บทที่ 83

เย่หานมองผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง “ปล่อยให้คุณลู่อยู่คนเดียวที่นี่ จะไม่ค่อยดีหรือเปล่าครับ”

วิลลาที่พวกเขาจองไว้มีห้องพักหลายห้อง ต่อให้มีคนเพิ่มมาอีกสักคนก็ยังพักได้สบาย

พอคิดแบบนั้น เย่หานจึงเอ่ยปากออกมา

หลีเฉิงเจ๋อปรายตามองเย่หาน “ไม่หรอก เขาไม่อยากมาอยู่กับเราแน่”

เรื่องการดูตาม้าตาเรือ ลู่อวี้เซวียนยังพอมีอยู่บ้าง

เย่หาน “…”

เขารู้สึกผิดขึ้นมาแวบหนึ่ง ทว่าไม่นานนัก ความรู้สึกผิดนั้นก็มลายหายไปจนหมด

ก็จริง อย่างไรเสียพวกเขาก็มาเที่ยวด้วยกัน โลกส่วนตัวของคนสองคนย่อมสำคัญกว่า

สภาพอากาศของมณฑลอวิ๋นหนานเย็นสบายกว่าที่เผิงเฉิงมาก เดือนตุลาคมเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว พอก้าวลงจากเครื่องบิน เย่หานจึงต้องสวมเสื้อคลุมเพิ่มอีกตัว

วิลลาที่หลีเฉิงเจ๋อจองเอาไว้ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขา

เป็นวิลลาหลังเล็กสไตล์ยุโรปสองชั้น ด้านนอกล้อมรั้วไม้เป็นอาณาเขตลานบ้านขนาดราวห้าร้อยตารางเมตร ผืนหญ้าได้รับการตัดแต่งจนเรียบเสมอกัน ในสวนมีต้นไซเปรสขนาดใหญ่ต้นหนึ่ง ด้านบนสร้างบ้านต้นไม้ขนาดประมาณยี่สิบถึงสามสิบตารางเมตรเอาไว้

รอบบ้านต้นไม้ประดับด้วยไฟเส้นดวงเล็กๆ หลากสี เย่หานมองหลอดไฟนีออนเหล่านั้นพลางคิดในใจว่า พอตกกลางคืนแล้วเปิดไฟ คงจะสวยงามมากทีเดียว

หลีเฉิงเจ๋อมองตามสายตาของเขาแล้วเอ่ยขึ้น “อยากขึ้นไปดูหน่อยไหม”

“ดีสิครับ”

บันไดของบ้านไม้เป็นแบบบันไดวนทอดตัวขึ้นไป

ทั้งสองคนยังไม่ได้ก้าวเข้าไปในตัวบ้านใหญ่ด้วยซ้ำ ได้แต่วางกระเป๋าเดินทางไว้บนสนามหญ้า แล้วพากันก้าวขึ้นบันไดวนไม้ขนาดกะทัดรัดนั้น

ภายในบ้านต้นไม้ปูด้วยพรมขนยาวหนานุ่ม โซฟาเบาะนุ่มวางอยู่ใต้บานหน้าต่าง ข้างโต๊ะตัวเล็กมีหนังสือวางอยู่สองสามเล่ม

เย่หานหยิบขึ้นมาดู “《วิธีปรุงน้ำยาสายมืด》, 《คู่มือเรียนรู้เวทมนตร์ในชีวิตประจำวัน》 หึๆ นี่มันบ้านเวทมนตร์หรือเปล่าครับเนี่ย”

เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เย่หานนั่งลงบนโซฟาอย่างเป็นธรรมชาติ หลีเฉิงเจ๋อจึงขยับเข้าไปนั่งเบียดเพื่อดูหนังสือที่เขียนคาถาประหลาดๆ เล่มนั้นด้วยกัน

“น่าสนใจดีนะครับ” เย่หานปิดหนังสือลงแล้วหันไปพูดกับหลีเฉิงเจ๋อ “เจ้าของคงมีความเป็นเด็กอยู่ในตัวไม่น้อยเลย”

บ้านต้นไม้แบบนี้เดิมทีก็ทำไว้เพื่อให้ผู้เข้าพักได้ผ่อนคลาย หากพาเด็กมาด้วย ที่นี่ก็คงเปรียบเสมือนฐานทัพลับของเด็กๆ

ทั้งสองคนใช้เวลาอยู่ในบ้านต้นไม้ราวสิบนาที คลอเคลียหยอกล้อกันอยู่พักหนึ่งก่อนจะพากันเดินลงมา

ตัววิลลาเองก็ตกแต่งในบรรยากาศราวกับหลุดเข้าไปในดินแดนมหัศจรรย์พ่อมดออซเช่นกัน

โซฟาสีเขียวเข้มในห้องนั่งเล่น ทุกมุมห้องประดับประดาด้วยต้นไม้นานาพรรณ ดูสดชื่นและเป็นธรรมชาติสบายตา

ตัวบ้านได้รับการทำความสะอาดจนเอี่ยมอ่อง หลีเฉิงเจ๋อยกกระเป๋าเดินทางขึ้นไปยังห้องนอนใหญ่บนชั้นสอง เย่หานเดินตามขึ้นไปด้วย เขาผลักบานหน้าต่างเปิดออก ทัศนียภาพของอาทิตย์อัสดงอันงดงามที่อยู่ไกลออกไปปรากฏสู่สายตา

ขณะกำลังชื่นชมความงามอยู่นั้น หลีเฉิงเจ๋อก็เดินเข้ามาใกล้และช่วยรูดซิปเสื้อคลุมของเขาขึ้นให้

“เย็นนี้เราไปกินสุกี้หม้อไฟเห็ดกัน มีร้านดังมากอยู่ใกล้ๆ แถวนี้”

ก่อนจะมาที่นี่ เย่หานไถดูคลิปวิดีโอไปไม่น้อย เขาลังเลเล็กน้อย “คงไม่เมาเห็ดจนโดนพิษใช่ไหมครับ”

เขาไม่อยากเข้าโรงพยาบาลที่นี่ และไม่อยากขายหน้าต่อหน้าผู้คนด้วย

หลีเฉิงเจ๋อนิ่งชะงักไปสองวินาทีก่อนจะตอบ “…น่าจะไม่หรอก”

เขาเกิดลังเลขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เย่หาน “…” “หรือว่าพวกเราอย่าเพิ่งเสี่ยงดีกว่าครับ”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มเชื่อเป็นตุเป็นตะ หลีเฉิงเจ๋อก็แย้มยิ้ม “วางใจเถอะ ร้านนี้เปิดมาสิบปีแล้ว ยังไม่เคยมีประวัติคนโดนพิษเลยสักราย”

เรียกได้ว่าเป็นมือโปรด้านการปรุงเห็ดตัวจริง

ในค่ำคืนนั้น เย่หานก็ได้ลิ้มรสหม้อไฟที่สดหวานที่สุดในชีวิต

รสชาติแบบนั้นจะพรรณนาอย่างไรดี

รู้สึกราวกับรสชาติของผืนป่าทั้งผืนถูกย่อส่วนมาไว้ในโพรงปาก อวลไปด้วยกลิ่นอายอันบริสุทธิ์จากธรรมชาติ

เย่หานทึ่งจนตาโต

แม้ว่าน้ำแกงที่ต้มจากเห็ดหลากสีสันพวกนี้จะดูน่ากลัวอยู่บ้าง แต่มันอร่อยเหลือเกิน

เพียงแค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เย่หานมองข้ามหน้าตาของมันไปได้แล้ว

นอกจากนี้ยังมีข้าวผัดเห็ดกานปาชื่อดังอีกด้วย

ได้ยินมาว่าเห็ดกานปาดอกนี้เป็นเห็ดที่หลีเฉิงเจ๋อสั่งจองไว้ล่วงหน้า หากสุ่มสี่สุ่มห้าเดินเข้ามาสั่ง ย่อมไม่มีทางได้กินแน่นอน

เย่หานไม่เคยชอบอาหารที่มีความมันเลี่ยนเลย ทว่าข้าวผัดจานนี้กลับหอมกรุ่นจนต้องยอมศิโรราบ

ทั้งที่เม็ดข้าวและเนื้อเห็ดเคลือบไปด้วยประกายน้ำมันอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อตักเข้าปากกลับหลงเหลือเพียงความสดหวานกลมกล่อมเท่านั้น

หลีเฉิงเจ๋อลอบสังเกตสีหน้าของเขาอย่างละเอียด “เป็นไงบ้าง มาเที่ยวคราวนี้คุ้มไหม”

“คุ้มค่ามากเลยครับ”

อาหารเลิศรสจากภูผาและท้องทะเล บัดนี้เขาเพิ่งได้ลิ้มรสอาหารจากขุนเขาขนานแท้ อร่อยล้ำคนละชั้นกับพวกเห็ดแห้งที่เคยกินมาก่อนหน้านี้ลิบลับ

ทั้งคู่ใช้เวลาพักผ่อนอยู่ที่มณฑลอวิ๋นหนานเป็นเวลาห้าวัน

ได้ไปชมทุ่งดอกไฮเดรนเยียอันกว้างใหญ่ ย่างก้าวขึ้นสู่ยอดเขาหิมะอันสูงตระหง่าน และยังได้จูงมือเดินเคียงคู่กันไปตามถนนหินโบราณ

จังหวะชีวิตของที่นี่ดำเนินไปอย่างเชื่องช้า แตกต่างจากเผิงเฉิงโดยสิ้นเชิง

แม้จะเป็นเวลาเพียงแค่ห้าวัน แต่เย่หานก็รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างยิ่งแล้ว

ในคืนก่อนวันเดินทางกลับ หลีเฉิงเจ๋อนั่งพลิกดูแผนที่แล้วพบว่ายังมีสถานที่อีกมากมายที่พวกเขายังไม่ได้ไป

หลายวันที่ผ่านมานี้พวกเขาใช้ชีวิตตามใจตัวเองมาก นอนตื่นเองตามธรรมชาติ อยากไปไหนก็ไป ที่นี่ไร้ซึ่งความวุ่นวายและแสงสีของเมืองหลวง เย่หานจึงได้เผยท่าทีผ่อนคลายเกียจคร้านที่หาดูได้ยากออกมา

สิ่งนี้ทำให้หลีเฉิงเจ๋อรู้สึกแปลกใหม่ และอยากให้อีกฝ่ายได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ต่อไป

“หรือว่าเราจะอยู่เที่ยวต่ออีกสักสองสามวันดี”

“ไม่ได้หรอกครับประธานหลี คนในบริษัทยังรอให้คุณหาข้าวให้กินอยู่อีกตั้งเยอะแยะ”

หลีเฉิงเจ๋อยื่นมือออกไปโอบกอดคนที่อยู่ข้างกาย “ดูออกเลยว่าคุณมีความสุขมาก”

เย่หานยิ้มพลางกล่าว “ผมเคยคิดว่า อยากจะเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ เพื่อสัมผัสขนบธรรมเนียมที่แปลกใหม่ การอ่านตำราหมื่นเล่มก็ต้องควบคู่ไปกับการเดินทางหมื่นลี้ ตอนนี้ถือว่าความปรารถนานั้นเป็นจริงแล้วครับ”

นี่เป็นแผนการในอนาคตของคุณชายเย่ตั้งแต่สมัยที่ยังอยู่ในแคว้นต้าอวี๋

ในตอนนั้นท่านปู่ดำรงตำแหน่งขุนนางขั้นสอง จึงเข้มงวดกับเขาเป็นอย่างยิ่ง เคยบอกไว้ว่าหลังจากทำพิธีสวมกวานแล้วจะอนุญาตให้เย่หานออกเดินทางท่องเที่ยวสักระยะเพื่อเปิดหูเปิดตาหาประสบการณ์

ในยามนั้น คุณชายเย่ผู้ยังเยาว์วัยเคยจินตนาการว่าตนเองจะได้ไปเยือนที่แห่งใดบ้าง อาจจะเป็นเมืองเล็กๆ ท่ามกลางสายฝนพรำแห่งเจียงหนาน อาจจะเป็นแถบชายแดนที่มีควันโดดเดี่ยวพวยพุ่งกลางทะเลทราย หรืออาจจะเป็นดินแดนหนาวเหน็บสุดขั้วทางทิศเหนือ…

บัดนี้ก็นับได้ว่าความฝันในวัยเยาว์ได้รับการเติมเต็มในอีกรูปแบบหนึ่งแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นยังจะรีบร้อนกลับไปทำไมอีก”

เย่หานถอนหายใจออกมา “ประธานหลีครับ คุณมีครอบครัวที่ต้องดูแลรับผิดชอบนะ จะปล่อยให้การงานเสียหายไม่ได้หรอก”

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ค่าจ้างนักวางแผนการท่องเที่ยวที่หลีเฉิงเจ๋อจ้างมา ก็ตกวันละห้าหลักเข้าไปแล้ว

ช่วงสองสามวันนี้ใช้เงินราวกับสายน้ำไหล เย่หานคิดว่าถึงเวลาที่เขาควรกลับไปหาเงินได้แล้ว

หลีเฉิงเจ๋อยิ้มบาง “แค่เลี้ยงดูคุณคนเดียว ยังไงก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”

“ช่วงสองสามวันนี้เที่ยวจนจุใจแล้วครับ ต้องกลับคืนสู่โลกความเป็นจริงได้แล้ว ประธานหลี”

ตารางการเรียนรู้ตามแผนของเย่หานยังเหลืออีกครึ่งหนึ่งที่ยังทำไม่เสร็จ จะเอาเวลามาผลาญทิ้งอยู่ที่นี่ไม่ได้

ช่วงเช้าของวันสุดท้ายในวันหยุดยาว ทั้งสองคนก็นั่งเครื่องบินส่วนตัวเดินทางกลับสู่เผิงเฉิง

เย่หานซื้อของฝากมาเต็มกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง ซึ่งในจำนวนนั้นครึ่งหนึ่งเป็นของฝากสำหรับคนในตระกูลหลี

ทั้งพ่อของหลีเฉิงเจ๋อ คุณนายหลี หลีถงอวี้ และหลีรุ่ยหลิน ไม่มีตกหล่นเลยสักคนเดียว

แน่นอนว่าของฝากทั้งหมดมอบให้ในนามของหลีเฉิงเจ๋อ

เขามองดูของขวัญที่เย่หานบรรจงคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ทำแบบนี้ไม่เท่ากับว่าผมแย่งความดีความชอบของคุณไปหรอกเหรอ”

เย่หานแย้มยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอกครับ สามีภรรยาเป็นหนึ่งเดียวกัน ของของผมก็คือของของคุณนั่นแหละ”

คำพูดเพียงประโยคเดียว ทำเอาหลีเฉิงเจ๋อเบิกบานใจจนหุบยิ้มไม่ได้