บทที่ 87

ลู่อวี้เซวียนเลื่อมใสจากใจจริง "เพื่อน สู้ๆ นะ"

ฟังจากที่หลีเฉิงเจ๋อพูด การเปิดตัวเรื่องรสนิยมทางเพศดูง่ายดายราวกับกินข้าวสักมื้อ ประหนึ่งว่าพ่อของเขาเป็นคนแก่ใจดีที่เปี่ยมด้วยเหตุผลและรักใคร่ทะนุถนอมลูกๆ เสียเต็มประเดิม

หากพ่อของหลีเฉิงเจ๋อเป็นคนอ่อนโยนจริง เครือหลีซื่อคงไม่อาจเติบโตแผ่กิ่งก้านสาขาจนยิ่งใหญ่ได้ถึงเพียงนี้

คนที่ยืนอยู่แถวหน้าและครองความเป็นหนึ่งในเผิงเฉิงได้ จะมีสักกี่คนที่ข้างนอกข้างในเหมือนกัน

ทว่าหลีเฉิงเจ๋อกลับไม่หวาดหวั่นเลยสักนิด ผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดก็แค่โดนพ่อฟาดระบายอารมณ์สักยก ส่วนเรื่องอื่น พ่อก็บงการอะไรเขาไม่ได้อยู่แล้ว

อีกฝ่ายจะกดหัวบังคับให้เขาไปแต่งงานมีลูกได้หรืออย่างไร

หลีเฉิงเจ๋อมีสีหน้าไม่สะทกสะท้าน ยกแก้วขึ้นชนกับลู่อวี้เซวียน "ถ้าเย่หานสังเกตเห็นอะไรเข้า นายช่วยฉันแก้ตัวให้เนียนด้วยล่ะ"

ก่อนที่คนในตระกูลหลีจะยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขา หลีเฉิงเจ๋อยังไม่คิดจะให้ผู้ใหญ่ในบ้านได้พบกับเย่หาน เพื่อไม่ให้ใครพูดจาทำร้ายความรู้สึกของอีกฝ่าย

"ได้ ฉันจะช่วยดูเขาไว้ให้"

ทั้งสองคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง ของเหลวสีอำพันรินลงแก้วหมดไปครั้งแล้วครั้งเล่า

ระหว่างทางกลับ หลีเฉิงเจ๋องีบหลับบนรถไปตื่นหนึ่ง กระทั่งรถจอดสนิทใต้ตึก คนขับจึงหันมาปลุกเขา

"ประธานหลี ถึงแล้วครับ"

หลีเฉิงเจ๋อลืมตาขึ้น พลางนวดคลึงขมับเบาๆ

เขาไม่ได้เมา แต่หลังจากกรอกเหล้าลงกระเพาะไปครึ่งขวด การตอบสนองก็ย่อมเชื่องช้ากว่าเวลาปกติเป็นธรรมดา

ตอนกลับขึ้นไปถึงห้องชุด เพิ่งจะสี่ทุ่มครึ่ง

เย่หานยังไม่นอน

เด็กหนุ่มกำลังนั่งพิมพ์งานบนแล็ปท็อปอยู่ในห้องนั่งเล่น พอเห็นหลีเฉิงเจ๋อกลับมาก็หันมายิ้มหวาน "กลับมาแล้วเหรอครับ ผมชงน้ำผึ้งมะนาวไว้ให้ ดื่มสักแก้วแก้เมาหน่อยไหมครับ"

"อืม"

ใบหน้าของหลีเฉิงเจ๋อขึ้นสีระเรื่อ เขาเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้ามาข้างใน ประจวบเหมาะกับที่เย่หานยกน้ำผึ้งผสมมะนาวออกมาจากตู้เย็นพอดี

"ลองดื่มดูครับ ผมชงเอง ไม่ได้ใส่น้ำผึ้งเยอะเกินไป"

พอน้ำผึ้งมะนาวรสเปรี้ยวอมหวานไหลลงคอ แววตาของหลีเฉิงเจ๋อก็สร่างเมาและแจ่มใสขึ้นมาบ้าง

เย่หานเองก็ถือแก้วอีกใบยืนดื่มอยู่ข้างๆ

"รสชาติเป็นยังไงบ้างครับ"

เขากำลังรอฟังความเห็นจากอีกฝ่าย

"ดี"

ไม่หวานจัด ถูกปากหลีเฉิงเจ๋อพอดี

"ดีจังครับ"

เย่หานพูดพลางเตรียมจะนำแก้วไปล้าง

ทว่ากลับถูกหลีเฉิงเจ๋อดึงตัวเข้าไปโดยไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากที่เย็นชืดเล็กน้อยประกบแนบลงมาทันที

ระหว่างริมฝีปากและฟันของทั้งสองอบอวลไปด้วยรสชาติน้ำผึ้งมะนาว แก้วของเย่หานใส่น้ำผึ้งมากกว่า รสชาติจึงหวานกว่าเล็กน้อย

กลิ่นเหล้าบนตัวหลีเฉิงเจ๋อยังค่อนข้างแรง เย่หานถูกกลิ่นอายนี้โอบล้อมเอาไว้จนเริ่มรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง

เนิ่นนานทีเดียวกว่าหลีเฉิงเจ๋อจะยอมปล่อยเขา แล้วเลียริมฝีปากอย่างพึงพอใจ

"ของนายอร่อยกว่าอยู่ดี"

ไม่รู้ว่าหมายถึงน้ำผึ้งมะนาวหรืออย่างอื่นกันแน่

ถูกรังแกจนชินเสียแล้ว เย่หานได้แต่ทำหน้านิ่ง เขาใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากที่แดงก่ำพลางบ่นอุบ "กลิ่นเหล้าติดตัวคุณแรงมากครับ ไปอาบน้ำเถอะ"

"ไม่ได้หรอก ดื่มมาขนาดนี้ อาบน้ำทันทีมันอันตราย"

"…ถ้าคุณไม่อาบน้ำ ก็นอนที่ห้องนั่งเล่นคนเดียวไปเลยครับ"

อากาศแบบนี้ ถ้าไม่อาบน้ำ เย่หานไม่มีทางยอมให้เขาขึ้นมานอนบนเตียงเดียวกันเด็ดขาด

หลีเฉิงเจ๋อชะงักไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย "อาบด้วยกันสิ นายช่วยฉันก็ได้แล้ว"

เย่หาน "…"

พูดอ้อมค้อมตั้งนาน ที่แท้ก็รอจังหวะนี้อยู่นี่เอง

"ก็ได้ครับ" เขาตอบตกลงอย่างรวดเร็ว ใช่ว่าจะไม่เคยอาบด้วยกันเสียที่ไหน

จำนวนครั้งที่สองคนแช่อ่างอาบน้ำเดียวกันนับว่าไม่น้อยเลย

ต้องยอมรับว่า อ่างอาบน้ำในห้องชุดนี้เป็นหนึ่งในของใช้ที่หลีเฉิงเจ๋อถูกใจที่สุด

มันกว้างขวางจนนอนลงไปสองคนได้สบายๆ ที่สำคัญคือมีฟังก์ชันหลากหลาย มอบประสบการณ์การใช้งานที่ดีเยี่ยมเป็นพิเศษ ถึงขั้นให้คะแนนเต็มห้าดาวได้เลย

แม้ปากหลีเฉิงเจ๋อจะบอกว่าให้เย่หานช่วยอาบให้ แต่พอช่วยไปช่วยมา ไม่รู้ทำไม การอาบน้ำครั้งนี้ถึงได้ยืดเยื้อขึ้นเรื่อยๆ

สุดท้ายคนที่เข้าไปช่วยก็เหนื่อยจนแทบหมดแรง เหงื่อออกท่วมตัวไม่พอ ยังถูกบังคับให้อาบน้ำใหม่อีกรอบ

…

บ้านตระกูลหลี

หลีเฉิงเจ๋อบอกว่าจะกลับมาทานมื้อค่ำที่บ้าน คุณนายหลีจึงสั่งให้พี่จางจัดเตรียมอาหารจานโปรดของลูกชายคนโตไว้เต็มโต๊ะ

ช่วงนี้หลีรุ่ยหลินมีเรียนเสริมที่โรงเรียน กว่าจะกลับก็บ่ายวันเสาร์ ส่วนหลีถงอวี้ก็งานรัดตัวจนไม่มีเวลากลับบ้าน ในบ้านจึงเหลือเพียงพ่อของหลีเฉิงเจ๋อ คุณนายหลี และตัวเขาเท่านั้น

นับว่าหลีเฉิงเจ๋อเลือกเวลามาได้เหมาะเจาะจริงๆ

ที่บ้านไม่มีน้องชายและน้องสาว มีเพียงเขากับพ่อแม่ ถือเป็นจังหวะที่ดีสำหรับการเปิดประเด็นเรื่องนี้โดยเฉพาะ

ในระหว่างมื้อค่ำ พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเงียบขรึมมาก และไม่ได้เอ่ยถามถึงสถานการณ์ของบริษัทอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

ฝ่ายคุณนายหลีรู้สึกพอใจมากที่สามีดูรู้กาลเทศะ นึกว่าเขารู้จักสงสารลูกชาย และไม่นำเรื่องงานมาพูดคุยในเวลาพักผ่อนเสียที

เธอจับมือลูกชายคนโตอย่างห่วงใย ไต่ถามว่าช่วงนี้ชีวิตความเป็นอยู่เป็นอย่างไรบ้าง อย่าหักโหมจนเหนื่อยเกินไปนะ และอื่นๆ อีกสารพัด

หลีเฉิงเจ๋อตอบคำถามไปทีละเรื่อง

สายตาของเขาเหลือบมองไปยังพ่อ แล้วพบว่าอีกฝ่ายจงใจหลบตา

แววตาของหลีเฉิงเจ๋อไหวระริก รู้ตัวแล้วจริงๆ ด้วย

เพียงแต่ไม่รู้ว่าไปผิดพลาดตรงจุดไหน ถึงได้เร็วกว่าเวลาที่เขาวางแผนไว้ล่วงหน้าตั้งสามเดือนกว่า

หลีเฉิงเจ๋อเป็นคนใจเย็น เขานั่งดูโทรทัศน์เป็นเพื่อนคุณนายหลีอยู่พักหนึ่ง รอจนคุณนายหลีขึ้นไปอาบน้ำ พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็ทนเก็บไว้ต่อไปไม่ไหว เอ่ยกับลูกชายว่า "ตามฉันขึ้นไปที่ชั้นสาม"

สองพ่อลูกเดินขึ้นบันไดไปเงียบๆ

ชั้นสามเป็นห้องนอนของพ่อแม่ตระกูลหลี ทั้งสองคนแยกห้องนอนกันมานานแล้ว ห้องของพ่อหลีเฉิงเจ๋อกว้างขวางมาก พอเปิดประตูเข้าไปทางขวามือก็มีชุดโซฟาตั้งอยู่

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อนั่งลงแล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย "นั่งสิ"

หลีเฉิงเจ๋อนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวตัวหนึ่ง

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "วันนี้แกกลับมา มีเรื่องอยากจะพูดใช่ไหม"

เขาไม่ได้โง่ สายตาแบบนั้นของหลีเฉิงเจ๋อ มองปราดเดียวก็รู้ว่าได้คุยกับลู่อวี้เซวียนมาแล้ว ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลก การที่หลีเฉิงเจ๋อจะรู้เรื่องนี้ก็อยู่ในความคาดหมายของเขาตั้งแต่แรก

เขาเพียงหวังว่า สิ่งที่ลูกชายกลับมาพูดในครั้งนี้ จะเป็นสิ่งที่ตนอยากได้ยิน

หลีเฉิงเจ๋อมีสีหน้าสงบนิ่ง "พ่อเดาออกแล้วใช่ไหมครับ"

ถ้อยคำสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ ราวกับไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ทว่ากลับบ่งบอกทุกสิ่งทุกอย่างไว้ครบถ้วน

เสียงลมหายใจของพ่อหลีเฉิงเจ๋อดังหนักขึ้น "รู้อะไร"

ต่างก็เป็นจิ้งจอกพันปีกันทั้งคู่ จะมาเล่นละครตบตากันไปทำไมอีก

"ถ้าพ่อไม่ได้เดาออก ทำไมถึงให้คนมาคอยเกลี้ยกล่อมให้ผมแต่งงานล่ะครับ"

"ชายโตควรแต่งงาน หญิงโตควรออกเรือน นี่มันเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดไม่ใช่หรือไง"

หลีเฉิงเจ๋อย้อนถาม "แล้วทำไมพ่อถึงไปหาลู่อวี้เซวียนล่ะครับ พ่อห่วงเรื่องหน้าตาขนาดนั้น เรื่องในครอบครัวแบบนี้ไม่มีทางเอาไปพูดต่อหน้าคนนอกหรอก"

ไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับลู่อวี้เซวียนจะสนิทสนมกันแค่ไหน พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็ไม่มีวันเผยให้เห็นภาพที่ลูกชายไม่เชื่อฟังคำสั่งตนอย่างแน่นอน

สำหรับพ่อของหลีเฉิงเจ๋อแล้ว ต่อหน้าคนนอก อย่างไรก็ต้องรักษาภาพลักษณ์และความน่าเกรงขามในฐานะพ่อผู้เข้มงวดเอาไว้เสมอ

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อแค่นยิ้มเย็น "อะไรกัน เริ่มปวดใจแทนแล้วงั้นสิ"

หลีเฉิงเจ๋อรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก "ผมจะไปปวดใจแทนเขาทำไม แค่จะบอกพ่อว่า นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัวของเรา ไม่จำเป็นต้องดึงคนนอกเข้ามายุ่ง"

เหอะ คนนอกงั้นรึ นั่นมันคนข้างหมอนชัดๆ!

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเหลืออด ตบโต๊ะน้ำชาฉาดใหญ่ แก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นสะเทือนกึก "หลีเฉิงเจ๋อ แกคิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้ว จนฉันควบคุมแกไม่ได้แล้วใช่ไหม!"

"ไม่ใช่ครับ พ่อเป็นพ่อผม ย่อมมีสิทธิ์สั่งสอนผมอยู่แล้ว แต่ว่าผมไม่ใช่หลีรุ่ยหลิน ปีนี้ผมอายุยี่สิบห้าแล้ว ผมมีสิทธิ์เลือกอนาคตของตัวเอง"

"อนาคตเรอะ แกมีอนาคตบ้าบออะไร! อนาคตของแกคือการไปมัวเมาอยู่กับผู้ชาย จนทำลายสายเลือดสองตระกูลให้สิ้นสูญไปพร้อมกันเนี่ยนะ!"