บทที่ 92

แม้พ่อของหลีเฉิงเจ๋อจะไม่พอใจอย่างยิ่งที่ลูกชายหาแฟนเป็นผู้ชาย แต่เขาก็รู้ดีแก่ใจว่าตอนนี้กลุ่มบริษัทหลีซื่อยังคงต้องพึ่งพาลูกชายคนโตคนนี้

จะขับไล่หลีเฉิงเจ๋อออกไปเพียงเพราะปัญหาความรักส่วนตัวย่อมเป็นไปไม่ได้ ต่อให้เขายินยอม บรรดากรรมการคนอื่นๆ ก็ไม่มีทางยอมอยู่ดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าหุ้นในมือของหลีเฉิงเจ๋อนั้นเป็นรองแค่เขาคนเดียวเท่านั้น

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อที่รู้สึกอึดอัดคับข้องใจจึงทำได้เพียงกล้ำกลืนความขมขื่นนี้ไว้ แล้วออกไปสังสรรค์ตกปลากับเพื่อนฝูงเพื่อคลายเครียด ทำทีเป็นเหมือนไม่เคยได้ยินเรื่องชวนช็อกโลกในวันนั้น

แอบเก็บความหงุดหงิดไว้เพียงลำพัง

นับตั้งแต่หลีถงอวี้รู้เรื่องที่พี่ชายหาพี่สะใภ้เป็นผู้ชายมาจากคุณนายหลี เธอก็ทั้งประหลาดใจและอยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด

ถึงขั้นนอนไม่หลับไปทั้งคืน

วันรุ่งขึ้นเธอจึงใช้ข้ออ้างว่าจะเลี้ยงข้าวหลีเฉิงเจ๋อ แล้วตรงมายังสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัทหลีซื่อ

แต่ช่างไม่ประจวบเหมาะ ตอนที่มาถึง หลีเฉิงเจ๋อกำลังติดประชุม คาดว่าอีกสี่สิบนาทีถึงจะเสร็จ ตอนนี้ในห้องทำงานประธานจึงมีแค่ผู้ช่วยไม่กี่คนที่กำลังง่วนอยู่กับงาน

ทุกคนต่างรู้ฐานะของหลีถงอวี้ดี เดิมทีเธอก็มักจะขึ้นมาที่ชั้นยี่สิบเพื่อกินข้าวและคุยเรื่องงานกับหลีเฉิงเจ๋ออยู่บ่อยๆ การที่เธอเดินเข้าออกห้องทำงานประธานจึงไม่มีใครคิดจะขัดขวาง

เวลานี้

หลีถงอวี่นั่งอยู่บนโซฟารับรอง สายตากวาดมองกลุ่มผู้ช่วยที่กำลังยุ่งกันอยู่รอบหนึ่ง

พอดีพี่ชายไม่อยู่ เธอควรลองหาใครสักคนมาแอบสืบข่าวดูก่อนดีไหมนะ

สายตาของหลีถงอวี้กวาดไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ผู้ช่วยพิเศษหวัง

เขาอยู่กับหลีเฉิงเจ๋อนานที่สุด นับว่าเป็นหัวหน้าทีมผู้ช่วยเลยก็ว่าได้ หากจะถามว่าใครในบริษัทรู้จักหลีเฉิงเจ๋อดีย่อมต้องเป็นเขาแน่นอน ทว่า…เขาเป็นคนของหลีเฉิงเจ๋อ หากเธอถามอะไรไป ผู้ช่วยพิเศษหวังคงรีบรายงานพี่ชายทันที

หลีถงอวี้ไม่อยากโดนพี่ชายดุ จึงเลือกที่จะมองข้ามคนนี้ไป

ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นเหรอ

ไม่ได้ เธอฉลาดเกินไป แถมปากแข็งเป็นบ้า ไม่แน่สุดท้ายอาจกลายเป็นโดนหลอกถามกลับเสียเอง

ผู้ช่วยโจวล่ะ

คนนี้เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของหลีเฉิงเจ๋อ เรื่องหลายอย่างต้องผ่านมือเธอ ไม่แน่อาจจะระแคะระคายบ้าง

แต่ว่า ถ้าเรื่องความรักของพี่ชายยังเป็นความลับในบริษัทล่ะจะทำยังไง แบบนั้นเธอจะไม่กลายเป็นคนที่เอาเรื่องของพี่ชายมาเปิดโปงหรอกเหรอ

แล้วเย่หานล่ะ

เขาเพิ่งมาทำงานได้ไม่นาน ต้องไม่รู้แน่ๆ ว่าคนที่พี่ชายแอบซ่อนไว้คือใคร

คุณหนูใหญ่ตระกูลหลีกวาดตามองจนทั่ว ท้ายที่สุดก็หาคนที่พอจะพึ่งพาได้ไม่เจอสักคน

เธอขยี้ผมยาวของตัวเองอย่างหงุดหงิด บนใบหน้าฉายแววเบื่อหน่าย

เมื่อคืนตอนรู้เรื่องนี้ เธอนอนไม่หลับทั้งคืน พี่ชายเล่นงัดข้อกับพ่อแม่ที่บ้าน หากจัดการไม่ดี คนที่ต้องรับเคราะห์ไปด้วยก็คือเธอ

หลีถงอวี้ไปเรียนต่อต่างประเทศมาหลายปี พูดตามตรงว่าเจอคนกลุ่มนี้มาเยอะแยะ หากคนที่เปิดตัวไม่ใช่หลีเฉิงเจ๋อ เธอคงปรบมือชื่นชมในความกล้าหาญ ทั้งยังคอยสนับสนุนและให้กำลังใจเขาตามหารักแท้ด้วยซ้ำ

แต่คนที่ว่าดันเป็นพี่ชายคนโตของเธอนี่สิ

เดิมทีพ่อกับคุณนายหลีก็ฝากความหวังเรื่องการอุ้มหลานไว้ที่หลีเฉิงเจ๋อ คราวนี้ดีล่ะ ลูกชายคนโตตัดขาดเรื่องมีลูกไปเลย ส่วนหลีรุ่ยหลินก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ตอนนี้คนที่พอจะสืบทอดทายาทให้ตระกูลได้จึงเหลือแค่เธอคนเดียว

เมื่อวานคุณนายหลียังเร่งเร้าให้เธอรีบหาแฟน เห็นได้ชัดว่ากังวลว่าลูกสาวคนโตจะเดินตามรอยลูกชายคนโตอีกคน หลีถงอวี้แทบจะยกมือสาบานต่อฟ้าว่าเธอยังชอบผู้ชาย ไม่ได้ชอบผู้หญิง คุณนายหลีถึงได้เบาใจลงมาบ้าง

อีกอย่าง หากพ่อโมโหจนสั่งให้เธอไปดูแลบริษัทขึ้นมา เธอไม่เหนื่อยตายเลยเหรอ ทุกวันนี้ดูแลแค่บริษัทลูกบริษัทเดียวยังเหนื่อยเหมือนหมา เธอไม่กล้าหมายปองเค้กชิ้นใหญ่อย่างเครือหลีซื่อหรอก กลัวว่าจะจุกจนตายเสียก่อน

สมองของหลีถงอวี้ตีกันยุ่งเหยิงไปหมด สีหน้าจึงฉายแววหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

ผู้ช่วยโจวสังเกตเห็นสีหน้าของผู้จัดการหลี จึงเปลี่ยนน้ำชาให้เป็นชาเก๊กฮวย

เพื่อช่วยดับไฟในใจ

ไม่นานนัก ไฟสัญญาณลิฟต์ก็สว่างขึ้น ร่างของหลีเฉิงเจ๋อก็ก้าวออกมา

หลีถงอวี้รีบลุกขึ้นยืนทันที "พี่"

หลีเฉิงเจ๋อยังคงดูหล่อเหลาและเย็นชาเหมือนเช่นเคย เขาเหลือบมองน้องสาวแล้วพูดว่า "เธอรอแป๊บหนึ่ง"

แม้เธอจะยังไม่ทันเอ่ยปาก หลีเฉิงเจ๋อก็รู้อยู่แล้วว่าเธอมาทำไม

หลีรุ่ยหลินกำลังเรียนอยู่ชั้น ม.6 คุณนายหลีต้องเก็บเรื่องนี้เงียบกริบ ไม่ยอมบอกหลีรุ่ยหลินแน่นอน หลีเฉิงเจ๋อจึงไม่กังวลว่าพวกเขาจะเค้นถามอะไรจากปากเจ้าตัวเล็กนั่นได้

แต่สำหรับหลีถงอวี้ คุณนายหลีคงไม่ปิดบังเธอหรอก

หลีเฉิงเจ๋อสั่งงานไปสองสามอย่าง ผ่านไปราวสิบห้านาที จึงเรียกหลีถงอวี้เข้าไปในห้องทำงาน

หลีเฉิงเจ๋อพาดเสื้อสูทตัวนอกไว้บนโซฟา ตอนนี้กำลังพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น เผยให้เห็นข้อมือขาวเนียนที่มีเส้นเลือดปูดขึ้นมาเล็กน้อย

"จะดื่มอะไร"

"น้ำเปล่าก็พอ"

หลีเฉิงเจ๋อหยิบน้ำจากตู้เย็นส่งให้เธอ แล้วเอ่ยถาม "แม่บอกเธอแล้วเหรอ"

หลีถงอวี้กำลังดื่มน้ำอยู่ พอได้ยินคำนี้เข้ากะทันหันก็สำลักพรวดทันที น้ำไหลเปรอะตามแนวคางเรียวสวยรดลงไปบนเสื้อเชิ้ต

"แค่กๆ พี่ แค่กๆ รอเดี๋ยวก่อนค่อยพูดสิ"

หลีเฉิงเจ๋อโยนกล่องทิชชูบนโต๊ะไปให้ เธอรีบดึงออกมาหลายแผ่น ความรู้สึกตอนสำลักน้ำเย็นช่างทรมานจริงๆ หลอดลมแสบแปลบไปหมด

พอซับคราบน้ำบนตัวจนแห้ง หลีถงอวี้ก็ปรับลมหายใจให้เข้าที่ ก่อนจะเอ่ยว่า "พี่ พี่ใจกล้าเกินไปแล้วนะ ไม่กลัวพ่อดึงหุ้นคืนไปหรือไง"

หลีเฉิงเจ๋อตอบ "ฉันก็ให้ทางเลือกนี้กับเขาไปแล้วเหมือนกัน"

ความหมายแฝงคือ ถ้าจะทำอย่างนั้น ก็ตามใจ

หลีถงอวี้ "…"

จินตนาการได้เลยว่าตอนที่พี่ชายพูดประโยคนี้ออกมา พ่อคงโมโหจนควันออกหูขนาดไหน มิน่าล่ะถึงต้องกินยาลดความดัน พี่จางบอกว่าแค่ไม่กี่วันนี้ ยาลดความดันที่บ้านก็พร่องไปครึ่งขวดแล้ว

"คนคนนั้นเป็นใครกันแน่ ทำเอาพี่หลงจนโงหัวไม่ขึ้นขนาดนี้"

"เธอมาที่นี่เพื่อถามเรื่องนี้เหรอ"

"ไม่ใช่ แม่ให้ฉันมาสืบดูว่าพี่ยังพอจะกลับลำได้ไหมต่างหาก"

หลีถงอวี้พูดตรงไปตรงมา ยอมรับจุดประสงค์ออกมาโต้งๆ

หลีเฉิงเจ๋อถาม "แม่ยังทำใจไม่ได้อีกเหรอ"

หลีถงอวี้ตอบอย่างบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น "เท่าที่ดูตอนนี้ก็ยังนะ" พูดง่ายๆ ก็คือยังยื้ออยู่นั่นแหละ

คุณนายหลีรู้ดีว่าตัวเองไม่อาจเปลี่ยนใจลูกชายได้ แต่เธอก็ไม่เชื่อว่าความรักของพวกเขาจะมั่นคงขนาดนั้นจริงๆ

เธอเองก็เคยผ่านช่วงวัยเดียวกับหลีเฉิงเจ๋อมาก่อน ความรักของคนหนุ่มสาวนั้นร้อนแรงที่สุด เปรียบเหมือนกองฟืนที่กำลังลุกโชน แผ่ไอร้อนระอุออกมาจนยากจะต้านทาน ทว่าไฟกองนี้ไม่อาจลุกไหม้ได้ตลอดไป ย่อมต้องมีช่วงเวลาที่มอดลง เมื่อถึงเวลานั้นแล้ว หลีเฉิงเจ๋อยังจะมั่นคงได้ถึงเพียงนี้อยู่อีกหรือ

ความรักระหว่างผู้ชายสองคนมักไม่เป็นที่ยอมรับจากคนทั่วไป โดยเฉพาะคนที่เป็นดั่งลูกรักของพระเจ้าอย่างหลีเฉิงเจ๋อ เขาจะทนรับสายตาแปลกๆ จากคนรอบข้าง ทั้งเพื่อนฝูงและญาติมิตรได้หรือ แม้กระทั่งคู่ค้าหรือคู่แข่งทางธุรกิจในอนาคตก็อาจจะหยิบยกเรื่องนี้มาเป็นจุดอ่อนไว้เยาะเย้ยถากถางเขาได้

คำคนนินทานั้นเชือดเฉือนหัวใจ คุณนายหลีไม่อยากให้เขาเดินบนเส้นทางนี้ และไม่อยากเห็นลูกชายต้องมานั่งเสียใจภายหลัง

หลีเฉิงเจ๋อปรายตามองน้องสาวแล้วเอ่ย "ตอนนี้ยังบอกเธอไม่ได้ว่าเป็นใคร รอให้พ่อกับแม่ยอมรับก่อนแล้วพี่ค่อยแนะนำให้รู้จัก"

"นั่นมันต้องรอไปจนถึงชาติหน้าเลยมั้ง" หลีถงอวี้คร่ำครวญ

ด้วยท่าทีของพ่อกับแม่ในตอนนี้ ไม่มีทางยอมรับลูกสะใภ้ผู้ชายได้ง่ายๆ ในเวลาอันสั้นแน่

"ฉันไม่บอกพ่อกับแม่หรอกน่า พี่ก็แค่เล่าให้ฉันฟังก่อนสิว่าใครกันที่มีเสน่ห์ล้นเหลือขนาดทำให้พี่ยอมเปิดตัวกับที่บ้านเพื่อเขาได้"

เมื่อหลีเฉิงเจ๋อไม่ยอมเปิดปาก เธอก็เริ่มงอแง ทั้งเกลี้ยกล่อม ทั้งหว่านล้อมสารพัด

"พี่จะไม่พูดจริงๆ เหรอ เผลอๆ พี่อาจต้องให้ฉันช่วยนะ ถ้าฉันรู้ขึ้นมา ฉันยังช่วยพูดจาดีๆ กับแม่ให้พวกพี่ได้ด้วย"

"พี่ กับอีกฝ่ายไม่ได้คบกันข้ามเมืองใช่ไหมเนี่ย งานพี่ยุ่งขนาดนี้ จะเอาเวลาไหนไปมีแฟน…"

"…%#@"

ไม่ว่าหลีถงอวี้จะพูดอะไร หลีเฉิงเจ๋อก็ไม่สะทกสะท้าน ยืนฟังเธอพล่ามน้ำไหลไฟดับอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง เขาก็เริ่มหมดความอดทน

เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วเริ่มไล่ "เธอควรกลับไปได้แล้ว"

หลีถงอวี้ "…"

อุตส่าห์มาถึงที่แท้ๆ กลับไม่ได้เบาะแสอะไรติดมือไปเลยสักนิด คุณหนูใหญ่ตระกูลหลีไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ

"มื้อเที่ยงเราไปกินข้าวด้วยกันเถอะ พี่เลี้ยงอาหารญี่ปุ่นฉันหน่อยสิ"

หลีเฉิงเจ๋อ "…ไหนเธอบอกว่าจะเลี้ยงพี่ไม่ใช่เหรอ"

หลีถงอวี้ตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ "เดิมทีฉันกะจะเลี้ยงพี่กับแฟนพี่ไงล่ะ แต่พี่ไม่ยอมแนะนำให้รู้จักนี่นา ทำลายความหวังดีของฉันเสียหมด ก็ต้องให้พี่เป็นฝ่ายเลี้ยงฉันสิ"

ถือว่าชดเชยหัวใจที่บอบช้ำของเธอแล้วกัน

ตอนนี้ก็สิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว ได้เวลาอาหารกลางวันพอดี

หลีเฉิงเจ๋อลุกขึ้นยืน "งั้นก็ไปกินตอนนี้เลย"

พาเธอออกไปเสียตอนนี้ก็ดี จะได้ไม่เจอเย่หานตอนพักเที่ยงแล้วพูดจาเรื่อยเปื่อยใส่

หลีเฉิงเจ๋อพาเธอไปร้านอาหารญี่ปุ่นระดับท็อป วัตถุดิบทั้งหมดส่งตรงทางเครื่องบินจึงสดใหม่เป็นที่สุด ซูชิรสชาติดี เทมปุระทอดได้กรอบฟู ไม่ว่าจะเป็นกุ้งหรือผักล้วนถูกปากอย่างยิ่ง

ระหว่างมื้ออาหาร หลีถงอวี้ยังคิดจะเลียบๆ เคียงๆ ล้วงข้อมูลบางอย่าง แต่พอถูกหลีเฉิงเจ๋อปรายสายตาเตือนทีเดียว เธอก็ก้มหน้าก้มตากินแต่โดยดี

หลีถงอวี้ "…"

พี่ชายของเธอปากแข็งจริงๆ หว่านล้อมอยู่ตั้งเป็นชั่วโมง แต่กลับไม่ยอมคายเบาะแสออกมาเลยแม้แต่น้อย

ก่อนจะแยกย้าย หลีเฉิงเจ๋อยังมอบหมายงานให้อีก "ช่วงนี้ถ้าว่างก็กลับบ้านบ่อยๆ ฉันลิสต์หนังไว้ให้แล้ว ไปเปิดดูเป็นเพื่อนแม่หน่อย"

พูดจบก็ส่งรายชื่อไปให้หลีถงอวี้

หลีถงอวี้ก้มมองรายชื่อหนังยาวเหยียดที่พี่ชายส่งมา มีทั้งเรื่องหุบเขาเร้นรัก หนังฝรั่งชุดเลิฟ ไซมอน แล้วยังมีซีรีส์ในประเทศช่วงนี้อีกหลายเรื่อง

หลีถงอวี้ "…"

นี่พี่ชายคิดจะใช้หนังพวกนี้ต้มกบในน้ำอุ่นกับแม่ชัดๆ

"พี่ แค่มากินข้าวด้วยมื้อเดียว ถึงกับต้องโยนโจทย์หินขนาดนี้มาให้ฉันเลยเหรอ" หลีถงอวี้ส่ายหน้าเป็นพัลวัน "ฉันยุ่งมากนะ ช่วงนี้พี่ยังโยนโปรเจกต์อื่นมาให้อีก ฉันแทบจะย้ายสำมะโนครัวไปนอนที่บริษัทอยู่แล้ว"

จะมีเวลาว่างกลับไปนั่งดูหนังชิลๆ ที่บ้านได้ยังไงกัน!