บทที่ 88

หลีเฉิงเจ๋อแค่นหัวเราะ ไร้ทายาทสืบสกุลอย่างนั้นหรือ

พ่อของเขาคงลืมไปแล้วกระมังว่านอกจากในตระกูลหลียังมีหลีถงอวี้กับหลีรุ่ยหลินอยู่อีกสองคนแล้ว ข้างนอกนั่นก็ยังมีลูกนอกสมรสที่ไหลเวียนสายเลือดของเขาอยู่อีกตั้งห้าหกคน

ต่อให้จะขาดช่วงไป ก็ขาดแค่ทางฝั่งเขาคนเดียวเท่านั้นแหละ ทางฝั่งพ่อของเขานับว่า ‘ผลิดอกออกผลดกหนา’ เลยทีเดียว

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อยิ่งเห็นท่าทางไม่แยแสของเขาก็ยิ่งโมโห "พูดมาสิ!"

หลีเฉิงเจ๋อไม่คิดจะเลี่ยง "ถึงผมจะไม่มีลูกก็ไม่เป็นไร ที่บ้านไม่ได้มีผมแค่คนเดียว พ่อไม่ต้องกังวลเรื่องตัดขาดสายเลือดหรอกครับ" ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกที่อยู่ข้างนอกนั่นเลย ในอนาคตหลานๆ ของพ่อคงนับนิ้วรวมกันได้เกินสิบคนขึ้นไปด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าประโยคหลังหลีเฉิงเจ๋อไม่ได้พูดออกไป พ่อของเขาก็โมโหมากพอแล้ว ไม่อยากเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก

เมื่อได้ยินหลีเฉิงเจ๋อยอมรับออกมาตรงๆ ว่าต่อไปจะไม่มีลูก โทสะของพ่อเขาก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุด เขารู้ดีว่าคราวนี้หลีเฉิงเจ๋อเอาจริง

และนี่คือจุดที่ทำให้เขาโมโหที่สุด ขอแค่หลีเฉิงเจ๋อบอกว่าแค่เล่นๆ เขาคงไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร ผู้ชายบ้านไหนไม่เจ้าชู้บ้าง ตัวเขาเองก็ไม่ได้ขาวสะอาดขนาดนั้น

ก็แค่ชอบผู้ชายไม่ใช่หรือไง ขอแค่หลีเฉิงเจ๋อแต่งงานมีลูกตามปกติ อย่าว่าแต่จะเลี้ยงผู้ชายไว้ข้างนอกคนเดียวเลย ต่อให้เลี้ยงไว้สักสิบคน เขาก็จะไม่ว่าสักคำ

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อปัดที่เขี่ยบุหรี่และแก้วน้ำบนโต๊ะร่วงลงพื้นจนหมด พรมทอมือมูลค่ามหาศาลเละเทะไม่เป็นท่า พลางมองลูกชายร่างสูงใหญ่ด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว

"แกรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่"

"ผมรู้ครับ"

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเย้ยหยัน "อย่าคิดว่ามีพี่น้องแล้วแกจะไม่ต้องสืบทอดตระกูล ลูกของพวกเขาก็คือลูกของพวกเขา ถ้าแกคิดจะคุมหลีซื่อ แกก็ต้องมีทายาทสืบทอด"

"ต่อให้ไม่มี ก็ไม่กระทบกับการบริหารบริษัทของผมครับ" หลีเฉิงเจ๋อเอ่ยอย่างสุขุม "พ่อครับ ผมเข้ามาทำงานในหลีซื่อตั้งแต่ห้าปีก่อน ตลอดหลายปีมานี้ ผมสร้างผลกำไรให้หลีซื่อไปเท่าไรพ่อเคยคำนวณดูไหม ผมเคยตัดสินใจผิดพลาดหรือเปล่า คนรักของผมจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง อนาคตจะมีลูกหรือไม่ สำหรับพวกคณะกรรมการและผู้ถือหุ้นของหลีซื่อแล้ว มันไม่สำคัญเลยสักนิด"

"ตราบใดที่ผมยังสร้างมูลค่าให้พวกเขาได้ พวกเขาก็จะสนับสนุนทุกการตัดสินใจของผม"

มูลค่าคือตัวกำหนดอำนาจในการพูด

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อหายใจกระชั้น เดินวนไปมาอยู่กับที่สองสามก้าว ก่อนจะมองหลีเฉิงเจ๋อด้วยแววตาซับซ้อน

ชายหนุ่มมีสีหน้าแน่วแน่ แววตาเปี่ยมด้วยความมั่นคง เห็นได้ชัดว่าตัดสินใจแล้วและไม่มีวันหันหลังกลับ

ในใจของคนเป็นพ่อเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ลูกชายคนนี้ไม่เคยทำให้เขาต้องหนักใจมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียนหรือเรื่องอื่นๆ ล้วนโดดเด่นเป็นเลิศ บรรดาเพื่อนฝูงข้างนอกต่างก็พากันอิจฉาที่เขามีลูกชายอย่างหลีเฉิงเจ๋อ

การที่เฒ่าซ่งอยากจะเกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน นอกจากเพราะกลุ่มบริษัทหลีซื่อมีอิทธิพลกว้างขวางแล้ว ก็เป็นเพราะรู้ว่าหลีเฉิงเจ๋อเพียบพร้อม จึงอยากหาคู่ครองที่ดีที่สุดให้ลูกสาวคนโตที่รักมากที่สุด

ลูกชายแบบนี้ สมควรที่จะสมบูรณ์แบบต่อไปเรื่อยๆ ได้แต่งงานกับหญิงสาวตระกูลผู้ดีที่คู่ควร มีลูกมีหลาน และสืบทอดความรุ่งโรจน์ของตระกูลหลีต่อไป

เขาควรจะเป็นแบบนั้น

แต่ทว่าตอนนี้…ภาพความสุขในวัยชราที่ได้เฝ้าดูหลานวิ่งเล่นตามที่เคยวาดฝันไว้ กลับสลายกลายเป็นเพียงฟองสบู่

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อคิดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เขาไม่มีทางยอมรับลูกสะใภ้ผู้ชายอย่างลู่อวี้เซวียนเด็ดขาด

ไม่มีวัน

"แล้วถ้าฉันไม่เห็นด้วยล่ะ"

หลีเฉิงเจ๋อเอ่ยจริงจัง "ผมเคารพการตัดสินใจของพ่อครับ รอให้หลีถงอวี้รับผิดชอบงานเองได้เต็มตัวเมื่อไร ผมจะโอนหุ้นหลีซื่อในมือให้เธอกับหลีรุ่ยหลิน"

เจตนาของหลีเฉิงเจ๋อชัดเจนมาก หลีซื่อต้องเป็นของพวกเขาสามพี่น้องเท่านั้น ส่วนคนอื่นน่ะหรือ ไปอยู่ที่ไหนก็ไปเถอะ

อย่างไรเสียธุรกิจส่วนตัวของเขาก็ขยายตัวจนแทบจะเทียบเท่าครึ่งหนึ่งของหลีซื่ออยู่แล้ว หากบริหารดีๆ ก็ไม่มีทางปล่อยให้แฟนหนุ่มตัวน้อยต้องไปลำบากกับเขาแน่นอน

ทว่า หลีเฉิงเจ๋อไม่ได้คิดว่าพ่อของเขาจะเลือกทางเลือกนี้

และก็เป็นไปตามคาด พ่อของหลีเฉิงเจ๋อถลึงตาใส่เขาด้วยความโกรธ "ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าบ้านเรามีพวกยอมทิ้งบ้านเมืองเพื่อยอดดวงใจด้วย แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าคนที่แกซ่อนไว้จะมีใจเด็ดเดี่ยวเหมือนแกหรือเปล่า"

ลู่อวี้เซวียนเป็นคนที่ไม่เว้นแม้แต่หุ้นของพ่อตัวเอง ความทะเยอทะยานระดับนั้น เขาไม่เชื่อหรอกว่าลู่อวี้เซวียนจะยอมทิ้งทุกอย่างของตระกูลลู่เพื่อผู้ชายคนเดียว

คุณปู่ตระกูลลู่เป็นคนให้ความสำคัญกับครอบครัว หากรู้ว่าลู่อวี้เซวียนมาพัวพันกับผู้ชาย คงไม่สนับสนุนเขาเต็มที่อย่างแน่นอน

เมื่อนึกถึงเย่หาน หัวใจของหลีเฉิงเจ๋อก็พลันอ่อนยวบลง เขายิ้มบางๆ "เขาก็คิดเหมือนผมครับ"

อย่างไรเสียเย่หานก็เป็นคนของเขา และเขาจะไม่ยอมให้เย่หานต้องมีโอกาสได้นึกเสียใจภายหลังเด็ดขาด

รอยยิ้มนั้นบาดตาพ่อของหลีเฉิงเจ๋อจนแสบใจ เขาแค่นหัวเราะ "งั้นเหรอ"

"ถ้าอย่างนั้นแกก็ให้ลู่อวี้เซวียนกลับไปบอกความจริงกับปู่ของมันสิ ฉันอยากจะรู้นักว่าความรักของพวกแกมันจะมั่นคงดั่งหินผาจริงหรือเปล่า"

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

หากเครื่องหมายคำถามกลายเป็นสิ่งของจับต้องได้ บนหัวของเขาคงมีเครื่องหมายคำถามตัวเบ้อเริ่มตั้งอยู่แน่ๆ

เขาอยากจะถามเหลือเกินว่าเส้นประสาทส่วนไหนของพ่อทำงานผิดปกติ ถึงได้ไปสงสัยว่าลู่อวี้เซวียนมีความสัมพันธ์แบบนั้นกับเขา

ความเงียบของหลีเฉิงเจ๋อทำให้พ่อของเขาคิดว่าลูกชายเริ่มใจฝ่อ

"ทำไม ไม่กล้าแล้วเหรอ ตอนอยู่กับฉันนี่เสียงดังเชียวนะ ทำไมไม่ให้ลู่อวี้เซวียนไปเปิดอกคุยกับคนตระกูลลู่ล่ะ จะได้เห็นกันไปเลยว่ามันรักแกจริงขนาดที่ยอมทิ้งบริษัทได้หรือเปล่า"

ชั่วเวลาไม่กี่ประโยค หลีเฉิงเจ๋อก็เข้าใจในทันที พ่อของเขาเข้าใจผิดไปคนละเรื่องจริงๆ

เขารู้สึกอยากจะหัวเราะขึ้นมาครามครัน ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพอพ่อรู้ว่าเขาชอบผู้ชาย ถึงได้ตรงดิ่งไปคุยกับลู่อวี้เซวียนเป็นคนแรก เขาคิดว่าพ่อไปสืบดูลาดเลาเสียอีก ที่แท้ก็ไปเตือนให้ลู่อวี้เซวียนรีบ ‘เลิก’ กับเขานี่เอง

หลีเฉิงเจ๋อได้แต่นึกโล่งอก โชคดีที่พ่อหาคนผิดตัว

มีอยู่แวบหนึ่งที่หลีเฉิงเจ๋ออยากจะโยนความผิดนี้ให้ลู่อวี้เซวียนแบกรับไปเสียเลย ไหนๆ พ่อก็เข้าใจผิดไปแล้ว เขาจะตามน้ำไปก็ไม่เสียหายอะไร ทว่าความคิดนี้ผุดขึ้นมาไม่ถึงวินาทีก็ถูกเขาปัดตกไป

ถึงอย่างไรก็ทำใจแกล้งเพื่อนตัวเองไม่ลง แม้ลู่อวี้เซวียนจะไม่ใช่คนดีเด่อะไรนัก แต่ก็คงเกินไปหน่อย

"พ่อครับ พ่อเข้าใจผิดคนแล้ว แฟนของผมไม่ใช่ลู่อวี้เซวียน"

คำว่าแฟนทำให้พ่อของหลีเฉิงเจ๋อสะอึกขึ้นมาทันที พอได้ยินว่าไม่ใช่ลู่อวี้เซวียน เขาก็ถึงกับมึนงง "แล้วเป็นใครกัน"

ตลอดหลายปีมานี้ คนที่ใกล้ชิดกับหลีเฉิงเจ๋อที่สุดก็มีแค่คนเดียวนี่แหละ

"จะเป็นใครก็ไม่สำคัญครับ สำคัญที่ว่าผมจริงจัง พ่อลองเอาเรื่องที่ผมพูดไปคิดดูให้ดีเถอะครับ"

ที่เขาบอกให้คิดดู ก็คือให้พ่อเลือกระหว่างยอมรับรสนิยมของเขา หรือจะให้เขาทำงานในหลีซื่อต่อไป จนกว่าหลีถงอวี้จะบริหารงานได้ด้วยตัวเอง แล้วค่อยโอนหุ้นให้

ทั้งสองทางเลือกนี้ พ่อของหลีเฉิงเจ๋อไม่อยากเลือกเลยสักทาง

หลีถงอวี้มีความสามารถก็จริง แต่เมื่อเทียบกับหลีเฉิงเจ๋อแล้ว ยังห่างชั้นอยู่อีกมาก

ถ้าบริหารบริษัทเล็กๆ ที่มีทรัพย์สินแค่ไม่กี่ร้อยล้านก็พอไหว แต่ถ้าใหญ่กว่านั้น ทั้งชั้นเชิงและประสบการณ์ของหลีถงอวี้ยังไม่เจนจัดและเด็ดขาดเท่าหลีเฉิงเจ๋อ ต่อให้เขาจะยอมให้หลีถงอวี้ขึ้นมารับช่วงต่อหลีซื่อ แต่บรรดาผู้ถือหุ้นทั้งหลายก็คงไม่มีวันยอม

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ทำใจไม่ได้ที่จะปล่อยให้ลูกชายคนโต ผู้สืบทอดที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจฟูมฟักมากับมือต้องเดินจากไป

หลีซื่อคือหยาดเหงื่อแรงกายเกือบทั้งชีวิตของเขา อาจพูดได้ว่าเวลาและพลังที่เขาทุ่มเทให้กับบริษัทนั้น มีมากกว่าที่ให้กับภรรยาและลูกๆ เสียด้วยซ้ำ

เขาคือคนที่ปรารถนาให้หลีซื่อรุ่งโรจน์ที่สุด

สองพ่อลูกต่างนิ่งเงียบ มองหน้ากันโดยไร้คำพูดใด

ในที่สุด

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็หน้าเขียวคล้ำ ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ นอกจากไล่ให้หลีเฉิงเจ๋อไสหัวออกไปให้พ้นหูพ้นตา

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

เอาเถอะ เห็นแก่ที่ตาแก่คนนี้โกรธจนแทบจะเป็นลม เขายอมถอยให้ก้าวหนึ่งก่อนก็แล้วกัน ปล่อยให้อีกฝ่ายได้สงบสติอารมณ์ไปก่อน