บทที่ 84

เย่หานไม่ลืมที่จะซื้อของมาฝากคนในทีมผู้ช่วย

คราวที่แล้วที่ผู้ช่วยพิเศษหวังไปดูงานแถบยุโรปเหนือก็มีของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาฝากพวกเขา ครั้งนี้เย่หานจึงซื้อขนมกินเล่นติดไม้ติดมือมาฝากทุกคนเช่นกัน

พอมาถึงบริษัทในตอนเช้า เย่หานก็เริ่มแจกจ่ายซองขนมหลากสีสันวางลงบนโต๊ะของแต่ละคน

เป็นขนมพื้นเมืองรสชาติต่างๆ รวมสี่รส ปริมาณไม่มาก รสละสองชิ้น

ผู้ช่วยโจวหยิบชีสขึ้นมาชิ้นหนึ่ง กินไปพลางยิ้มถามเย่หานไปพลาง "วันหยุดยาวเที่ยวสนุกไหม"

"สนุกครับ แทบไม่อยากกลับเลย"

ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นก็เอาขนมมาแบ่งให้พวกเขาเหมือนกัน ทว่ารสชาติเผ็ดจัดจ้าน เธอไปเที่ยวแถวมณฑลข้างเคียงมา อาหารการกินแถบนั้นล้วนมีแต่พริกทั้งสิ้น ขนมบรรจุในซองสุญญากาศใสขนาดเล็ก มองเห็นเมล็ดพริกและน้ำมันพริกสีแดงเคลือบเส้นเนื้อได้อย่างชัดเจน ช่วงนี้เย่หานยังกินไม่ได้ จึงได้แต่เก็บเข้าลิ้นชักไป

ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นเห็นเข้าก็ถาม "ช่วงนี้ต้องเลี่ยงของแสลงเหรอ"

เธอจำได้ว่าแต่ก่อนเคยเห็นเย่หานกินเผ็ดได้นี่นา

เย่หานยิ้มแห้งๆ อย่างเกรงใจ "ร้อนในน่ะครับ เลยไม่กล้ากิน"

"ฉันมีน้ำชาสมุนไพรจีนอยู่นะ แบ่งให้นายครึ่งขวดเอาไหม" ผู้ช่วยพิเศษหวังแกว่งขวดในมือไปมา

เย่หานตั้งใจปฏิเสธเครื่องดื่มกลิ่นประหลาดชนิดนี้อย่างถึงที่สุด

"ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณครับ"

ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นพูดขึ้น "หวานเป็นลมขมเป็นยาน่า"

เย่หาน "…"

แต่มันก็ขมเกินไปแล้ว อีกอย่าง ร้อนในน่ะมันเป็นแค่ข้ออ้างต่างหาก!

ตอนที่หลีเฉิงเจ๋อเดินออกมาจากห้องทำงาน ก็เห็นเย่หานสองมือประคองแก้วที่มีของเหลวสีน้ำตาลดำอยู่ครึ่งแก้ว สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ผู้ช่วยโจวกำลังสอนเทคนิควิธีดื่มให้ง่ายที่สุด "บีบจมูกกลั้นหายใจไว้ แล้วกระดกทีเดียวให้หมด พอลิ้นยังไม่ทันรู้รส มันก็ลงกระเพาะไปแล้ว"

พอบอสเดินเข้ามาใกล้ ทุกคนก็เงียบกริบ หลีเฉิงเจ๋อเห็นสายตาตัดพ้อของเย่หานก็ชะงักไปนิดหนึ่ง "เป็นอะไรกัน"

ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "เสี่ยวเย่ร้อนในค่ะ พี่หวังเลยแบ่งชาสมุนไพรจีนให้ครึ่งขวด เขาเพิ่งจิบไปคำเดียวก็กลืนไม่ลงแล้ว"

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

เย่หานไปร้อนในตั้งแต่เมื่อไร ทำไมเขาถึงไม่รู้

"ดื่มไม่ไหวก็ไม่ต้องดื่ม ผู้ช่วยโจว สั่งเครื่องดื่มแก้ร้อนในแบบที่ไม่ขมมาให้ทุกคนหน่อย" หลีเฉิงเจ๋อกล่าวต่อ "สั่งมาให้ครบทุกคนเลย อากาศร้อนขนาดนี้ เป็นร้อนในได้ง่ายจริงๆ"

ผู้ช่วยพิเศษเสิ่น "…" ตามใจเกินไปแล้วนะคะท่านประธาน

เธอจำได้ว่าคราวที่แล้วน้องสาวของประธานหลีกินข้าวแล้วเผลอกินมะระเข้าไป หน้าเบ้ร้องโวยวายจะสั่งอาหารใหม่ ประธานหลีพูดว่ายังไงนะ

อ๋อ เหมือนจะเป็น 'หลับตากลืนๆ ไปซะ อย่าเรื่องมาก' แล้วก็ 'มีให้กินก็บุญแค่ไหนแล้ว'

พอมาถึงคราวเย่หาน ชาขมกลืนไม่ลง ก็เปลี่ยนเป็นน้ำอ้อยต้มรากหญ้าคาบำรุงร่างกาย ไม่เพียงไม่ขม แถมยังหวานอีกต่างหาก

ช่างแตกต่างกันลิบลับ ดีนะที่หลีถงอวี้ไม่ได้อยู่ที่บริษัท ไม่อย่างนั้นคงได้โชว์วิชาเปลี่ยนหน้าตรงนี้แน่

แม้ว่าประธานหลีจะยอมดื่มน้ำชาสมุนไพรรสชาติพิลึกแทนจนช่วยให้เย่หานรอดพ้นไปได้ ทว่าตลอดหนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น นอกจากกอดจูบกันแล้ว ทั้งสองคนก็ไม่ได้มีกิจกรรมทางกายใต้สะดือลงไปอีกเลย

คำอธิบายของเย่หานคือ ตอนอยู่อวิ๋นหนานรื่นเริงบันเทิงใจกันทุกค่ำคืนแล้ว พอกลับมาก็ควรได้พักผ่อนบ้าง

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

เดี๋ยวสิ คนเราจะกินอิ่มมื้อเดียวแล้วให้อดข้าวไปอีกสามวันได้ที่ไหนกัน?

ช่วงสองสามวันมานี้ พ่อของหลีเฉิงเจ๋อได้รับคำเชิญจากเพื่อนสนิทให้ไปเที่ยวเกาะแห่งหนึ่ง บอกว่าเป็นเกาะที่เพิ่งพัฒนาขึ้นมาใหม่ เลยอยากให้เพื่อนเก่าไปลองสัมผัสบรรยากาศดูก่อน

เกาะเล็กๆ ในมหาสมุทรแปซิฟิกมีอยู่มากมาย มหาเศรษฐีจำนวนไม่น้อยต่างเลือกซื้อเกาะไว้พักผ่อนหรือพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว ตัวพ่อของหลีเฉิงเจ๋อเองก็เคยซื้อไว้เกาะหนึ่ง ช่วงปีสองปีแรกที่เพิ่งซื้อมาก็ยังเห่ออยู่ แต่พักหลังๆ ก็แทบไม่ได้ไป

เกาะที่ไปในครั้งนี้เป็นเกาะที่เพื่อนสนิทเพิ่งซื้อมาใหม่ มีพื้นที่แปดหมื่นกว่าตารางเมตร

หลังจากซื้อมาเมื่อปีก่อนก็ลงมือก่อสร้างเรื่อยมา ใช้เวลาปีครึ่งเนรมิตเกาะที่รกร้างตามธรรมชาติให้กลายเป็นแดนสวรรค์แห่งการพักผ่อนหย่อนใจ

เพื่อนสนิทบอกว่า เขาตั้งใจจะสร้างสถานพักฟื้นดูแลสุขภาพขึ้นบนเกาะนี้ เพื่อให้บริการเหล่ามหาเศรษฐีโดยเฉพาะ ต้องแสดงเอกสารรับรองทรัพย์สินถึงจะมีสิทธิ์เข้ามาได้

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อ "…"

เอาเถอะ ในฐานะเพื่อนสนิท พ่อของหลีเฉิงเจ๋อจึงเป็นคนแรกที่ช่วยอุดหนุน ค่าสมัครสมาชิกล้านหนึ่ง เพื่อนเก่าก็รับไปหน้าตาเฉย ทั้งยังขยิบตาทำหน้าเจ้าเล่ห์ บอกว่าจะเตรียม 'เซอร์ไพรส์' ไว้รอต้อนรับบนเกาะ รับรองว่าจะไม่ทำให้ผิดหวัง

ความหมายแฝงในคำพูดนั้น ในฐานะผู้ชายด้วยกัน พ่อของหลีเฉิงเจ๋อย่อมเข้าใจดี

บนเกาะมีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ พ่อของหลีเฉิงเจ๋อนั่งเครื่องบินส่วนตัวไป

บินจากเผิงเฉิงใช้เวลาราวเจ็ดชั่วโมง

เกาะแห่งนี้งดงามมากจริงๆ มลพิษทางน้ำต่ำ บนเกาะยังมีผืนป่าอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งนักออกแบบได้ปรับแต่งให้กลายเป็นแหล่งสูดโอโซนบริสุทธิ์เพื่อสุขภาพไปตามธรรมชาติ

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อได้ไปสัมผัสสถานพักฟื้นดูแลสุขภาพที่เพื่อนคุยโวไว้ และรู้สึกพึงพอใจกับบริการทุกอย่างข้างในอย่างยิ่ง

เพื่อนสนิทคนนี้เข้าใจธรรมชาติของมนุษย์ทะลุปรุโปร่ง ทั่วทั้งสถานพักฟื้น ตั้งแต่พนักงานไปจนถึงผู้จัดการ ล้วนคัดสรรแต่คนหน้าตาดีมาทั้งสิ้น ไม่ว่าชายหรือหญิงต่างก็รูปร่างหน้าตาโดดเด่น มีเสน่ห์หลากหลายรูปแบบ ครบครันทุกสไตล์

พ่อของหลีเฉิงเจ๋ออยู่บนเกาะห้าวัน เที่ยวเล่นอย่างเพลิดเพลินเจริญใจ ก่อนกลับ เพื่อนสนิทก็ยิ้มกรุ้มกริ่มถามเขาว่าบริการเป็นอย่างไรบ้าง พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็ตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มลึกซึ้งที่รู้กันในที

บนเครื่องบินขากลับ พ่อของหลีเฉิงเจ๋อหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย

หลายวันนี้เที่ยวสนุกก็จริง แต่ก็สูบพลังไปไม่น้อย

เตียงในห้องพักผ่อนนุ่มสบาย ทั้งไม่มีใครมารบกวน พ่อของหลีเฉิงเจ๋อหลับสนิท กระทั่งเครื่องบินกำลังจะร่อนลงจอดจึงค่อยตื่นขึ้นมา

เมื่อรู้สึกได้ว่าเครื่องบินเริ่มลดระดับ พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็ขยี้ตา เตรียมจะสวมเสื้อผ้าลุกขึ้น

แต่กระดุมข้อมือเสื้อหายไปไหนไม่รู้ พอกวาดตามองรอบตัว ในที่สุดก็เห็นประกายเพชรแวววาวสะท้อนแสงอยู่ตรงซอกหัวเตียง

คงจะไถลตกลงไปตามส่วนโค้งของหัวเตียงตอนที่เครื่องบินเทกออฟกระมัง

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อดึงฟูกที่นอนออก หยิบกระดุมข้อมือเสื้อขึ้นมาได้ ทว่าสายตากลับถูกดึงดูดด้วยมุมสามเหลียมสีฟ้าเล็กๆ ตรงร่องแผ่นไม้ใต้ฟูก

นี่มันอะไรอีกล่ะเนี่ย

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อยื่นมือไปดึงไอ้สามเหลียมเล็กๆ นั่นออกมาจากซอกไม้

มันคือซองพลาสติกทรงสี่เหลียมจัตุรัสเล็กๆ ซองหนึ่ง

ตรงกลางมีรอยนูนเป็นวงกลม

"…"

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อซึ่งเจนโลกมามากย่อมรู้ได้ทันทีว่านี่คืออะไร

บนเครื่องบินมีถุงยางอนามัยได้ยังไงกัน

แถมยังไปอยู่ใต้เตียงอีกเนี่ยนะ!

หลายวันมานี้ เครื่องบินลำนี้จอดนิ่งอยู่ที่ลานบินบนเกาะมาตลอด อย่าบอกนะว่ามีใครแอบมาพลอดรักกันบนเตียงในเครื่องบินของเขา!

พอคิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ สีหน้าของพ่อหลีเฉิงเจ๋อก็มืดทะมึนลงทันที

ใครมันช่างรนหาที่ บังอาจมาทำเรื่องบัดสีบนเครื่องบินของเขา!

เครื่องบินลำนี้ ก่อนและหลังใช้งานทุกครั้ง บรรดาของใช้และเครื่องนอนทั้งหมดจะต้องถูกเปลี่ยนใหม่และซักทำความสะอาดอยู่เสมอ

รวมถึงครั้งนี้ด้วย ตอนที่พ่อของหลีเฉิงเจ๋อนอนพักผ่อน พอล้มตัวลงนอนก็ได้กลิ่นหอมสะอาดของน้ำยาซักผ้าบนผ้าปูที่นอน ชัดเจนว่าเพิ่งเปลี่ยนใหม่เอี่ยม

ถ้าไม่ใช่เพราะครั้งนี้กระดุมข้อมือเสื้อดันหล่นลงไปติดอยู่ตรงซอกหัวเตียง และเจ้าซองสี่เหลียมนี่ก็ดันซ่อนอยู่ในซอกลึกจนเขาบังเอิญไปเจอเข้า เขาคงไม่มีทางรู้เลยว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

คงเป็นเพราะแม่บ้านแค่เปลี่ยนผ้าปูที่นอน แต่ไม่ได้ยกฟูกขึ้นดู ถึงทำให้เขาจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้

พอคิดว่ามีคนอื่นมาทำเรื่องพรรค์นั้นบนเครื่องบินส่วนตัว พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็โยนของในมือทิ้งด้วยความรังเกียจ ก่อนจะเรียกพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินเข้ามาถามทันทีว่าช่วงที่ผ่านมามีใครขึ้นมาบนเครื่องบ้างหรือไม่

ทว่าคำตอบที่ได้คือไม่มี

นอกจากพนักงานทำความสะอาดกับนักบินทั้งสองคนแล้ว ก็ไม่มีใครเข้ามาอีกเลย

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อแค่นยิ้ม พยักหน้า "ได้ งั้นไปเปิดกล้องวงจรปิดดู"

วันนี้เขาต้องรู้ความจริงให้กระจ่างให้ได้

บนเครื่องบินมีกล้องวงจรปิดติดตั้งอยู่ แน่นอนว่าเจ้าของเครื่องสามารถสั่งปิดได้ เวลาที่พ่อของหลีเฉิงเจ๋อนั่งเครื่องบินก็จะกดปิดกล้องไว้ แต่ในเวลาปกติจะเปิดทิ้งไว้เสมอ

ไม่นานนัก ก็มีคนยกแล็ปท็อปเครื่องหนึ่งมาเปิดภาพบันทึกจากกล้องวงจรปิดช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาแบบเร่งความเร็วให้พ่อของหลีเฉิงเจ๋อดู

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อนั่งดูอย่างตั้งใจอยู่สองชั่วโมง ก็เป็นอย่างที่พวกเขาว่าจริงๆ นอกจากพ่อของหลีเฉิงเจ๋อกับพนักงานทำความสะอาดแล้ว ไม่มีใครเฉียดเข้าไปใกล้เตียงหลังนั้นเลยสักคน

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อ "…"

แล้วถุงยางอนามัยนี่มันโผล่มาจากไหนกัน

หรือว่ามันจะงอกออกมาเองได้หรือไง!

"ช่วงนี้มีใครใช้เครื่องบินลำนี้บ้าง"

หัวหน้าผู้ดูแลระบบกล้องวงจรปิดนึกทบทวน "คนที่ใช้ช่วงนี้ นอกจากท่านแล้ว ก็มีแค่ประธานหลีครับ"

ประธานหลี… หลีเฉิงเจ๋อเนี่ยนะ

เป็นไปไม่ได้

นั่นคือความคิดแรกที่แวบขึ้นมาในหัวพ่อของหลีเฉิงเจ๋อ ลูกชายคนโตของเขา เขาจะไม่รู้ไส้รู้พุงเชียวหรือ วันๆ เอาแต่วางมาดเคร่งขรึมจะตายชัก

อีกอย่าง ข้างกายก็ไม่เคยควงใคร ที่สำคัญคือหลีเฉิงเจ๋อรักนวลสงวนตัวมาโดยตลอด ตอนที่พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเริ่มพาเขาออกงานเข้าสังคมใหม่ๆ แม้แต่มือก็ยังไม่ยอมให้ใครแตะต้องด้วยซ้ำ โดยอ้างว่าไม่มีใครเข้าตาสักคน