคนมาจากคุณนายหลี

ช่วงนี้พ่อของหลีเฉิงเจ๋อกำลังอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาออกเรือไปครึ่งเดือน ในที่สุดทริปสุดท้ายก็ตกปลาทะเลหนักสิบห้าชั่งได้สำเร็จ

นับว่าปลดเปลื้องความหมกมุ่นคาใจไปได้เปลาะหนึ่ง

และแล้วก็เริ่มนัดเพื่อนฝูงมานั่งจิบชาคุยโวโอ้อวดกันอีกตามเคย

ว่างๆ ก็แวะไปรังรักลับๆ ข้างนอก หยอกล้อบรรดาเด็กเลี้ยงกับลูกๆ ช่างใช้ชีวิตสุขสำราญเสียนี่กระไร

ครั้งนี้เหอรุ่นเต๋อก็ตอบรับคำชวน มาร่วมนั่งจิบชาสูบบุหรี่กับก๊วนสหายสนิทในห้องน้ำชาด้วย

คนที่นั่งข้างพ่อของหลีเฉิงเจ๋อคือซ่งลี่เฉียง ประธานกรรมการของกลุ่มบริษัทหัวซิง

ชาต้าหงเผาชั้นดีที่ชงดื่มกันในวันนี้ก็เป็นของที่เขานำติดมือมาด้วยนั่นเอง

หัวซิงมีโครงการร่วมทุนกับหลีซื่อ สุนัขจิ้งจอกเฒ่าสองตัวจึงคุยหยั่งเชิงแลกเปลี่ยนข้อมูลกันไปมา ระหว่างนั้นซ่งลี่เฉียงก็เอ่ยถึงลูกสาวคนโตด้วยสีหน้าภาคภูมิใจไม่น้อย

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเอ่ยปากชมตามมารยาทไปสองสามประโยค ซ่งลี่เฉียงจึงวกเข้าประเด็น "แต่เด็กคนนี้น่ะ หัวรั้นและมีความคิดเป็นของตัวเองเกินไป ผมพยายามจะแนะนำแฟนให้ตั้งหลายหน เธอก็ไม่ยอมเอา ทุ่มเทจิตใจให้แต่งาน ผมละกลุ้มจริงๆ สมัยนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เด็กยุคนี้ไม่มีใครอยากแต่งงานกันสักคน ผิดกับรุ่นเรา อายุแค่ยี่สิบที่บ้านก็เริ่มเร่งรัด พอแต่งไปปีเดียวก็ได้อุ้มลูกแล้ว"

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเริ่มจับกลิ่นอายออก นี่คิดจะจับคู่ดองกันงั้นหรือ

เมื่อนึกถึงลูกชายคนโตของบ้านตัวเอง เขาก็อดทอดถอนใจไม่ได้ "นั่นสิครับ ลูกชายคนโตของผมก็เหมือนกัน หน้าที่การงานไปได้สวยเชียว แต่เรื่องความรักนี่สิ หัวทึบไม่ยอมเปิดรับเอาเสียเลย"

ทั้งสองคนต่างต่อบทสนทนารับส่งกันอย่างรู้เชิง นัยที่แฝงอยู่นั้นชัดเจนยิ่ง เพียงแต่ยังไม่มีใครยอมเปิดปากทะลวงจุดนั้นออกมาตรงๆ

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อไม่อาจก้าวก่ายการตัดสินใจของหลีเฉิงเจ๋อได้ เจ้านั่นดื้อดึงจะตายไป ภรรยาของเขารบเร้าตั้งกี่ครั้งกี่หน หลีเฉิงเจ๋อก็ฟังผ่านหูซ้ายทะลุหูขวาไปหมด

ขืนตนเป็นฝ่ายรับปากเป็นมั่นเหมาะแล้วโดนลูกชายคนโตปฏิเสธหักหน้ากลับมา มันจะไม่กลายเป็นเรื่องน่าอับอายขายขี้หน้าหรอกหรือ

ส่วนฝั่งซ่งลี่เฉียงเองก็แค่อยากจะลองเลียบเคียงถามความเห็นลูกสาวดูก่อนเช่นกัน ขอแค่รู้ว่าหลีเฉิงเจ๋อยังโสดก็พอ ส่วนเรื่องจะลงเอยอย่างไรก็คงต้องฟังความสมัครใจของซ่งหมิงอิ่งเป็นหลัก

ตระกูลซ่งมีลูกสาวสองคนและลูกชายอีกหนึ่งคน ลูกสาวคนโตฉลาดหลักแหลมที่สุด ทั้งยังเป็นผู้สืบทอดที่เขาหมายตาไว้อีกด้วย คนภายนอกต่างพากันบอกว่าเขาไม่ควรยกกลุ่มบริษัทให้ลูกสาวคนโตดูแล เพราะอย่างไรเสียวันหน้าซ่งหมิงอิ่งก็ต้องแต่งงานออกเรือนไปอยู่ดี การทำเช่นนี้ไม่เท่ากับยกสมบัติตระกูลให้คนอื่นหรอกหรือ

ซ่งลี่เฉียงได้แต่เหยียดยิ้มเยาะให้กับคำครหาพวกนั้น ช่างไร้สาระสิ้นดี บริษัทใหญ่โตขนาดนี้ หากไม่ยกให้คนที่มีหัวการค้าบริหาร จะให้ยกไปประเคนให้ลูกชายคนเล็กที่เป็นทายาทเศรษฐีเอาแต่กินดื่มเที่ยวเตร่ไปวันๆ หรืออย่างไร

อยากให้ครอบครัวล่มจมหรือไงกัน

เขาไม่อยากแก่เฒ่าจนใกล้ลงโลงแล้วยังต้องพยุงสังขารโรยราไปคอยตามล้างตามเช็ดเรื่องเดือดร้อนที่ลูกชายคนเล็กก่อไว้หรอกนะ

ส่วนเหอรุ่นเต๋อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยกถ้วยชาขึ้นจิบ เพื่อบดบังสีหน้าไปเกือบครึ่ง

"…"

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อคงจะไม่ระแคะระคายเรื่องของหลีเฉิงเจ๋อเลยจริงๆ สินะ

เขากับพ่อของหลีเฉิงเจ๋อคบหาเป็นเพื่อนกันมานานนับสิบปี แถมในมือยังมีหุ้นของหลีซื่ออยู่อีกสามเปอร์เซ็นต์ ตามหลักแล้ว เขาควรจะบอกเรื่องของหลีเฉิงเจ๋อให้อีกฝ่ายรู้ จะได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้ล่วงหน้า

ทว่าพอนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้หลีซื่อตกอยู่ในการควบคุมเบ็ดเสร็จของหลีเฉิงเจ๋อแล้ว คำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากจึงกลืนกลับลงคอไปเสียเฉยๆ

อีกอย่าง เรื่องพรรค์นี้ก็ไม่ใช่กงการอะไรที่คนนอกอย่างเขาจะสอดปากเข้าไปยุ่ง ขืนพลั้งปากไปจนทำให้พ่อของหลีเฉิงเจ๋อต้องเสียหน้า ก็มีแต่จะพาลเสียมิตรภาพระหว่างกันเปล่าๆ

ช่างเถอะ ปล่อยเลยตามเลย แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไปนั่นแหละดีที่สุด