บทที่ 81

ทั้งสองคุยกันอย่างถูกคอ

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเองก็ถูกใจซ่งหมิงอิ่งอยู่ไม่น้อย

หน้าตาสะสวย ทั้งยังมีไหวพริบ ใครบ้างจะไม่ชอบลูกสะใภ้ที่ทั้งสวยทั้งเก่งแบบนี้

ทว่าเขาพอใจคนเดียวก็ไร้ประโยชน์ ต้องให้หลีเฉิงเจ๋อพยักหน้าตกลงด้วยถึงจะสำเร็จ

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อคิดคำนวณในใจว่าจะหาจังหวะเปรยกับภรรยาเมื่อไหร่ดี ให้ช่วยเลียบๆ เคียงๆ ลองหยั่งเชิงความคิดของหลีเฉิงเจ๋อดู หากลูกชายไม่รังเกียจก็จะได้จัดแจงให้ทั้งคู่พบหน้าและหมั้นหมายกันต่อไป

การเกี่ยวดองระหว่างสองตระกูลใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลย่อมทำให้อาณาจักรธุรกิจของหลีซื่อก้าวหน้าไปได้อีกขั้น

แค่คิด พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็รู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่านด้วยความตื่นเต้นแล้ว

เดือนสิงหาคมกำลังจะผ่านพ้นไป

พริบตาเดียวเย่หานก็ทำงานที่หลีซื่อมาได้สามเดือนกว่าแล้ว ช่วงทดลองงานผ่านพ้นไปด้วยดี จึงถึงเวลาเซ็นสัญญาจ้างงานอย่างเป็นทางการ

เงินเดือนปรับขึ้นจากช่วงทดลองงานอีกร้อยละสิบ สัญญาของหลีซื่อในระยะแรกจะเซ็นกันที่หนึ่งปีก่อน พ้นหนึ่งปีไปแล้วถึงจะต่อสัญญาแบบสามปี

เย่หานไม่ได้อ่านเงื่อนไขข้อบังคับอย่างละเอียดเลยด้วยซ้ำ เขาก็จรดปากกาเซ็นชื่อลงไปทันที

แอนนี่จากฝ่ายบุคคลอดหัวเราะไม่ได้ “นี่เธอไม่คิดจะอ่านให้ละเอียดหน่อยเหรอ”

ที่ไหนมีใครเซ็นสัญญาโดยพลิกไปหน้าสุดท้ายแล้วเซ็นเลยแบบนี้ ไม่กลัวว่าจะมีหลุมพรางซ่อนอยู่ในสัญญาบ้างหรืออย่างไร

“ผมเชื่อใจบริษัทและพี่แอนนี่ครับ”

เย่หานส่งยิ้มอ่อนโยน

คนอื่นเขาไม่รู้ แต่หลีเฉิงเจ๋อไม่มีทางเอาเปรียบเขาแน่นอน

“เอาล่ะ ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจนะ”

วันที่ก้าวเข้าสู่เดือนกันยายนอย่างเป็นทางการ แสงแดดภายนอกยังคงแผดจ้า

ฤดูร้อนของเมืองเผิงเฉิงดูจะยาวนานเป็นพิเศษ ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมลากยาวมาจนถึงเดือนกันยายน อุณหภูมิตอนกลางวันยังคงสูงลิ่วไม่ยอมลด

มีเพียงยามค่ำคืนเท่านั้นที่จะพอมีความเย็นสบายอยู่บ้างครู่หนึ่ง

ตอนที่เย่หานรู้ว่าอุณหภูมิอาจจะต้องรอจนถึงปลายเดือนตุลาคมถึงจะเริ่มลดลง เขาก็ถึงกับมึนงงไปหมด

“อยากให้ถึงฤดูหนาวเร็วๆ จังครับ”

สภาพอากาศที่อบอ้าวไม่ค่อยเป็นมิตรกับเย่หานเท่าไรนัก เขาเป็นพวกกลัวร้อนแต่ไม่กลัวหนาว

ผู้ช่วยโจวได้ยินประโยคที่เขาพูดก็ขำ “งั้นนายคงต้องผิดหวังแล้วล่ะ ฤดูหนาวของเผิงเฉิงมีแค่เดือนเดียว หรือบางทีอาจจะไม่ถึงด้วยซ้ำ”

ควรจะบอกว่า จะหนาวหรือจะร้อน ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของฟ้าดินล้วนๆ

ตรุษจีนปีที่แล้ว ผู้ช่วยโจวยังใส่เสื้อแขนสั้นฉลองปีใหม่อยู่เลย ส่วนปีก่อนหน้านั้นกลับต้องสวมเสื้อขนเป็ดตัวหนาเตอะ

เย่หาน “…”

ต้องขอบคุณฮ่องเต้แห่งต้าอวี๋จริงๆ ที่ตอนนั้นเนรเทศพวกเขาไปยังแดนตะวันตกเฉียงเหนือ หากถูกเนรเทศลงมาทางใต้ เกรงว่าจะยิ่งปรับตัวไม่ทัน

ช่วงปีใหม่ปีแรกหลังจากที่เขามาอยู่ที่นี่ เขาใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านเดิม บ้านเกิดอยู่ในหมู่บ้านตรงเชิงเขา ช่วงตรุษจีนตอนนั้นเย่หานใส่เสื้อนวมบุสำลีตลอด เวลาตื่นเช้ามาล้างหน้าล้างตา น้ำนั้นเย็นเฉียบจนบาดผิว ทว่าเย่หานในตอนนั้นกลับรู้สึกว่า เมื่อเทียบกับลมหนาวที่เสียดแทงกระดูกและน้ำแข็งเย็นยะเยือกที่แทบจะแช่แข็งนิ้วมือจนหลุดในแดนประจิมแล้ว ที่นี่ถือว่าอบอุ่นมากทีเดียว

ถึงกระนั้น เขาก็ยังนึกภาพไม่ออกอยู่ดีว่ากลางฤดูหนาวอันยะเยือกจะใส่แค่เสื้อยืดแขนสั้นตัวเดียวได้อย่างไร

ผู้ช่วยโจวยิ้มจนตาหยี “บางทีปีนี้นายอาจจะได้สัมผัสด้วยตัวเองนะ”

“คงไม่ได้หรอกครับ ผมต้องกลับบ้านเหมือนกัน”

สวี่เสี่ยวหว่านเพิ่งจากไปได้เพียงปีเดียว ตามหลักการแล้วเขาควรจะไว้ทุกข์อยู่ที่บ้านเกิด ยุคสมัยนี้ไม่มีธรรมเนียมเรื่องการอยู่ไว้ทุกข์แสดงความกตัญญูแล้ว การที่เขามาทำงานที่เมืองเผิงเฉิงจึงไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร แต่หากช่วงปีใหม่ไม่กลับไปกราบหลุมศพก็คงฟังไม่ขึ้น

อีกอย่างเขาตามจูเจี้ยนอันออกมาทำงานข้างนอก หากไม่กลับไป ป้าหวงก็คงจะเป็นห่วง และชาวบ้านในหมู่บ้านก็คงจะเอาไปนินทาด้วย

“จริงด้วยสินะ”

วันตรุษจีนยังห่างไกลนัก หากพูดถึงวันหยุด เดือนหน้าต่างหากที่มีวันหยุดยาว

ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นวางแผนว่าจะใช้โอกาสช่วงวันหยุดยาววันชาติไปเที่ยวเล่นที่มณฑลข้างเคียงสักสองสามวัน ส่วนผู้ช่วยโจวไม่อยากเดินทางไกล บอกแค่ว่าจะไปเดินเล่นแถวเมืองใกล้ๆ

เย่หานยังไม่ได้วางแผนอะไร

เขานึกถึงเรื่องที่หลีเฉิงเจ๋อเคยเอ่ยปากว่าจะไปมณฑลอวิ๋นหนาน ไม่รู้ว่าตั้งใจจะไปช่วงวันหยุดยาวนี้หรือเปล่า

ตอนกินข้าวกลางวัน เย่หานจึงลองถามหลีเฉิงเจ๋อดู

หลีเฉิงเจ๋อตอบว่า “สองวันแรกของวันหยุดผมจะกลับไปค้างที่บ้านสักคืน ค่ำวันที่สองพวกเราค่อยบินไปอวิ๋นหนาน”

“ช่วงนั้นเป็นฤดูที่เห็ดอร่อยที่สุดพอดี พวกเราไปเที่ยวเล่นกัน”

เย่หานถูกภาพที่เขาบรรยายดึงดูดความสนใจเข้าให้แล้ว

“ได้สิครับ”

วันศุกร์ หลีเฉิงเจ๋อกลับไปกินข้าวที่บ้าน

พ่อของหลีเฉิงเจ๋ออยู่บ้านพอดี พอเห็นลูกชายคนโตกลับมา ก็ขยิบหูขยิบตาส่งสัญญาณให้ภรรยาไม่หยุด

ส่งซิกสารพัดรูปแบบ

คุณนายหลีทำเป็นมองไม่เห็น ก้มหน้าก้มตาจิบชาของตัวเองต่อไป

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อ “…”

ได้ งั้นเขาลุยเอง

หลีเฉิงเจ๋อนั่งหันหลังให้พ่อแม่ ไม่ได้รับรู้การส่งสายตาสื่อสารกันของทั้งคู่เลยแม้แต่น้อย

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อกระแอมไอเคลียร์ลำคอ แล้วเอ่ยถามเรื่องสถานการณ์ของบริษัทในช่วงนี้เหมือนเช่นเคย

หลีเฉิงเจ๋อตอบสั้นๆ พอสังเขป

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็เริ่มวกไปถามเรื่องอื่นต่อ

หลีเฉิงเจ๋อดูปราดเดียวก็รู้ว่าอีกฝ่ายมีเรื่องอยากจะพูด และไม่อยากคุยเรื่องสัพเพเหระไร้สาระพวกนี้อีกต่อไปแล้ว

เขาจึงเปิดปากพูดตรงๆ “พ่อ มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะครับ”

พูดอ้อมค้อมไปมา น่ารำคาญจะตายไป

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อยกชาขึ้นจิบแก้เก้อ “ก็เห็นว่าแกอายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว ยังต้องคอยดูแลจัดการบริษัท พ่อจะถามไถ่ห่วงใยสักสองสามคำไม่ได้หรือไง”

“อ้อ ถ้างั้นถามเสร็จแล้ว ผมขอตัวนะครับ”

พูดจบเขาก็เตรียมจะเดินขึ้นชั้นบน ไม่เปิดโอกาสให้พ่อได้ทันเริ่มแสดงละครแม้แต่น้อย

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อรั้งตัวเขาไว้ “จะรีบกลับเข้าห้องไปทำไมนักหนา”

หลีเฉิงเจ๋อมองหน้าพ่อเงียบๆ

หลีถงอวี้กับหลีรุ่ยหลินที่นั่งอยู่ข้างๆ ต่างตั้งหน้าตั้งตามุงดูละครฉากเด็ดกันอย่างเพลิดเพลิน

ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น “ก็แค่เห็นว่าแกอายุปูนนี้แล้ว เลยอยากถามว่าวางแผนชีวิตไว้อย่างไรบ้าง”

“แผนอะไรครับ”

หลีเฉิงเจ๋อตอบพลางแกล้งทำเป็นไขสือ

คุณนายหลีดูเผินๆ เหมือนกำลังตั้งใจดูละคร แต่หูสองข้างผึ่งฟังบทสนทนาของสองพ่อลูกมาตั้งแต่แรกแล้ว

ตาแก่นี่คิดจะยืมปากเธอไปพูดกับหลีเฉิงเจ๋อ ฝันไปเถอะ เรื่องชวนให้ผิดใจกันแบบนี้ก่อนหน้านี้เธอเคยพูดตั้งกี่ครั้งกี่หน ลูกชายคนโตก็ฟังหูซ้ายทะลุหูขวาตลอด จนคุณนายหลียอมแพ้ไปแล้ว ได้แต่สวดภาวนาให้ลูกชายตาสว่างคิดได้ไวๆ อย่ามัวแต่มุดหัวจมอยู่กับกองงานไปวันๆ ก็พอ

“จะแผนอะไรได้อีกล่ะ ก็เรื่องแต่งงานของแกน่ะสิ”

“ไม่มีครับ”

“แล้วพ่อก็ไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก”

ปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า ไม่เปิดช่องให้ผู้เป็นพ่อได้อ้าปากพูดต่อเลยสักนิด

หลีรุ่ยหลิน “!!!”

สมกับเป็นพี่ชาย ปฏิเสธได้เฉียบขาดลื่นไหล ไม่ไว้หน้าใครเลยจริงๆ

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อ “…”

เจ้าลูกคนนี้นี่

“แกยังไม่ทันฟังเลยว่าพ่อจะพูดถึงใคร เกิดเป็นคนที่แกถูกใจขึ้นมาล่ะ”

“คนที่ผมชอบ ผมหาเองได้ ไม่คิดจะใช้วิธีแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจแบบนั้น”

แม้พ่อจะไม่ได้เอ่ยชื่อออกมา หลีเฉิงเจ๋อก็เดาออกอยู่ดีว่าจะแนะนำใครให้ คงไม่พ้นพวกลูกสาวหรือหลานสาวของบรรดาเพื่อนฝูงรุ่นเดียวกัน นั่นคือคู่ครองที่เหมาะสมคู่ควรในสายตาของคนแก่อย่างพ่อ

ณ วินาทีนี้ พ่อของหลีเฉิงเจ๋อนึกโล่งอกขึ้นมาทันทีที่ตอนนั้นไม่ได้พลั้งปากรับคำตาเฒ่าซ่งไป ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของหลีเฉิงเจ๋อ อย่าว่าแต่คุยเรื่องแต่งงานเลย แม้แต่จะไปพบหน้าสักครั้งก็คงไม่มีทางยอมไปแน่

คุณนายหลีที่คาดเดาคำตอบได้แต่แรกถอนหายใจเงียบๆ เห็นไหมล่ะ ไม่ว่าใครจะเป็นคนเปิดปาก ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกัน ต่อให้หว่านล้อมแค่ไหน หลีเฉิงเจ๋อก็ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยอยู่ดี

หลีถงอวี้ก้มหน้าก้มตากินสตรอว์เบอร์รี ในใจปรบมือยกนิ้วให้พี่ชายรัวๆ

เยี่ยมมาก ต้องให้ได้อย่างนี้สิ ถึงจะเรียกว่าเด็ดขาดจริง

มีพี่ชายแบบนี้คอยรับหน้าเสื่อให้ พายุเร่งรัดให้แต่งงานก็ไม่มีทางพัดมาถึงตัวเธอได้หรอก

ครอบครัวห้าชีวิต ต่างคนต่างมีความคิดในใจของตัวเองกันไปคนละทิศละทาง