บทที่ 91

สถานที่ที่ใช้เลี้ยงม้าได้ ย่อมไม่มีทางคับแคบอยู่แล้ว

คฤหาสน์ของลู่อวี้เซวียนกินพื้นที่กว้างขวางมาก ทั้งยังสร้างสนามม้าขึ้นมาโดยเฉพาะเพื่อให้ม้าทั้งสามตัวได้วิ่งเล่นอย่างเพลิดเพลิน

เวลานี้ เย่หานสวมชุดขี่ม้า กำลังบังคับม้าสีน้ำตาลตัวหนึ่งให้ควบทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ทักษะการขี่ม้านั้น มองปราดเดียวก็รู้ว่าผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

ลู่อวี้เซวียนส่งเสียงเดาะลิ้น "แฟนหนุ่มตัวน้อยของนายนี่ มีความลับเยอะไม่เบาเลยนะ"

มีทักษะความสามารถตั้งมากมายขนาดนี้ แต่กลับไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย มิหนำซ้ำก่อนหน้านี้ยังต้องทำงานพิเศษอีก ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูขัดแย้งกันไปหมด

หลีเฉิงเจ๋อไม่ได้ตอบคำถามนี้ เพียงพูดเรียบๆ ว่า "ชาที่นายชงนี่รสชาติธรรมดาชะมัด"

ทั้งสองคนกำลังนั่งดื่มชาอยู่ในศาลา รอบข้างไม่มีคนอื่น ลู่อวี้เซวียนจึงเป็นคนลงมือชงเอง

ลู่อวี้เซวียน "…งั้นให้ฉันเรียกเย่หานลงมาชงให้นายไหมล่ะ"

"ไม่ต้อง พอทนดื่มได้อยู่"

ลู่อวี้เซวียน "…"

ช่างน่าสงสารนายเสียจริงนะ นี่ก็ชาตำลึงละสี่หลักเชียวนะคุณชาย

"นี่ แล้วคุณลุงคุณป้าว่ายังไงบ้างล่ะ" ลู่อวี้เซวียนอยากรู้ขึ้นมาจริงๆ

พูดก็พูดเถอะ แค่วันนี้หลีเฉิงเจ๋อโผล่มาตรงหน้าเขาได้แบบครบสามสิบสอง ก็นับว่าน่าประหลาดใจพอแล้ว

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อยังถือว่าอารมณ์ดีมาก หากเปลี่ยนเป็นพ่อของเขา ถ้าลู่อวี้เซวียนกล้ากลับบ้านไปบอกว่าอยากใช้ชีวิตร่วมกับผู้ชาย ไม้หน้าสามคงฟาดลงมาตั้งนานแล้ว

"ก็แค่นั้น ยังไม่ได้บอกว่ายอมรับ คิดว่าคงต้องใช้เวลาปรับตัวอีกสักพัก"

เมื่อเห็นท่าทีมั่นอกมั่นใจของหลีเฉิงเจ๋อที่ดูออกว่ากำลังวางแผนตะล่อมให้พ่อแม่ยอมรับ ลู่อวี้เซวียนก็รู้สึกเห็นอกเห็นใจพ่อแม่ตระกูลหลีขึ้นมาครามครัน

หากเป็นพ่อแม่บ้านอื่น มีแต่ลูกๆ ที่ต้องอกสั่นขวัญแขวน กลัวว่าพ่อแม่จะไม่ยอมรับแล้วเข้ามาขัดขวางความรัก แต่พอมาถึงหลีเฉิงเจ๋อ ฝ่ายที่ต้องอกสั่นขวัญแขวนกลับกลายเป็นพ่อแม่เสียเอง

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อคงกังวลว่าลูกชายจะทิ้งงานทิ้งการไป ถึงยอมรับปากว่าจะไม่ไปรังควานเย่หาน

ลู่อวี้เซวียนเอ่ยอย่างทอดถอนใจ "ถ้าอย่างนั้นทางฝั่งเย่หาน นายก็วางใจได้แล้วสิ"

สีหน้าของหลีเฉิงเจ๋อดูประหลาดไปเล็กน้อย เขากวาดตามองลู่อวี้เซวียน "พ่อผมยังไม่รู้เรื่องเย่หาน"

ลู่อวี้เซวียนงง "…อ้าว แล้วคุณลุงรู้เรื่องได้ยังไง"

ใบหน้าของหลีเฉิงเจ๋อฉายแววรังเกียจออกมาทันควัน "พ่อคิดว่าคนรักของผมคือนาย"

ลู่อวี้เซวียน "…" นี่มันเรื่องเข้าใจผิดบ้าบออะไรกันเนี่ย

"อาหลีคิดมากเกินไปจริงๆ ตาฉันบอดหรือไงถึงได้ไปคว้านายมา"

"ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ดูถูกผมเกินไปแล้ว"

ทั้งคู่ต่างทำหน้าพะอืดพะอมออกมาพร้อมกัน

ลู่อวี้เซวียนพลันกระจ่าง "มิน่าล่ะอาหลีถึงได้รีบแจ้นมาหาฉันคนแรก ฉันนี่มัน… หลีเฉิงเจ๋อ ฉันต้องมารับเคราะห์แทนแบบไม่รู้อิโหน่อิเหน่ นายคิดจะชดเชยให้ฉันยังไง"

หลีเฉิงเจ๋อทำเป็นหูทวนลม "พ่อรู้แล้วว่าไม่ใช่นาย"

"ไม่ได้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีค่าทำขวัญสิ"

"ค่าทำขวัญอะไรเหรอครับ" เย่หานขี่ม้าวนไปสองสามรอบ บนหน้าผากมีเหงื่อผุดซึมออกมาเล็กน้อย เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ลู่อวี้เซวียนยิ้ม "ไม่มีอะไรหรอก แค่มีเรื่องที่ฉันต้องมารับเคราะห์แทนพ่อหนุ่มของเธอ เสี่ยวเย่ ลองว่ามาซิ หลีเฉิงเจ๋อควรจะชดเชยให้ฉันบ้างไหม"

"เรื่องของพวกคุณ ผมไม่ขอยุ่งดีกว่าครับ"

เย่หานเลือกที่จะเอาตัวรอดไว้ก่อน

ลู่อวี้เซวียนถอนหายใจ "ฉันว่าแล้วเชียว แขนจะกล้าหักออกนอกกระเป๋าได้ยังไงกัน พวกนายเป็นคนครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น ก็รังแกแต่คนตัวคนเดียวอย่างฉันนี่แหละ"

เขาแกล้งคร่ำครวญอย่างน่าสงสาร

หลีเฉิงเจ๋อยกชาขึ้นจิบแล้วเอ่ย "เดี๋ยวให้เหล้าดีๆ นายสองลัง"

ลู่อวี้เซวียนยิ้มแป้นทันตา "แบบนั้นก็ค่อยคุยกันได้หน่อย"

หลังจากดื่มชาเสร็จ ทั้งสามคนก็พากันเดินไปเก็บลูกพลับที่หลังคฤหาสน์

ยามนี้ย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว พอดีเป็นฤดูกาลเก็บเกี่ยวลูกพลับ

ทางฝั่งของลู่อวี้เซวียนปลูกต้นพลับไว้สี่ต้น ลูกที่สุกเร็วกว่าถูกเก็บไปบ้างแล้ว เวลานี้บนกิ่งก้านจึงเต็มไปด้วยลูกพลับห้อยระย้าดูคล้ายโคมไฟสีส้มดวงเล็กๆ

เย่หานลองชิมลูกพลับที่บ่มจนได้ที่ไปหนึ่งลูก รสชาติหวานฉ่ำ เป็นพลับกรอบ

ลู่อวี้เซวียนเห็นเขาชอบ จึงเก็บใส่กล่องกระดาษหนึ่งลังแล้วสั่งให้คนยกไปไว้ที่รถของหลีเฉิงเจ๋อ พร้อมบอกให้ค่อยๆ กิน หากแช่ไว้ในตู้เย็นจะสุกช้าลง และสามารถเก็บไว้กินได้อีกนาน

อีกฝ่ายสนิทสนมกับหลีเฉิงเจ๋อดี เย่หานจึงไม่ได้เอ่ยปฏิเสธให้มากความ

ในคฤหาสน์ของลู่อวี้เซวียนไม่ได้เลี้ยงแค่ม้าเท่านั้น แต่ยังมีสุนัขและแมวอีกด้วย หนึ่งในนั้นมีแมวลายสลิดตัวหนึ่งที่ดูสง่างามและน่ารักเป็นพิเศษ ดวงตาสีเขียวของมันงดงามราวกับหยกมรกต เย่หานชอบมันมาก จึงอุ้มมันขึ้นมาลูบอยู่พักใหญ่ เจ้าแมวลายสลิดค่อนข้างหยิ่ง ยอมให้เย่หานอุ้มอยู่ครู่เดียวก็ชูหางเชิดเดินจากไป

เย่หานมองตามร่างเล็กๆ ที่วิ่งหายไปอย่างรวดเร็วด้วยความเสียดาย

ลู่อวี้เซวียนเอ่ย "ถ้านายชอบแมว ก็ให้หลีเฉิงเจ๋อซื้อให้สิ"

เมื่อนึกถึงเรื่องยุ่งยากสารพัดที่จะตามมาหลังจากเลี้ยงแมว เย่หานก็ส่ายหน้า "ช่างเถอะครับ ผมชอบเล่นแมวของคนอื่นมากกว่า"

"ดอกไม้ป่าหอมกว่าดอกไม้ในบ้านสินะ"

เย่หานหัวเราะ "ประมาณนั้นครับ"

เขาเป็นคนรักความสงบ น้องสาวของเขาในภพก่อนเคยเลี้ยงแมวไว้ตัวหนึ่ง เลี้ยงมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ ประคบประหงมราวกับแก้วตาดวงใจ เวลานอนยังต้องจัดแจงที่นอนเล็กๆ ไว้ข้างเตียงให้มัน

เย่หานคิดว่าตัวเองคงไม่มีความอดทนขนาดนั้น

ทว่าหลีเฉิงเจ๋อกลับรู้ใจเย่หานดี จึงเอ่ยขึ้นว่า "ถ้าคุณชอบก็เลี้ยงที่บ้านได้ มีป้าแม่บ้านคอยดูแลให้อยู่แล้ว"

"เอาไว้ค่อยว่ากันเถอะครับ"

อย่างไรเสีย ตอนนี้เขาก็ยังไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวอยู่ดี