บทที่ 89

มือที่ถือเครื่องนวดหน้าของคุณนายหลีชะงักไป ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูท่าเรื่องราวจะบานปลายใหญ่โตไม่น้อย

แม้จะไม่อยากใส่ใจเรื่องของตาแก่นี่สักเท่าไร แต่คนที่ทะเลาะด้วยอย่างไรก็คือลูกชายของเธอ คุณนายหลีจึงอดเป็นห่วงหลีเฉิงเจ๋อไม่ได้

ยังไม่ทันที่คุณนายหลีจะเอ่ยปากถาม พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็บอกให้พวกแม่บ้านกลับไปพักผ่อนที่เรือนพักด้านหลัง

ความหมายก็คืออยากให้ทุกคนออกไปให้หมด

ป้าจางหัวไว รีบพาทุกคนถอยออกจากตัวคฤหาสน์ทันที เพื่อเปิดพื้นที่ให้สองสามีภรรยาได้คุยกันตามลำพัง

เรื่องของหลีเฉิงเจ๋อนี้ย่อมต้องบอกให้ภรรยารู้ เพื่อช่วยกันคิดหาทางออก ไม่ปล่อยให้เขาดันทุรังจนกู่ไม่กลับ

เมื่อในบ้านเหลือเพียงพวกเขาสองคน สีหน้าของพ่อหลีเฉิงเจ๋อก็ดูแก่ชราลงไปถนัดตา เขาทอดถอนใจพลางค้อมหลังลงอย่างหมดแรง "เธอรู้ไหมว่าไอ้ลูกเวรนั่นมันพูดอะไรกับฉัน"

พอได้ยินลูกชายถูกเรียกเช่นนั้น คิ้วเรียวสวยของคุณนายหลีก็ขมวดมุ่น กำลังจะระเบิดอารมณ์ใส่ ทว่ากลับต้องชะงักงันเพราะคำพูดถัดมาของสามี

"มันไปคบผู้ชายเป็นแฟน"

คุณนายหลี "…"

คุณนายหลีวางเครื่องนวดหน้าในมือลงอย่างเลื่อนลอย พลางเอื้อมมือลูบหูตัวเอง "ตอนอาบน้ำน้ำเข้าหูฉันหรือเปล่าเนี่ย เหมือนหูจะอื้อไปหน่อย เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ"

เธอคงฟังผิดไปใช่ไหม

เมื่อครู่นี้สามีคงหมายถึงหลีถงอวี้ ไม่ใช่หลีเฉิงเจ๋อหรอก

"ฉันบอกว่า หลีเฉิงเจ๋อมันมีแฟนเป็นผู้ชาย ฉันสั่งให้เลิก มันก็ไม่ยอมเลิก"

คุณนายหลีราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม ตาค้างอ้าปากค้าง "จะเป็นไปได้ยังไง เขา เขา…เขาจะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง…"

ในดวงตางดงามของคุณนายหลีเต็มไปด้วยความตกตะลึง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความปวดใจ

"คำพูดฉันมันไม่ฟัง เธอไปคุยกับมันดูซิ ว่ามันยอม…ตัดขาดกับผู้ชายคนนั้นไหม"

พอเอ่ยคำว่าตัดขาด สีหน้าของพ่อหลีเฉิงเจ๋อก็บิดเบี้ยว

เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า วันหนึ่งจะต้องมาพูดคำแบบนี้ออกมา

แถมยังเป็นกับหลีเฉิงเจ๋ออีกด้วย

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ให้ฟัง

คุณนายหลียิ่งฟัง ใจก็ยิ่งเย็นเยียบ ใบหน้าสวยเฉียบแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา "เขาพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่มีทางยอมตัดขาดหรอก"

เธอรู้จักลูกชายคนนี้ดีเกินไป

หลีเฉิงเจ๋อมีนิสัยเด็ดขาดและมีความคิดเป็นของตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่อายุแปดขวบที่คุณนายหลีจะเข้าห้องเขายังต้องขออนุญาตก่อน เขาเป็นคนที่หวงพื้นที่ส่วนตัวอย่างยิ่ง แม้ภายนอกจะดูเรียบเฉย แต่หากเป็นเรื่องที่ตัดสินใจไปแล้ว ย่อมไม่มีใครเปลี่ยนใจเขาได้เด็ดขาด

เหมือนในตอนนั้นที่เขายังเป็นแค่เด็กหนุ่ม แต่กลับดึงดันจะเอาเงินอั่งเปากับเงินปันผลทั้งหมดไปลงทุนในบริษัทสองสามแห่งที่ดูท่าจะไม่รอด แม้ตอนนั้นผู้ใหญ่ทุกคนจะเกลี้ยกล่อมว่าอย่าทำเลย ความเสี่ยงมันสูงเกินไป แต่หลีเฉิงเจ๋อก็ยังยืนกรานจะทำอยู่ดี

คุณตาหมิงเคยบอกกับคุณนายหลีไว้ตั้งแต่ตอนนั้นว่า นิสัยแบบหลีเฉิงเจ๋อมีทั้งข้อดีและข้อเสีย แน่นอนว่าสำหรับผู้กุมบังเหียนของบริษัท การมีทายาทที่มีสายตาเฉียบแหลมและเด็ดขาดในตัวเองย่อมถือว่ายอดเยี่ยมที่สุดแล้ว

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อขมวดคิ้ว "ไม่ลองดูจะรู้ได้ยังไงว่าผลจะเป็นยังไง เขาสนิทกับคุณ คำพูดของคุณเขาอาจจะยอมฟังบ้างก็ได้"

แน่นอนว่าคุณนายหลีเองก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้ที่รู้ว่าลูกชายมีแฟนเป็นผู้ชาย ไม่ว่าหลีเฉิงเจ๋อจะยอมฟังเธอหรือไม่ เธอก็ต้องลองคุยกับเขาดูสักตั้ง เพื่อหวังจะดึงเขากลับมาให้ได้

เผื่อว่าจะได้ผล

หลีเฉิงเจ๋อยังไม่ได้ไปไหน เขานั่งอยู่บนรถ สายตามองไปยังคฤหาสน์ตระกูลหลีที่อยู่ไม่ไกล รอคอยอย่างเงียบๆ

เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละนิด หลีเฉิงเจ๋อมีความอดทนสูงยิ่ง ทั้งไม่ร้อนรน ทำเพียงทอดสายตามองท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างสงบ

เป็นไปตามคาด ไม่นานโทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงดังขึ้น

เป็นสายจากคุณนายหลี

เขากดรับสาย ปลายสายยังไม่ได้เอ่ยปาก หลีเฉิงเจ๋อจึงเพียงเรียก "แม่ครับ" ไปคำหนึ่ง แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ

สองแม่ลูกตกอยู่ในความเงียบงันผ่านสายโทรศัพท์

ครู่ใหญ่ทีเดียว คุณนายหลีถึงได้ถามเขา "ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน"

เห็นได้ชัดว่าเธอจะออกมาหาเขา

"อยู่ข้างสนามบาสเกตบอลข้างนอกครับ"

คุณนายหลีชะงักไป

สนามบาสเกตบอลอยู่ห่างจากบ้านของพวกเขาแค่ร้อยกว่าเมตรเท่านั้น ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่า หลีเฉิงเจ๋อไม่ได้จากไปไหนเลย เขากำลัง…รอเธออยู่หรือ

เด็กคนนี้มั่นใจว่าพ่อจะต้องเอาเรื่องนี้มาบอกเธอแน่ๆ และมั่นใจว่าทันทีที่เธอรู้เรื่อง จะต้องรีบออกมาหาเขาเป็นคนแรก

ดังนั้น หลีเฉิงเจ๋อจึงเลือกที่จะรออยู่ใกล้ๆ บ้าน

ดูเอาเถอะ ฉลาดแค่ไหน

ทุกอย่างอยู่ในการคำนวณไว้หมดแล้ว

ในใจของคุณนายหลีเริ่มเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา

ประกายความหวังอันริบหรี่ในใจยิ่งเลือนรางจนแทบไม่เหลือ

หลีเฉิงเจ๋อคุยกับผู้เป็นแม่จนถึงตีหนึ่ง สุดท้ายคุณนายหลีก็เดินกลับไปด้วยดวงตาแดงก่ำ

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อนั่งคอยอยู่ในห้องนั่งเล่นจนกระทั่งเธอกลับมา เขาไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากถาม แค่เห็นดวงตาบวมช้ำของเธอก็รู้ผลการพูดคุยแล้ว

สามีภรรยานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นอันโอ่โถง ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของกันและกัน

เมื่อหลีรุ่ยหลินกลับมาถึงบ้านในวันเสาร์ เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติภายในบ้านทันที

สีหน้าของพ่อมืดมนราวกับมีใครติดหนี้เขาอยู่หลายร้อยล้าน ส่วนแม่…แม้จะดูเหมือนปกติ แต่หากมองดีๆ ก็จะสังเกตเห็นว่าเปลือกตาบวมเป่งเล็กน้อย สีหน้าดูอิดโรยวิตกกังวล

แตกต่างจากความประณีตงดงามตามปกติอย่างสิ้นเชิง

ตอนที่ป้าจางยกผลไม้และของว่างมาวางให้เขา ยังทำอย่างระมัดระวังเป็นที่สุด ด้วยกลัวว่าจะไปสะกิดโทสะของคนทั้งสองเข้า

หลีรุ่ยหลินแทบไม่กล้าหายใจแรง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาแค่ไม่ได้กลับบ้านสัปดาห์เดียว ทำไมบรรยากาศถึงได้ดูแปลกพิลึกขนาดนี้

ความคิดเขาเตลิดเปิดเปิง พลางนึกในใจ หรือว่าชีวิตแต่งงานที่ทนอยู่กันมาแบบแกนๆ หลายปีของพ่อกับแม่จะไปต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ

ไม่จริงน่า เพื่อนที่โรงเรียนตั้งหลายคนก็บอกว่าพ่อแม่รอหย่ากันหลังพวกเขาสอบเกาเข่าเสร็จแน่ๆ อย่าบอกนะว่าพ่อกับแม่ของเขาจะเอากับเขาด้วยน่ะ

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เขาจะต้องไปอยู่กับใครล่ะ พ่อหรือแม่ ไปอยู่กับแม่น่าจะดีที่สุด ถ้าต้องไปอยู่กับพ่อคงต้องคอยก้มหัวทำตัวเป็นลูกกตัญญูทุกวันแน่ๆ…

หลีรุ่ยหลินคิดฟุ้งซ่านไปไกล จนไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงที่แม่เรียก

กระทั่งคุณนายหลีดีดผลเชอร์รีใส่หน้าผาก หลีรุ่ยหลินถึงได้สติกลับมา

"เจ้าเด็กคนนี้นี่ เหม่อคิดอะไรอยู่ฮะ"

"เปล่าครับ" หลีรุ่ยหลินตอบอย่างมีพิรุธ

เขาไม่กล้าให้แม่รู้เด็ดขาดว่าตัวเองกำลังคิดเรื่องอกตัญญูอะไรอยู่

เพราะท่าทีเด็ดขาดของหลีเฉิงเจ๋อ ทั้งพ่อและแม่จึงยังไม่ได้ความเลยสักนิดว่าคนรักของลูกชายคนโตเป็นใครกันแน่

ยังดีที่สถานการณ์ตอนนี้ยังถือว่าสงบศึกชั่วคราว ทั้งสองฝ่ายต่างคุมเชิงกัน พ่อแม่ตระกูลหลียังทำใจยอมรับเรื่องของหลีเฉิงเจ๋อไม่ได้ แต่ก็ไม่อาจขัดขวางความรักของเขาได้เช่นกัน ยามใดที่นึกถึงเรื่องนี้ ไม่ว่าพ่อหรือแม่ต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชาลงทันที

และนั่นจึงเป็นสาเหตุให้ตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา บรรยากาศในบ้านตระกูลหลีเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกดดัน

พอถึงวันอังคาร หลีถงอวี้แวะกลับมาที่บ้าน ก็ต้องตกใจกับสภาพของคุณนายหลี

"แม่ แม่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"

เธอแค่ไม่ได้กลับบ้านไม่กี่วัน ทำไมแม่ถึงดูซูบซีดลงไปขนาดนี้ ราวกับคนกำลังป่วยไข้อย่างไรอย่างนั้น

คุณนายหลีกลัดกลุ้มเรื่องลูกชายคนโตจนนอนไม่หลับมาหลายคืน ข้าวปลาแทบกินไม่ลง แล้วจะเอาสีหน้าสดใสมาจากไหนได้

"แม่ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ" คุณนายหลีฝืนยิ้ม

"ไม่เป็นไรจริงเหรอคะ" หลีถงอวี้กวาดสายตามองใบหน้าของมารดาอย่างละเอียด

ริมฝีปากไม่แดงระเรื่อเหมือนเคย ผิวตรงหางตาก็ดูแห้งผาก

เห็นได้ชัดว่าช่วงสองวันนี้ไม่ได้แตะต้องพวกสกินแคร์บำรุงผิวเลยสักนิด

ผิดวิสัยคุณนายผู้รักสวยรักงามอย่างแม่เธอเป็นที่สุด