บทที่ 90

พี่จางยกซุปสมุนไพรช่วยสงบประสาทมาให้คุณนายหลีหนึ่งถ้วย ตอนที่คุณนายหลีดื่ม หลีถงอวี้ยังได้กลิ่นยาโชยมา

หลีถงอวี้เอ่ย “ถึงขั้นต้องดื่มยาเลยเหรอคะ ตกลงไม่เป็นอะไรแน่นะคะแม่”

เมื่อเห็นสายตาเป็นห่วงของลูกสาว คุณนายหลีจึงอธิบาย “ช่วงนี้แม่นอนไม่ค่อยหลับ หน้าตาก็เลยดูโทรมไปหน่อยจ้ะ”

คนที่นอนไม่หลับไม่ได้มีแค่คุณนายหลีคนเดียว เรื่องที่หลีเฉิงเจ๋อทำไว้ ส่งผลให้พ่อของหลีเฉิงเจ๋อถึงกับหนีไปสงบจิตสงบใจที่อารามเต๋า บอกว่าในอกมันอึดอัดจนทนไม่ไหว

คุณนายหลีพบเจอโลกมามาก ไม่ได้มองว่าการที่ผู้ชายชอบผู้ชายด้วยกันเป็นเรื่องผิดปกติอะไร คนที่มาจากครอบครัวระดับพวกเธอต่างเคยเห็นเรื่องน่าเกลียดโสมมมาสารพัด เรื่องชอบผู้ชายเนี่ยไม่นับเป็นอะไรได้เลย

คุณนายหลียังมีเพื่อนบางคนชอบเพศเดียวกันด้วยซ้ำ ทว่าการยอมรับที่เพื่อนชอบเพศเดียวกันได้ พอมาเกิดกับลูกชายตัวเอง เธอกลับทำใจยอมรับไม่ค่อยลง

ช่วงหลายวันนี้ ทุกครั้งที่นึกถึงบทสนทนากับหลีเฉิงเจ๋อเมื่อวันนั้น เธอก็รู้สึกเหมือนมีก้างปลาติดคอ

หลีเฉิงเจ๋อชอบคนคนนั้นจริงๆ ทั้งยังแสดงท่าทีชัดเจนว่าจะไม่เลิกรา หากพวกเขายอมรับได้ เขาก็จะพาอีกฝ่ายกลับมากินข้าวทำความรู้จัก แต่หากยอมรับไม่ได้…ก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องนี้ไปเสีย

สรุปคือ อยากให้เขาแต่งงานมีลูกน่ะ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

หลีเฉิงเจ๋อมีท่าทีเด็ดเดี่ยว คุณนายหลีเองก็จนปัญญา

หลีถงอวี้เห็นแม่ไม่อยากพูดก็ไม่เซ้าซี้ เพียงบอกให้แม่ไม่ต้องคิดมาก นอนไม่หลับมันเป็นเรื่องของสภาพจิตใจ เรื่องแบบนี้ต้องให้คุณนายหลีคิดตกด้วยตัวเองเท่านั้น

คุณนายหลีถามเธอว่าช่วงนี้ที่บริษัทเป็นอย่างไรบ้าง ยังยุ่งมากอยู่ไหม

หลีถงอวี้พูดติดตลก “ก็โอเคค่ะ ถึงพี่จะโยนงานมาให้ฉันเยอะไปหน่อย แต่ก็ย้ายผู้จัดการมาช่วยคนหนึ่ง ไม่ถึงขนาดทำให้ฉันไม่มีเวลาเข้าห้องน้ำหรอกค่ะ”

พอได้ยินชื่อหลีเฉิงเจ๋อ สายตาของคุณนายหลีก็หยุดอยู่ที่ลูกสาวครู่ใหญ่

ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องตระกูลหลียังถือว่าดีทีเดียว คุณนายหลีจึงดึงลูกสาวเข้าไปในห้องนอน หมายจะเลียบเคียงถามอะไรบางอย่าง

“เธอรู้ไหมว่าช่วงนี้พี่ชายเธอสนิทสนมกับใครเป็นพิเศษบ้างหรือเปล่า” คุณนายหลีถามอย่างอ้อมค้อม

“เพื่อนสนิทของพี่ก็มีอยู่แค่ไม่กี่คนนั่นแหละค่ะ คนที่สนิทที่สุดก็พี่ลู่ แม่ถามเรื่องนี้ทำไมคะ”

คุณนายหลีถอนหายใจ เรื่องนี้อย่างไรก็ปิดหลีถงอวี้ไม่มิด ช้าเร็วเธอก็ต้องรู้อยู่ดี ตัดสินใจบอกเธอไปเลยก็แล้วกัน

เธอเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้ฟังรอบหนึ่ง

หลีถงอวี้ “!!!”

เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางวันแสกๆ

“จริงหรือเปล่าเนี่ยคะ แต่ฉันเห็นข้างกายพี่ก็ไม่มีใครเลยนี่นา” ผู้ชายที่อยู่ข้างกายเขาบ่อยที่สุดก็มีแต่ผู้ช่วยพิเศษหวัง แต่อีกฝ่ายเขามีแฟนแล้วนะ!

เดือนพฤษภาคมเธอยังทำงานอยู่ที่หลีซื่ออยู่เลย ก็ไม่เห็นพี่ชายจะไปสนิทสนมกับใครที่ไหน แล้วอยู่ๆ เธอจะมีพี่สะใภ้เป็นผู้ชายได้ยังไงกัน

คุณนายหลียิ้มเจื่อน “เขาพูดออกมาจากปากตัวเอง พ่อเธอก็โมโหแทบบ้าเหมือนกัน”

ก็เข้าใจได้อยู่หรอก

หลีถงอวี้นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้พ่อยังคิดจะแนะนำคู่ดูตัวให้พี่ชายอยู่เลย ยังไม่ทันได้อ้าปากพูดก็โดนพี่ชายปฏิเสธกลับมา เธอยังนึกว่าพี่ชายเป็นพวกนิยมการอยู่เป็นโสดเสียอีก นึกไม่ถึงเลยว่าข้างกายจะมีใครอยู่แล้ว

หลีเฉิงเจ๋อเป็นลูกที่พ่อภาคภูมิใจที่สุดมาโดยตลอด ไม่เคยต้องให้เป็นห่วงเลยสักนิด นึกไม่ถึงว่าพอบทจะก่อเรื่องขึ้นมา ก็ทิ้งระเบิดลูกใหญ่สะเทือนเลื่อนลั่นขนาดนี้

หลีถงอวี้อยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด ว่าคนแบบไหนกันแน่ถึงปราบพี่ชายของเธอจนอยู่หมัดได้

แต่เห็นสีหน้าของคุณนายหลีที่แสดงความต่อต้านอย่างชัดเจน เธอจึงได้แต่กดความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ในใจ พลางคิดว่าไว้หาเวลาว่างแวะไปที่สำนักงานใหญ่สักรอบ

หลังจากหลีเฉิงเจ๋อเปิดอกเรื่องรสนิยมทางเพศกับที่บ้านตระกูลหลีเสร็จสิ้น วันรุ่งขึ้นเขาก็กลับมาที่อพาร์ตเมนต์ด้วยท่าทีเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อเห็นเย่หานกำลังนั่งเรียนออนไลน์อยู่ในห้องนั่งเล่น หินก้อนใหญ่ที่ถ่วงอยู่ในใจก็พลันยกออกไป

ชายหนุ่มนั่งหลังตรงแน่วตั้งใจฟังบรรยาย ก้มหน้าจดบันทึกเป็นระยะ

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เย่หานเพียงแค่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ผงกศีรษะทักทาย แล้วหันไปตั้งใจเรียนกับอาจารย์ในคลาสออนไลน์ต่อ

พอบทเรียนจบลง หลีเฉิงเจ๋อก็ขยับเข้าไปใกล้เพื่อดูบันทึกที่อีกฝ่ายจดไว้ คาบเรียนวันนี้เป็นวิชาคณิตศาสตร์ เย่หานมีพื้นฐานสายวิทย์ค่อนข้างน้อย ปัญหาเกี่ยวกับฟังก์ชันหลายอย่างยังไม่ค่อยเข้าใจ จึงจดบันทึกไว้ค่อนข้างเยอะ

“ทำไมคุณกลับมาเร็วนักล่ะครับ”

นี่เพิ่งจะสิบโมงเอง เขานึกว่าหลีเฉิงเจ๋อจะอยู่ทานมื้อเที่ยงที่บ้านก่อนค่อยกลับมาที่อพาร์ตเมนต์เสียอีก

เมื่อคืนหลีเฉิงเจ๋อไปนอนที่พักอีกแห่งหนึ่ง เขาไม่ได้อธิบายอะไรมากความ เพียงพูดว่า “ที่บ้านยุ่งๆ สู้กลับมาอยู่เป็นเพื่อนคุณดีกว่า”

เขาไม่อยากบอกเย่หานเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน รอให้คนในครอบครัวยอมรับได้ก่อนค่อยบอกเย่หาน จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อกับคุณนายหลีอาจจะเพราะเคยชินกับการเดินทางไปทั่วโลกตั้งแต่สมัยยังหนุ่มสาว ทุกวันนี้แม้ไม่ต้องบริหารบริษัทแล้วก็ยังอยู่ว่างๆ ไม่ค่อยเป็น มักจะเดินทางไปนู่นมานี่อยู่ตลอด เรื่องนี้เย่หานเองก็รู้อยู่แล้ว

“ตอนบ่ายมีแผนจะทำอะไรไหมครับ วันนี้ผมมีเรียนแค่ช่วงเช้า”

ความหมายโดยนัยก็คือ ช่วงบ่ายกับตอนเย็นแล้วแต่หลีเฉิงเจ๋อเลย

วันนี้หลีเฉิงเจ๋อไม่อยากออกไปไหน อยากแค่อยู่คลอเคลียกับแฟนหนุ่มตัวน้อยทั้งวัน

เมื่อคืนคุยกับคุณนายหลีจนถึงดึกดื่น ตอนที่เขาได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบตีสามแล้ว

บนใบหน้าของเขามีร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฏอยู่บางเบา เย่หานพินิจดูสีหน้าของเขาอย่างละเอียด ก่อนจะพับหน้าจอแล็ปท็อปเก็บไว้ด้านข้าง แล้วเอ่ยถาม “มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ”

หลีเฉิงเจ๋อมองเขาด้วยความประหลาดใจ

แม้เขาจะปกปิดไว้เป็นอย่างดี แต่เย่หานเป็นคนที่นอนเตียงเดียวกันกับเขามาเกือบสองเดือน ทั้งยังช่างสังเกต จึงจับความผิดปกติในอารมณ์ของเขาได้

“ไม่มีอะไร แค่เมื่อคืนมีความเห็นไม่ตรงกับพ่อเรื่องงานในบริษัทนิดหน่อย”

อ้อ ปัญหาขัดแย้งระหว่างพ่อลูกนี่เอง

เรื่องนี้ก็ปกติ เย่หานเข้าใจได้

ท่านปู่กับท่านพ่อของเขาตอนเป็นขุนนางในราชสำนัก ด้วยความที่อยู่คนละหน่วยงาน ความเห็นทางการเมืองจึงไม่ได้ตรงกันไปเสียหมด เย่หานเองก็เคยบังเอิญเห็นทั้งสองถกเถียงกันอยู่บ่อยครั้ง

พอถกกันไปจนถึงที่สุด ท่านพ่อของเขาถูกด่าเปิงก็มีให้เห็นอยู่

เย่หานมองเขาด้วยความเห็นใจ “โดนท่านประธานกรรมการด่ามาเหรอครับ”

หลีเฉิงเจ๋อ “…ก็ไม่เชิง แค่ความเห็นไม่ตรงกัน”

แค่ไล่ให้ไสหัวออกไปอย่ามาขวางหูขวางตาต่างหาก

คำพูดแบบนี้เขาจะบอกเย่หานได้อย่างไร เขาไม่ต้องรักษาหน้าตัวเองหรือไงกัน

เย่หาน “งั้นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ พ่อลูกกันไม่มีทางโกรธกันข้ามคืนหรอก ผ่านไปสองสามวันก็ดีขึ้นแล้ว”

ทว่าในใจเขากลับแอบบ่นเงียบๆ ไหนว่าท่านประธานกรรมการไม่ค่อยเข้ามายุ่งเรื่องบริษัทแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมถึงยังทะเลาะกับหลีเฉิงเจ๋อได้อีกล่ะ

อาจจะเป็นการตัดสินใจเรื่องสำคัญเกี่ยวกับหลีซื่อก็ได้ กลุ่มบริษัทหลีซื่อเป็นธุรกิจใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้ ผู้กุมอำนาจคนก่อนจะไม่วางใจหลีเฉิงเจ๋อที่เป็นกัปตันคนใหม่ก็เป็นเรื่องธรรมดา

ในจุดนี้เย่หานมีเส้นแบ่งชัดเจน เรื่องที่ไม่ควรถาม เขาก็จะไม่เอ่ยถึงแม้แต่น้อย

ลู่อวี้เซวียนเป็นห่วงสถานการณ์ของเพื่อนรักอย่างมาก หลักๆ คือกลัวว่าการที่หลีเฉิงเจ๋อกลับไปเปิดอกพูดตรงๆ กับพ่อของหลีเฉิงเจ๋อแบบนั้น จะโดนผู้เป็นพ่อที่กำลังเดือดดาลฟาดจนขาหักเอาได้

ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังทานมื้อเที่ยงกันอยู่ จึงโทรศัพท์มาเลียบๆ เคียงๆ ถามหลีเฉิงเจ๋อ

หลีเฉิงเจ๋อเกรงว่าเย่หานจะรู้ จึงตอบเลี่ยงๆ ไปสองสามคำ ไม่ได้พูดถึงประเด็นสำคัญแม้แต่อย่างเดียว

ลู่อวี้เซวียนรู้สึกคันยุบยิบในใจเหมือนโดนแมวข่วน จึงชวนพวกเขาไปเที่ยวคฤหาสน์นอกเมืองเพื่อถือโอกาสสืบข่าวไปด้วยเลย

หลีเฉิงเจ๋อถามเย่หานว่าอยากไปไหม เย่หานจึงถามด้วยความสงสัย “ใช่คฤหาสน์ที่จัดงานวันเกิดคุณลู่คราวก่อนหรือเปล่าครับ”