บทที่ 82

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อยังไม่ทันได้เริ่มการใหญ่ก็พังไม่เป็นท่า คำพูดยังไม่ทันหลุดจากปากก็ถูกลูกชายคนโตสกัดดาวรุ่ง ดับสนิทตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อ “…”

ลูกชายเก่งกาจเกินไปก็ใช่ว่าจะดี อำนาจออกเสียงในบ้านแทบไม่เหลือเลยสักนิด

คนที่ชนกำแพงไม่ได้มีแค่พ่อของหลีเฉิงเจ๋อคนเดียว ซ่งลี่เฉียงเองก็ถูกลูกสาวคนโตปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเช่นกัน

ในหัวของซ่งหมิงอิ่งมีแต่เรื่องจะขยายอาณาจักรธุรกิจอย่างไร แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์งั้นเหรอ

นั่นมันเรื่องบ้าอะไร ไม่สนใจหรอก

เธอรู้ดีแก่ใจ คนอย่างหลีเฉิงเจ๋อ ดูจากลีลาชั้นเชิงและวิธีบริหารกลุ่มบริษัทหลีซื่อก็รู้แล้วว่าเป็นคนเด็ดขาดและเฉียบขาดขนาดไหน

ซ่งหมิงอิ่งยอมรับว่าตัวเองไม่ใช่ผู้หญิงประเภทอ่อนหวานนุ่มนวล นิสัยอย่างพวกเขาสองคน ถ้าแค่ร่วมมือทางธุรกิจน่ะพอไหว แต่จะให้มาใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน คงต้องขอบาย

เกรงว่าวันเดียวยังไม่ทันพ้น ก็คงเปิดศึกทะเลาะกันไปแล้วสามยก

อีกอย่าง เธอทั้งสวยทั้งรวย อยากได้คนแบบไหนมีหรือจะหาไม่ได้ ทำไมจะต้องเอาชีวิตไปผูกมัดกับการแต่งงานด้วยล่ะ

ซ่งลี่เฉียง “…”

เอาเถอะๆ ถือว่าเขาเป็นห่วงเก้อก็แล้วกัน

แผนการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ของประธานทั้งสองท่านแท้งตั้งแต่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง พอเจอกันอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครเอ่ยถึง ทำเป็นเหมือนไม่เคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น

ช่วงปลายเดือนกันยายน หลีเฉิงเจ๋อยังต้องบินไปทำงานที่อเมริกาเหนือ เพื่อตรวจดูโครงการของบริษัทสาขาที่นั่น

เย่หานยังคงอยู่ที่เผิงเฉิงเหมือนเดิม ทั้งสองคนจึงกลับเข้าสู่ช่วงเวลาของความรักทางไกลอีกครั้ง

เพียงแต่ครั้งนี้ เวลาต่างกันมากเกินไป จังหวะเวลาของทั้งคู่ไม่ตรงกัน การสื่อสารส่วนใหญ่จึงเป็นข้อความตัวอักษร ไม่ก็ส่งรูปภาพหากัน

หลีเฉิงเจ๋อยุ่งกับโครงการ เย่หานเองก็ยุ่งกับงานที่บริษัท เวลาที่จะได้พักผ่อนตรงกันมีน้อยมาก

กว่าจะรอจนหลีเฉิงเจ๋อกลับมา ก็เป็นช่วงสิ้นเดือนแล้ว

อีกไม่นานก็จะถึงวันหยุดยาว

บ้านตระกูลหลี

คุณนายหลีเอ่ยถามขณะกำลังทำเล็บ “ลูกจะไม่ไปซานย่ากับพวกเราจริงๆ เหรอ”

“ไม่ไปครับ ผมมีแผนอื่นแล้ว”

“งั้นก็ได้”

คุณนายหลีชื่นชมเล็บประดับเพชรเม็ดเล็กวิบวับของตัวเอง พลางถามขึ้นมาลอยๆ “ไปกับอวี้เซวียนอีกแล้วเหรอ”

หลีเฉิงเจ๋อตอบ “ครับ เขาไปด้วย”

เขาพูดความจริงแค่ครึ่งเดียว ลู่อวี้เซวียนแค่อาศัยติดเครื่องบินไปด้วย พอถึงอวิ๋นหนานทั้งคู่ก็ต้องแยกย้ายกันแล้ว

อีกฝ่ายเพิ่งไปลงทุนทำไร่ชาแห่งใหม่ที่นั่น จึงถือโอกาสนี้ไปดูว่ามีโครงการใหม่ๆ ที่พอจะร่วมมือกันได้หรือไม่

การเดินทางครั้งนี้ หลีเฉิงเจ๋อยื่นขอเส้นทางการบินไว้แล้ว โดยตั้งใจจะนั่งเครื่องบินส่วนตัวไปกับเย่หาน

เดิมทีลู่อวี้เซวียนก็มีแผนจะไปอวิ๋นหนานอยู่แล้ว พอได้ยินว่าทั้งสองคนจะไปพักผ่อน ก็เลยขอติดสอยห้อยตามไปด้วยเสียเลย

ช่วงนี้ที่บ้านตระกูลลู่วุ่นวายมาก พ่อของลู่อวี้เซวียนโดนเขาชิงหุ้นไปครึ่งหนึ่ง ตอนนี้กำลังอาละวาดโวยวายไม่เลิก หากวันหยุดยาวหนึ่งสัปดาห์นี้เขายังอยู่ที่เผิงเฉิง คงเลี่ยงไม่พ้นที่จะต้องกลับบ้าน ซึ่งเขาไม่อยากกลับไปมีปากเสียงด้วย

คุณนายหลีเบะปาก ไปเที่ยวกับเพื่อนอีกตามเคย

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมีคนรู้ใจกับเขาสักที วันก่อนเธอยังนึกว่าลูกชายคนโตเริ่มคิดเรื่องนี้เป็นแล้วเสียอีก แต่ช่วงนี้พอแอบเลียบๆ เคียงๆ ถามดู หลีเฉิงเจ๋อกลับไม่ยอมปริปากบอกอะไรเลยสักนิด

คุณนายหลีได้แต่นึกสงสัย

หรือว่าเธอจะคิดไปเอง

คุณนายหลีจะคิดอย่างไร หลีเฉิงเจ๋อไม่ได้รับรู้ด้วย เขาพักผ่อนอยู่ที่บ้านหนึ่งวัน พอทานมื้อเที่ยงของวันที่สองเสร็จ ก็ลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปยังสนามบิน

เขาไม่ได้ให้คนขับรถของตระกูลหลีไปส่ง แต่จัดแจงให้คนขับรถของตัวเองมารับส่งแทน

เครื่องบินกัลฟ์สตรีม G700 ของตระกูลหลีจอดเตรียมพร้อมอยู่บนลานจอดแล้ว

ตอนที่ทั้งสองคนเดินผ่านช่องทางพิเศษขึ้นมา ลู่อวี้เซวียนก็นอนเอกเขนกเล่นเกมอยู่บนโซฟาแล้ว

“มากันแล้วเหรอ”

เขาเงยหน้าขึ้นมามองทั้งสองคนได้เพียงแวบเดียว ก็ก้มหน้ากลับไปจดจ่อกับเกมในมือถือต่อ

บนโต๊ะมีของว่างจัดวางไว้

ดูแล้วยังทำตัวเหมือนเจ้าของยิ่งกว่าหลีเฉิงเจ๋อที่เป็นเจ้าของตัวจริงเสียอีก

เครื่องบินส่วนตัวมีพื้นที่กว้างขวาง ทั้งยังมีสัญญาณอินเทอร์เน็ตไร้สาย สะดวกสบายกว่าที่นั่งชั้นหนึ่งเป็นไหนๆ

โซฟามีขนาดใหญ่มาก หลีเฉิงเจ๋อพาเย่หานไปนั่งลงอีกฝั่ง

พนักงานบริการบนเครื่องบินนำน้ำผลไม้กับชาและของว่างมาเสิร์ฟให้อย่างรวดเร็ว

หลีเฉิงเจ๋อยื่นน้ำผลไม้คั้นสดให้เย่หาน “บินประมาณสามชั่วโมง อยากเล่นเกมไหมครับ”

เย่หานส่ายหน้า

เขาไม่ได้สนใจเกมพวกนี้เท่าไร สาเหตุหลักคือปกติยุ่งมาก เล่นเกมตานึงก็กินเวลาไปครึ่งชั่วโมงแล้ว เขาไม่ได้มีเวลาว่างมากขนาดนั้น

หลีเฉิงเจ๋อจึงเปิดจอแอลซีดีขนาดใหญ่บนเครื่องบินขึ้นมา

“งั้นดูทีวีสักหน่อยแล้วกัน”

ลู่อวี้เซวียนเล่นจบตานี้พอดีและเอาชนะผู้เล่นฝั่งตรงข้ามที่จับคู่มาได้สำเร็จ เขาเหลือบมองเนื้อหาที่กำลังฉายอยู่บนจอทีวี

มันคือซีรีส์ย้อนยุคที่ได้คะแนนรีวิวสูงมากเรื่องหนึ่ง ถ่ายทำไว้เมื่อห้าปีก่อน พอออกอากาศได้ไม่นานก็ดังเป็นพลุแตก เขาเคยดูไปตั้งนานแล้ว

“นี่ไม่ใช่ซีรีส์เมื่อหลายปีก่อนหรอกเหรอ เสี่ยวเย่ นายกำลังดูซ้ำเหรอ”

“เปล่าครับ ผมเพิ่งดูเป็นครั้งแรก”

เย่หานดูอย่างเพลิดเพลิน ผู้ร่วมทุนกับผู้กำกับทุ่มเงินไม่อั้น นักแสดงที่จ้างมาล้วนเป็นระดับยอดฝีมือ แม้เนื้อเรื่องจะไม่ตรงกับยุคโบราณจริงๆ แต่ความสนุกและความเข้มข้นของบทนั้นน่าติดตามมาก

เพิ่งเคยดูเป็นครั้งแรกเหรอ

ลู่อวี้เซวียนเลิกคิ้ว ตอนที่ซีรีส์เรื่องนี้ออกอากาศ ติดอันดับคำค้นหายอดนิยมติดต่อกันถึงครึ่งเดือน เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เคยดูมาก่อน

ยกเว้นเสียแต่ว่าบ้านของเย่หานจะอยู่ในที่ที่อินเทอร์เน็ตเข้าไม่ถึง ทว่าลายมือพู่กันจีนอันงดงามกับฝีมือกู่ฉินระดับนั้น ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่เติบโตมาจากหมู่บ้านในหุบเขาลึกห่างไกลความเจริญเลยสักนิด

ถ้าอย่างนั้นก็คงมีอยู่แค่เหตุผลเดียวแล้ว

“ที่บ้านนายคงเข้มงวดเกินไปแล้วมั้ง แต่ก็นะ พอนับเวลาดูแล้ว ช่วงนั้นนายน่าจะอยู่… ม.สามสินะ มิน่าล่ะถึงไม่ยอมให้ดูทีวี”

หลีเฉิงเจ๋อหันขวับไปมองเขาด้วยสายตาปรามๆ เป็นสัญญาณบอกให้หุบปาก

เย่หานยิ้ม “ก็พอได้ครับ ส่วนใหญ่คือไม่มีเวลาดูมากกว่า”

ช่วงเวลานั้นเจ้าของร่างเดิมสติสัมปชัญญะยังเลอะเลือน ยังนั่งเล่นโคลนอยู่เลย ต่อให้สวี่เสี่ยวหว่านเปิดละครให้ดู เขาก็ดูไม่รู้เรื่องอยู่ดี

พอโดนเพื่อนสนิทส่งสายตาพิฆาตใส่ ลู่อวี้เซวียนก็ลูบจมูกตัวเองแก้เก้อ ดูเหมือนเขาจะพูดอะไรผิดไปเสียแล้ว

เรื่องราวเกี่ยวกับเย่หานนั้น หลีเฉิงเจ๋อไม่เคยบอกใครเลย แม้แต่ลู่อวี้เซวียนเองก็ไม่รู้เรื่องที่พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตไปหมดแล้ว นี่เป็นข้อมูลส่วนตัว หากเย่หานไม่อนุญาต เขาก็จะไม่แพร่งพรายให้ใครรู้ทั้งนั้น

ข้อดีของเครื่องบินส่วนตัวนั้นเห็นได้ชัดเจนมาก พนักงานบริการใส่ใจในทุกรายละเอียด ไม่ว่าจะมีความต้องการอะไรก็ได้รับการตอบสนองในทันที

ลู่อวี้เซวียนยังเปิดไวน์แดงขึ้นมาขวดหนึ่ง ชนแก้วกับทั้งสองคน พลางเอ่ยอวยพรขอให้การเดินทางราบรื่น

จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตาคะยั้นคะยอให้ดื่ม โดยมีเป้าหมายหลักคือหลีเฉิงเจ๋อ

หลีเฉิงเจ๋อจึงเตือนเขา “ถึงผมเมาก็ไม่เป็นไร ยังมีเย่หานคอยดูแล แต่นายมาคนเดียวนะ”

ลู่อวี้เซวียน “…”

“แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ที่อวิ๋นหนานมีโอกาสพบรักเยอะแยะ ไม่แน่นายอาจจะได้แฟนสาวกลับมาสักคนก็ได้” แน่นอนว่า โอกาสที่จะถูกคนอื่นล่อลวงกลับไปน่าจะสูงกว่า

โดนทักมาแบบนี้ ลู่อวี้เซวียนก็ยิ่งไม่กล้าดื่มเยอะเข้าไปใหญ่ ใครจะไปรู้ว่าถ้าเมาขึ้นมาแล้ว ตัวเองจะไปคว้าแฟนแบบไหนกลับมา!

ลู่อวี้เซวียนวางแก้วไวน์ลงเงียบๆ พลางกัดฟันพูด “ขอบ-ใจ-นาย-มาก-นะ ที่ช่วยเตือน”

อาจเป็นเพราะนั่งเครื่องบินบ่อยขึ้นแล้ว ครั้งนี้ตอนที่เครื่องบินลดระดับลง เย่หานจึงไม่รู้สึกปวดแปลบทรมานเหมือนครั้งก่อนๆ อีก

เขาลูบใบหูตัวเองเบาๆ พลางคิดในใจ เป็นจริงอย่างที่ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นบอกไว้ พอชินแล้วก็ดีขึ้นเอง

ฝ่ามือใหญ่ของหลีเฉิงเจ๋อยื่นมาลูบข้างหูของเขา “เจ็บไหมครับ”

“แทบไม่รู้สึกแล้วครับ”

มีเพียงอาการไม่สบายหูเล็กน้อยเท่านั้น แทบจะไม่รู้สึกเลย

หลีเฉิงเจ๋อทำท่าครุ่นคิด “อาจเป็นเพราะเครื่องบินคนละลำกัน”

ดูท่าว่าต่อไปเวลาเดินทาง คงต้องให้ความสำคัญกับการเลือกใช้ยานพาหนะส่วนตัวเป็นอันดับแรกเสียแล้ว

เย่หาน “คงไม่ใช่เพราะเหตุผลนั้นหรอกครับ…”

สัมผัสอันแผ่วเบาและอ่อนโยนข้างใบหูทำให้เย่หานหรี่ตาลง ความรู้สึกไม่สบายตัวเพียงเล็กน้อยนั้นก็พลอยมลายหายไปอย่างรวดเร็ว

ลู่อวี้เซวียนเบือนสายตาออกไปมองทิวเขาที่อยู่นอกหน้าต่าง พลางคิดในใจ นี่เขาจะมานั่งเครื่องบินของหลีเฉิงเจ๋อทำไมกัน ตัวเขาเองไม่มีเครื่องบินส่วนตัวหรืออย่างไร ถึงต้องมาทนดูภาพบาดตาบาดใจแบบนี้…

ไม่น่าเห็นแก่ความสะดวกสบายจนต้องมาขอติดเครื่องบินมาด้วยเลยจริงๆ

หลีเฉิงเจ๋อนี่ก็ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้เลยจริงๆ ไม่มีความเกรงอกเกรงใจว่าเขานั่งอยู่ข้างๆ แม้แต่น้อย นึกจะยื่นมือไปนวดให้เย่หานก็ทำหน้าตาเฉย ทั้งสองคนนั่งเบียดกันอยู่บนโซฟาอย่างหวานชื่น ยิ่งทำให้คนที่นั่งอยู่คนเดียวอย่างเขาดูเปล่าเปลี่ยวน่าสงสารเข้าไปใหญ่

คุณชายใหญ่ตระกูลลู่ผู้ที่เคยผ่านสมรภูมิความรักมาอย่างโชกโชน ถึงกับเริ่มรู้สึกอิจฉาขึ้นมาเสียแล้ว

ไม่ได้การละ

พอกลับไปแล้ว เขาจะต้องรีบหาแฟนสาวที่อ่อนหวานเอาอกเอาใจสักคนให้ได้ ถึงเวลานั้นจะพามาอวดมาโชว์หวานต่อหน้าหลีเฉิงเจ๋อบ้าง จะต้องยัดเยียดอาหารหมาคืนกลับไปให้สาสมเลยคอยดู

เครื่องบิน G700 ลงจอดบนลานบินของสนามบินส่วนตัว จากนั้นหลีเฉิงเจ๋อกับลู่อวี้เซวียนก็แยกย้ายกันขึ้นรถสองคันที่มารอรับไปคนละทาง