บทที่ 85

"มีคนอื่นใช้เครื่องบินลำนี้อีกไหม"

หัวหน้างานเปิดดูบันทึกการใช้งาน "คุณนายหลีก็เพิ่งใช้ไปเมื่อเดือนก่อนครับ ตอนนั้นไปกับคุณนายจ้าว"

อ๋อ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ใช่พวกเธอ

ตัดรายนี้ทิ้งไปได้เลย

ส่วนบันทึกก่อนหน้านั้นก็เป็นตัวพ่อของหลีเฉิงเจ๋อเอง

เขาเหลือบมองสิ่งที่ถูกโยนทิ้งลงถังขยะ ผิวซองพลาสติกยังดูใหม่เอี่ยม เป็นมันวาว ทั้งยังสะอาดสะอ้านไม่มีฝุ่นเกาะ แสดงว่าเพิ่งจะตกลงไปเมื่อไม่นานมานี้

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อมั่นใจมากว่าตนเองไม่ได้พาใครมาทำเรื่องเหลวไหลบนเครื่องบินลำนี้ ส่วนคุณนายหลีก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ เธอไปไหนมาไหนกับกลุ่มเพื่อนสาวตลอด ผู้หญิงสองคน… คงไม่เอาไอ้นี่มาใช้หรอก

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อครุ่นคิดอย่างหนัก พยายามประมวลความเป็นไปได้ต่างๆ นานา

แม้ข้อสรุปที่ได้จะดูเหลือเชื่อเพียงใด แต่หลักฐานทุกชิ้นกลับชี้เป้าไปที่หลีเฉิงเจ๋อคนเดียว

ลางสังหรณ์ประหลาดผุดขึ้นมาในหัว พ่อของหลีเฉิงเจ๋อจำได้ว่าครั้งก่อนบนโต๊ะอาหาร หลีเฉิงเจ๋อบอกว่าไปเที่ยวกับลู่อวี้เซวียน

ลู่! อวี้! เซวียน!

ผู้ชายเนี่ยนะ

แล้วพวกมันจะพกถุงยางอนามัยไปทำไมกัน!

สีหน้าของพ่อของหลีเฉิงเจ๋อบิดเบี้ยวทันควัน

ไม่ ไม่สิ… เขาพยายามปลอบใจตัวเอง บางทีอาจจะมีคนอื่นไปด้วยก็ได้

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเอ่ยถามต่อด้วยความหวังอันริบหรี่ "แล้วตอนที่หลีเฉิงเจ๋อใช้ครั้งล่าสุด มีคนขึ้นเครื่องกี่คน"

"สามคนครับ"

"ชายสองหญิงหนึ่งเหรอ"

"ผู้ชายสามคนครับ"

คำตอบนี้ทำเอาพ่อของหลีเฉิงเจ๋อถึงกับหน้ามืด เขาเอามือกุมหน้าอก รู้สึกเหมือนความดันโลหิตจะพุ่งปรี๊ด ทำไมถึงได้แน่นหน้าอกหายใจติดขัดแบบนี้นะ

"ท่านประธานครับ ท่านเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

"ไม่เป็นไร" พ่อของหลีเฉิงเจ๋อดื่มน้ำเย็นเข้าไปอึกใหญ่ พยายามบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์

สถานการณ์ดูท่าจะไม่สู้ดีเสียแล้ว

หัวหน้างานเริ่มกระวนกระวายใจ อะไรกันแน่ที่ทำให้ท่านประธานใหญ่ถึงกับเสียอาการได้ขนาดนี้

เขาเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ "ท่านประธานครับ มีของมีค่าหายหรือเปล่าครับ"

ปกติแล้วพวกเขาก็ตระเวนตรวจเช็กอย่างละเอียดก่อนลงจากเครื่องตลอด ไม่เคยมีของมีค่าตกหล่นเลยสักชิ้น

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อฝืนยิ้ม "ช่างเถอะ สงสัยฉันคงทำหล่นไว้ที่อื่นเอง"

เขาหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ทุกครั้งที่มีการบิน ระบบกล้องวงจรปิดเปิดอยู่ตลอดไหม"

เผื่อว่าไม่ได้ปิด เขาจะได้ขอดูภาพบันทึกย้อนหลังให้กระจ่างตา

"ตอนคุณนายหลีใช้ไม่ได้ปิดครับ แต่ตอนประธานหลีใช้จะสั่งปิดตลอดครับ"

"…"

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเดินลงจากเครื่องบินด้วยอาการใจลอย จนกระทั่งนั่งลงบนเบาะรถเอสยูวีคันหรู เขาก็ยังดึงสติกลับมาไม่ได้

คนขับรถเป็นคนเก่าแก่ของตระกูลหลี ขับรถรับใช้พ่อของหลีเฉิงเจ๋อมาเป็นสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเจ้านายมีสีหน้าเคร่งเครียดและบูดบึ้งถึงเพียงนี้

คนขับแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง รัศมีกดดันรอบตัวพ่อของหลีเฉิงเจ๋อในตอนนี้ น่ากลัวยิ่งกว่าตอนที่หลีซื่อเผชิญวิกฤตการเงินเมื่อสิบปีก่อนเสียอีก

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อหยิบยาความดันขึ้นมากรอกใส่ปากสองเม็ด แล้วหลับตาลงเพื่อสงบจิตใจและใช้ความคิดอย่างหนัก

เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าสาเหตุที่หลีเฉิงเจ๋อไม่ยอมคบใครมาหลายปี แท้ที่จริงแล้ว… แท้ที่จริงแล้ว… แท้ที่จริงแล้วเป็นเพราะไปชอบเจ้าลูกชายตระกูลลู่นี่เอง!

มิน่าล่ะ

มิน่าล่ะถึงได้สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก หลีเฉิงเจ๋อที่เจ้าเล่ห์เพทุบายและรับมือยากขนาดนั้น กลับมีแค่ลู่อวี้เซวียนที่อยู่ข้างกายได้นานที่สุด เขาเคยคิดว่าเป็นเพราะมิตรภาพพี่น้องอันเหนียวแน่น ที่แท้ก็เอาคำว่าพี่น้องมาบังหน้าความสัมพันธ์น่าละอายพวกนี้สินะ!

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาล ทายาทที่สมบูรณ์แบบที่สุดของเขาจู่ๆ ก็กลายเป็นพวกรักร่วมเพศ ใครมันจะไปทนรับได้กัน?

มิน่าล่ะถึงไม่ยอมให้เขาแนะนำคู่ดูตัวให้ มิน่าล่ะลู่อวี้เซวียนถึงได้คบใครก็เลิกเร็วทุกที (ลู่อวี้เซวียน: …) ที่แท้ก็เป็นแค่ฉากบังตาทั้งนั้น!

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อได้แต่ถอนหายใจ เส้นผมบังภูเขาแท้ๆ ทั้งสองตระกูลไม่มีใครคิดไปถึงจุดนี้เลยสักคน

สองคนนี้ต้องแอบวางแผนกันไว้แล้วแน่ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะครั้งนี้เขาบังเอิญไปเจอเข้า ก็ไม่รู้ว่าจะต้องโดนปิดหูปิดตาไปอีกนานแค่ไหน

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อสูดหายใจเข้าลึก พยายามสงบสติอารมณ์ ไม่ได้การ เขาต้องคิดหาวิธี จะปล่อยให้สองคนนี้ทำอะไรตามใจชอบไม่ได้เด็ดขาด

ทายาทผู้สืบทอดกลุ่มบริษัทดีๆ แบบนี้ จะหาภรรยาแบบไหนก็ย่อมได้ ทำไมถึงต้องเลือกเดินเส้นทางสายนี้ คิดจะทำให้ทั้งสองตระกูลไร้ผู้สืบสกุลหรืออย่างไร

ถ้าปล่อยให้สองคนนี้ลงเอยกันจริงๆ หน้าแก่ๆ ของเขาจะเอาไปมุดไว้ที่ไหน

ลู่อวี้เซวียนรู้สึกว่า ช่วงนี้ตนเองบังเอิญเจอพ่อของหลีเฉิงเจ๋อบ่อยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

วันก่อนเพิ่งเจอพ่อของหลีเฉิงเจ๋อที่บาร์ พอวันรุ่งขึ้นก็มาเจอที่คลับเฮาส์หรูอีกแห่งหนึ่งเข้าให้อีก

ลู่อวี้เซวียน: "…"

ดูท่าแล้วอดีตประธานหลีคนพ่อจะใช้ชีวิตได้โลดโผนไม่เบา

แม้แต่บาร์ที่พวกวัยรุ่นชอบไปรวมตัวกันก็ยังมีเขา ลู่อวี้เซวียนผิวปากหวือทีหนึ่ง สมแล้วที่เป็นพ่อสารเลวของหลีเฉิงเจ๋อ ใช้ชีวิตสนุกสนานกว่าลูกชายตั้งเยอะ

เขาจึงส่งข้อความบอกหลีเฉิงเจ๋อทันที พร้อมเตือนให้อีกฝ่ายระวังตัวไว้ เผื่อจะมีน้องชายโผล่เพิ่มขึ้นมาอีกหลายคน

หลีเฉิงเจ๋อ: 【ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก】

ขนาดแม่ยังไม่สนใจ ในฐานะลูกชายก็ยิ่งไม่มีจุดยืนให้ต้องไปก้าวก่าย อีกอย่างหุ้นของหลีซื่อก็กำอยู่ในมือเขาหมดแล้ว ใครอื่นไม่มีทางสร้างคลื่นลมอะไรได้ ปล่อยให้อีกฝ่ายใช้ชีวิตเสวยสุขไปเถอะ

ทางด้านนี้ลู่อวี้เซวียนกำลังพิมพ์แชตคุยเล่นหยอกล้อกับหลีเฉิงเจ๋อ ส่วนพ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็นั่งอยู่ไม่ไกล อาศัยแสงไฟสลัวช่วยบดบัง แอบจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของลู่อวี้เซวียนอย่างเงียบเชียบ

ลู่อวี้เซวียนคาบบุหรี่ไว้ในปาก สองมือกดแป้นพิมพ์มือถือรัวๆ ข้างกายมีสาวสวยหุ่นสูงเพรียวขาเรียวยาวคอยรินเหล้าเอาอกเอาใจอยู่ไม่ห่าง

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อ: "…"

เจ้าเด็กเฉิงเจ๋อมันมีรสนิยมแบบไหนกันแน่นะเนี่ย พ่อของหลีเฉิงเจ๋อใช้สายตาจับผิด กวาดมองเจ้าหนุ่มตระกูลลู่ที่ตนเคยถูกชะตาตั้งแต่หัวจรดเท้า

หน้าตาก็พอไปวัดไปวาได้ ให้สักเจ็ดคะแนนแบบจำใจแล้วกัน

เจ้าชู้ไก่แจ้ ความประพฤติใช้ไม่ได้

ดื่มเหล้านอนดึก พฤติกรรมแย่

…

ในหัวของพ่อหลีเฉิงเจ๋อผุดข้อเสียออกมาเป็นหางว่าว

ช่วงเกร็ดเล็กเกร็ดน้อย:

หลังจากนั้นอีกนานแสนนาน เมื่อเย่หานรู้ว่าพ่อของหลีเฉิงเจ๋อจับได้เรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขาได้อย่างไร

เย่หาน (แผดเสียงลั่น) “ผมบอกแล้วไงครับว่าอย่าทำอะไรบ้าๆ บนเครื่องบิน! คุณก็ไม่ยอมฟัง ดูสิ โดนจับได้จนต้องเปิดตัวเลยเนี่ย!”

หลีเฉิงเจ๋อยังไม่ยอมสำนึกผิด “แต่ว่ามันตื่นเต้นเร้าใจจริงๆ นี่นา อีกอย่างตอนนั้นคุณเองก็ชอบมากไม่ใช่… อื้อ”

โดนปิดปากเข้าให้อย่างแรง

เย่หานหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู “หุบปากเลยครับ!” (ภายนอกดูดุ แต่ความจริงคือเขินจนทำตัวไม่ถูก)