บทที่ 86

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อจ้องอยู่นาน ลู่อวี้เซวียนไม่ใช่คนโง่ ย่อมจับความรู้สึกได้ในที่สุด

อย่างไรก็เป็นผู้ใหญ่ ไม่เห็นก็แล้วไป แต่เมื่อเห็นแล้วก็ควรเข้าไปทักทายสักหน่อย

ลู่อวี้เซวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามพ่อของหลีเฉิงเจ๋อ

"อาหลี บังเอิญจังเลยครับ"

ตรงหน้าพ่อของหลีเฉิงเจ๋อมีแก้วเหล้าหวานวางอยู่ พร่องไปแล้วครึ่งแก้ว น้ำแข็งในแก้วละลายจนหยดน้ำเกาะพราวอยู่รอบแก้ว

เมื่อเห็นแฟนหนุ่มของลูกชายเดินเข้ามาหาอย่างไม่สะทกสะท้าน ในใจของพ่อหลีเฉิงเจ๋อก็ปั่นป่วนไม่น้อย

เขาดื่มเหล้าที่เหลืออีกครึ่งแก้วจนหมด พยายามฝืนยิ้มที่มุมปาก "นั่นสิ ช่วงนี้ดวงสมพงษ์กันจริงนะ เจอกันเรื่อยเลย"

ลู่อวี้เซวียนยิ้มพลางว่า "จริงสิครับ เมื่อกี้ผมเพิ่งคุยกับหลีเฉิงเจ๋อมา คืนนี้เขาไม่ได้ทำโอที ให้ผมเรียกเขามาด้วยไหมครับ"

เปรี้ยง!

แก้วน้ำกระทบกับโต๊ะกระจกเกิดเสียงดังสนั่น

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรง ยิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม "ช่างเถอะ ฉันไม่อยากดื่มเหล้ากับเขาหรอก น่าเบื่อ"

อย่าคิดว่าเขาไม่รู้นะ

นี่คิดจะสับขาหลอกแอบนัดเจอกันใต้จมูกเขาหรือไง เขาไม่มีทางให้โอกาสพวกนั้นแน่

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อคิดทบทวนดูแล้ว หลีเฉิงเจ๋อน่ะหัวรั้น ดังนั้นเขาจึงเลือกจัดการลู่อวี้เซวียนที่น่าจะรับมือได้ง่ายกว่า

ทางฝั่งตระกูลลู่วุ่นวายกว่าบ้านเขาตั้งเยอะ คิดว่าลู่อวี้เซวียนคงไม่อยากเสียสถานะทายาทไปหรอก

ถ้าลู่อวี้เซวียนยอมแต่งงานมีลูก หลีเฉิงเจ๋อหมดหวังท้อแท้ขึ้นมา ก็คงยอมกลับมาเดินในเส้นทางที่ถูกต้องได้เอง

"อวี้เซวียน เธอก็อายุไม่น้อยแล้ว ไม่คิดจะหาแฟนสักคนเหรอ"

ลู่อวี้เซวียน "…"

เขาเพิ่งจะยี่สิบห้า แต่โดนพ่อของหลีเฉิงเจ๋อพูดเหมือนอายุสี่สิบห้าไปได้

โสดแล้วมันทำไมกัน โสดแล้วไม่มีสิทธิความเป็นคนหรือไง ตัวลูกเหน็บแนมเสร็จตัวพ่อก็ตามมาซ้ำ ลู่อวี้เซวียนถึงได้เข้าใจเสียทีว่าวิชาการกวนประสาทของหลีเฉิงเจ๋อมันสืบทอดมาจากใคร

ที่แท้ก็ถ่ายทอดกันทางสายเลือดนี่เอง

เขายังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้บนใบหน้า

นี่เป็นผู้ใหญ่ จะไปถือสามากไม่ได้

ลู่อวี้เซวียนกล่าว "ไม่รีบหรอกครับ หลีเฉิงเจ๋อก็ยังไม่มีแฟนนี่ครับ ตอนนี้พวกผมเน้นเรื่องงานเป็นหลักก่อน"

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อ "…"

"พวกเธอยังหนุ่ม ความคิดบางอย่างแม้จะทันสมัย แต่แบบดั้งเดิมมันก็ดีกว่านะ เธอดูป้ารุ่นฉันกับพ่อเธอสิ ยี่สิบกว่าๆ ก็แต่งงานมีลูกกันหมดแล้ว ถ้าพวกเธอไม่รีบเข้า พออายุเท่าฉันก็ยังต้องมานั่งตรากตรำอยู่ที่บริษัท รีบมีลูกซะตั้งแต่เนิ่นๆ พวกฉันจะได้หมดห่วงเสียที"

"อาหลีครับ สมัยนี้เขานิยมแต่งงานช้ามีลูกช้ากันทั้งนั้นแหละครับ"

ผายลมสิ! พวกมันอยากมีลูกช้าที่ไหนกัน พวกมันอยากจะไม่มีลูกเลยต่างหาก!

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเปลี่ยนเรื่อง "เฮ้อ ความจริงก็อยากให้เธอช่วยเกลี้ยกล่อมเฉิงเจ๋อหน่อยน่ะ ผู้หญิงที่ฉันเคยแนะนำให้เขาก่อนหน้านี้ล้วนดีเลิศทั้งนั้น แต่เจ้านั่นเอาแต่วุ่นกับงาน เรื่องสำคัญในชีวิตเอาไว้ทีหลังหมด เธอลองดูสิว่าเขาว่างเมื่อไหร่ ฉันจะได้นัดเด็กสาวสักคนไปรอที่ร้านอาหาร อย่างน้อยก็ไปกินข้าวดูตัวกันสักมื้อ"

ลู่อวี้เซวียนหน้าถอดสีทันที

ล้อเล่นน่า หลอกให้หลีเฉิงเจ๋อออกไปดูตัวเนี่ยนะ?

เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือ เรื่องที่พ่อแม่ตระกูลหลียังไม่กล้าทำกลับจะโยนให้เขารับเคราะห์ เห็นชีวิตเขาไร้ค่าหรือไงกัน

เขายิ้มเจื่อน "อาหลีครับ ละเว้นผมเถอะครับ ถ้าผมทำแบบนั้นจริงๆ เขาได้ฆ่าผมตายแน่ๆ"

เห็นเด็กตระกูลลู่ตกใจจนหน้าซีดเผือด พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็ใจอ่อนไปแวบหนึ่ง แค่แวบเดียวเท่านั้น แต่พอคิดถึงหลาน พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็กลับมาใจแข็งดั่งหินผา

"ฉันก็หวังดีกับเขา ขอแค่เขาแต่งงานมีลูกเป็นหลักเป็นฐาน ฉันก็จะไม่ยุ่งกับเขาอีกแล้ว"

เรื่องลับหลังเขาอาจจะคุมหลีเฉิงเจ๋อไม่ได้ แต่อย่างน้อยฉากหน้าก็ต้องให้มันดูเข้ารูปเข้ารอย

ภรรยากับลูกจะขาดไปไม่ได้เด็ดขาด

ลู่อวี้เซวียนพูดอย่างจริงใจ "เอาเป็นว่าคุณอาคุยกับเขาเองโดยตรงดีกว่าไหมครับ"

ถ้าคำพูดนี้เขาเป็นคนไปเกลี้ยกล่อม รับรองโดนหลีเฉิงเจ๋อซัดกระเด็นออกมาแน่ ไม่แน่ว่าความเป็นเพื่อนอาจจะหายไปครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ

ตอนนี้เย่หานคือแก้วตาดวงใจของไอ้หมอนั่นเชียวนะ เขากะจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต แผนการช่วงครึ่งชีวิตหลังหลีเฉิงเจ๋อก็แทบจะวางไว้หมดแล้ว เขาไม่ยอมเป็นไม้ไปตีแยกคู่รักหรอก

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อกำลังจะพูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ของลู่อวี้เซวียนก็ดังขึ้น

พ่อของตระกูลลู่โทรมานั่นเอง

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ลู่อวี้เซวียนรู้สึกขอบคุณพ่อสุดแสบของตัวเองที่โทรมาได้ถูกจังหวะ

"อาหลีครับ พอดีผมมีธุระต้องไปจัดการ คงไม่รบกวนเวลาแล้ว ขอให้สนุกนะครับ"

พูดจบก็ก้าวขายาวๆ เดินออกไป ดูมีท่าทีเหมือนคนกำลังเผ่นหนีเอาตัวรอดอยู่กลายๆ

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อ "…"

ได้ๆ อุตส่าห์ตั้งใจมาเกลี้ยกล่อมให้ลู่อวี้เซวียนเลิกกัน ประเด็นสำคัญยังไม่ทันได้พูด คนก็ชิ่งหนีไปเสียแล้ว

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อแค่นเสียงฮึ นึกว่าหนีไปแล้วจะรอดเรอะ? ฝันไปเถอะ

คู่นกเป็ดน้ำเถื่อนคู่นี้ ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องแยกพวกมันให้ได้

ลู่อวี้เซวียนโดนพ่อของหลีเฉิงเจ๋อทำให้ตกอกตกใจ วันรุ่งขึ้นจึงรีบไปหาหลีเฉิงเจ๋อที่ห้องทำงานเพื่อระบายความในใจทันที

บ่ายสี่โมง หลีเฉิงเจ๋อตรวจเอกสารไปพลางฟังลู่อวี้เซวียนบ่นไปพลาง

"…นายไม่รู้หรอกว่าฉันลำบากใจแค่ไหน พ่อนายจะให้ฉันช่วยเกลี้ยกล่อมนายไปดูตัว ตัวเองกล่อมไม่ได้ก็โยนมาให้ฉัน เห็นฉันมีความสามารถขนาดนั้นเลยหรือไง นึกว่าฉันพูดคำเดียวนายจะยอมตกลงหรือไง เรื่องแบบนี้ฉันไม่ทำเด็ดขาดอยู่แล้ว ฉันอยู่ข้างนายแน่นอน รีบปฏิเสธท่านไปทันทีเลย"

"แถมยังบอกให้ท่านเลิกล้มความคิดนี้ซะ คนรุ่นใหม่อย่างพวกเราน่ะนิยมแต่งงานช้ากันทั้งนั้น ไม่ถึงสามสิบห้าไม่ยอมหยุดเที่ยวหรอก คราวนี้นายต้องขอบคุณฉันจริงๆ นะ…"

หลีเฉิงเจ๋อเซ็นอนุมัติงบประมาณไปหลายรายการ เมื่อได้ยินว่าพ่อของตัวเองคิดจะยืมมือคนนอกมาเกลี้ยกล่อมเขาก็ขมวดคิ้ว "คราวก่อนผมปฏิเสธท่านไปอย่างชัดเจนแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะยังไม่ยอมถอดใจ"

สิ่งที่ทำให้หลีเฉิงเจ๋อไม่พอใจที่สุดคือ เรื่องนี้ลามไปถึงตัวลู่อวี้เซวียนด้วย

ลู่อวี้เซวียนพร่ำบ่นความทุกข์ระทม บรรยายว่าตัวเองลำบากยากเข็ญเพียงใด พ่อของหลีเฉิงเจ๋อทั้งเป็นผู้ใหญ่ทั้งเป็นประธานกรรมการกลุ่มบริษัท จะไปล่วงเกินก็ไม่ได้ ช่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ

หลีเฉิงเจ๋อฟังจนหูชา จึงสกัดเอาใจความสำคัญจากเรื่องไร้สาระกองโตของลู่อวี้เซวียนออกมาได้—ก็แค่จะให้เขาเลี้ยงเหล้า ถือเป็นการขอบคุณในความแน่วแน่ที่ไม่ยอมเปลี่ยนจุดยืน

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

"ตกลง คืนนี้ผมเลี้ยงเหล้าที่บาร์"

พอดีกับที่เย่หานเดินถือเอกสารที่ตรวจเรียบร้อยแล้วเข้ามา ลู่อวี้เซวียนจึงเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น "เสี่ยวเย่ คืนนี้พวกเราจะไปดื่มเหล้ากัน ไปด้วยกันสิ"

หลีเฉิงเจ๋อปรายตามองอย่างเย็นชา "เขายังต้องเรียนหนังสือ"

ช่วงนี้เย่หานกำลังฝึกภาษาอังกฤษ มีเรียนตัวต่อตัวทุกคืนตั้งแต่สองทุ่มถึงสามทุ่ม ย่อมไม่มีเวลาไปบาร์แน่นอน

"ครั้งนี้คงต้องขอผ่านครับ ขอบคุณครับคุณลู่"

หลีเฉิงเจ๋อเลื่อนกองเอกสารบนโต๊ะไปให้เขาแล้วพูดว่า "คืนนี้ผมอาจจะกลับดึกหน่อย ซุปที่ตุ๋นไว้ที่บ้านอย่าลืมดื่มด้วยล่ะ"

เย่หานยิ้ม "ไม่เป็นไรครับ พวกคุณเที่ยวกันตามสบายเถอะครับ"

ทั้งคู่ไม่ได้มีการกระทำที่สนิทสนมเกินเลยแท้ๆ แต่ลู่อวี้เซวียนกลับรู้สึกว่าภาพเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันมันช่างกลมกลืนและเข้ากันได้ดีเหลือเกิน

เฮอะ

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อยังคิดจะดัดรสนิยมทางเพศที่งอเป็นสปริงของหลีเฉิงเจ๋อให้กลับมาแต่งงานมีลูกอีกเหรอ

รอชาติหน้าเถอะ

เพื่อหลบเลี่ยงพ่อของหลีเฉิงเจ๋อ ลู่อวี้เซวียนจึงไม่ได้ไปร้านประจำ

ทั้งสองเลือกบาร์เงียบๆ แห่งหนึ่ง ทำเลค่อนข้างมิดชิดและเงียบสงบกว่า บนเวทีเปิดเพลงท่วงทำนองไพเราะนุ่มนวล แตกต่างจากสไตล์ร็อกร้อนแรงของร้านที่ไปเมื่อวันก่อนโดยสิ้นเชิง

หลีเฉิงเจ๋อสั่งเหล้ารัมมาแก้วหนึ่ง แล้วค่อยๆ จิบไปอย่างช้าๆ

ปลายนิ้วของลู่อวี้เซวียนเคาะลงบนที่พักแขนของโซฟาเบาๆ เห็นได้ชัดว่าพอใจกับบรรยากาศที่นี่มาก

หลีเฉิงเจ๋อจิบเหล้าช้าๆ ก่อนจะเอ่ยว่า "พ่อผมอาจจะระแคะระคายอะไรบางอย่างเข้าแล้ว ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของท่าน คงไม่เอาเรื่องในบ้านไปพูดกับคนนอกหรอก"

สีหน้าของลู่อวี้เซวียนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "แน่ใจเหรอ"

"แปดเก้าส่วน"

ตั้งแต่ช่วงบ่ายเขาก็รู้สึกทะแม่งๆ แล้ว เพียงแต่ไม่อยากคุยเรื่องนี้ในห้องทำงานเพราะกลัวเย่หานจะสังเกตเห็น

"ให้ตายสิ" ลู่อวี้เซวียนขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย "แล้วอาหลีมาหาฉันหมายความว่ายังไง มาสืบข้อมูลเหรอ หรือจะให้ฉันเป็นคนมาบอกนาย"

"พวกเราสนิทกัน ท่านคุยอะไรกับนาย พอนายกลับไปก็ต้องบอกผมอยู่แล้ว เรื่องนี้ท่านเองก็คงเดาได้"

เพียงแต่หลีเฉิงเจ๋อไม่เข้าใจว่า ทำไมพ่อของเขาถึงไม่ยอมมาคุยกับเขาตรงๆ แต่กลับเลือกใช้วิธีอ้อมค้อมไปหาลู่อวี้เซวียนแทน

ตามที่เขาคาดไว้ หากพ่อของเขารู้เรื่องเข้า อย่างแรกที่ควรทำคือมาเผชิญหน้ากับเขา หรือไม่ก็ส่งยิ้มพูดจาเป็นนัยใส่เขา ไม่ใช่เลือกใช้วิธีที่ยุ่งยากและไร้ประโยชน์ที่สุดแบบนี้

หรือคิดว่าเขาจะยอมเลิกรากับเย่หาน เพียงเพราะเพื่อนมาพูดเตือนสติไม่กี่คำอย่างนั้นหรือ

นั่นก็ดูถูกเขาเกินไปแล้ว

"แล้วนายจะเอายังไงต่อ"

หลีเฉิงเจ๋อมีท่าทีสงบนิ่งมาก "วันศุกร์ผมจะกลับไปหาพ่อที่บ้าน"

ในเมื่อถูกจับได้แล้ว จะมัวปิดบังต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้เปิดอกคุยให้มันจบๆ ไปเลยดีกว่า รับแรงปะทะทั้งหมดไว้ที่ตัวเอง จะได้ไม่ปล่อยให้พ่อไปวุ่นวายต่อหน้าเย่หาน

นี่ก็วันพุธแล้ว ลู่อวี้เซวียนเริ่มรู้สึกตึงเครียดตามไปด้วย

เหลือเวลาอีกแค่สองวันเท่านั้น

ส่วนเหตุผลที่ทำไมไม่ไปเคลียร์ตอนนี้เลย หลีเฉิงเจ๋อคิดว่า หากมีเรื่องทะเลาะกันในวันธรรมดาจะส่งผลกระทบต่องานในวันรุ่งขึ้น อีกทั้งยังเป็นการให้เวลาพ่อของเขาได้ไตร่ตรองและใจเย็นลงมากกว่านี้ด้วย