บทที่ 93

“พี่ก็ส่งผู้ช่วยไปให้แล้วนี่”

“แต่งานส่วนใหญ่ฉันก็ยังต้องทำเองอยู่ดีนี่นา ฉันไม่ได้ไปเที่ยวเล่นมาตั้งเดือนหนึ่งแล้วนะ ช่วงวันหยุดพี่ยังออกไปเที่ยวได้ แต่ฉันต้องมานั่งทำงานล่วงเวลาที่บริษัท จะเอาเวลาว่างขนาดนั้นที่ไหนไปดูหนังกัน”

อีกอย่าง ถ้าพ่อรู้เข้า มีหวังโดนเอ็ดแน่

เธอไม่อยากเอาตัวเข้าไปพัวพันกับศึกระหว่างพี่ชายกับพ่อแม่หรอกนะ!

หลีเฉิงเจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “พี่ยกคฤหาสน์ที่ฝรั่งเศสให้หลังหนึ่ง”

หลีถงอวี้ “…”

เริ่มจะหวั่นไหวขึ้นมานิดๆ แล้วสิ

“ถ้าจัดการเรียบร้อย จะแถมรถสปอร์ตให้อีกคัน”

หลีถงอวี้ปรับน้ำเสียงขึงขังขึ้นมาทันที “จะว่าไปพี่เองก็ไม่ง่ายเลย พ่อกับแม่ไม่เข้าใจพี่แบบนี้ คงลำบากแย่”

“พี่วางใจเถอะ ฉันอยู่ข้างพี่เสมอ ฉันจะช่วยกล่อมให้พ่อกับแม่ยอมรับความจริงให้ได้โดยเร็วเอง”

เห็นได้ชัดว่า ระหว่างอยากทำกับทำได้หรือไม่ มันมีเส้นแบ่งกั้นอยู่จริงๆ

หลีเฉิงเจ๋อพยักหน้า “ผลงานของเธอจะเป็นตัวกำหนดขนาดของคฤหาสน์”

หลีถงอวี้พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

เพื่อคฤหาสน์หลังใหญ่และรถสปอร์ตของเธอ รวมถึงเพื่อความสุขของพี่ชายด้วย เธอจะพยายามให้ถึงที่สุด

หลีเฉิงเจ๋อพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ขอแค่จัดการคุณนายหลีได้ ทางฝั่งพ่อของเขาก็คงอยู่อีกไม่ไกล

แม้ความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่จะไม่ค่อยดีนัก แต่คำพูดของคุณนายหลียังคงมีน้ำหนักอยู่พอสมควร

อีกทั้งทั้งหลีถงอวี้และหลีรุ่ยหลินต่างก็อยู่ฝั่งเขา หากคุณนายหลีเห็นชอบด้วยอีกคน สถานการณ์ก็แทบจะเอียงกระเท่เร่มาทางนี้อย่างเบ็ดเสร็จ

พ่อของเขาที่ไร้กำลังหนุนหลัง ย่อมต้องยอมรับเข้าสักวันในที่สุด

พอกินอาหารญี่ปุ่นเสร็จแล้วกลับมาถึงบริษัท เวลาก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายโมง

เย่หานกำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ ตอนนี้เขาเริ่มติดนิสัยนอนพักกลางวันแล้วเหมือนกัน

หลีเฉิงเจ๋อเหลือบมองแวบหนึ่ง ด้วยความที่มีคนอื่นอยู่ด้วย จึงไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น ก่อนจะเดินนำเข้าไปนอนกลางวันในห้องพักผ่อนก่อน

พอตกเย็นเลิกงาน ไม่ว่าอย่างไรหลีเฉิงเจ๋อก็ไม่ยอมให้เย่หานกลับห้องเช่า และขับรถพาเขากลับมาที่คอนโดทันที

เย่หานอ่อนใจ “คืนนี้ผมยังต้องเรียนอยู่นะครับ ห้ามเหลวไหลเด็ดขาดเลย”

หลีเฉิงเจ๋อน่ะไม่เคยรู้จักคำว่าพอ เขาเลยกลัวว่าพอกลับมาถึง สองคนจะต้องไปพัวพันกันอยู่บนเตียงอีก

ช่วงสองสามวันมานี้หลีเฉิงเจ๋อไม่ค่อยพาเย่หานออกไปกินข้าวนอกบ้าน มักจะให้ป้าแม่บ้านเป็นคนทำอาหารให้

นี่ก็เพื่อหลีกเลี่ยงการเจอคนรู้จักด้วยเช่นกัน

ร่างกายของเย่หานหลังได้รับการบำรุงดูแลอย่างต่อเนื่องจากป้าแม่บ้าน ก็ดูดีขึ้นมากแล้ว

แม้จะยังดูผอมบาง แต่สีหน้าก็เปล่งปลั่งมีเลือดฝาด ร่างกายมีกล้ามเนื้อบางๆ ปกคลุม ทำให้หลีเฉิงเจ๋อมองดูแล้วพลอยเบาใจไปได้มาก

ตอนนี้เย่หานต้องเจียดเวลามาเรียนวันละสองชั่วโมงทุกคืน ฝีมือกู่ฉินในปัจจุบันสอบผ่านระดับหกไปแล้ว เย่หานไม่ได้กะจะสอบต่อในระดับที่สูงขึ้น แต่หันไปให้ความสำคัญกับการฝึกฝนด้านอื่นๆ แทน

สี่ทุ่มตรง เมื่อคอร์สเรียนทั้งหมดของวันสิ้นสุดลง เย่หานก็เหลือบมองหลีเฉิงเจ๋อ “วันนี้พาผมกลับมา มีอะไรจะพูดใช่ไหมครับ”

หลีเฉิงเจ๋อกำลังใช้ปากกาสไตลัสขีดๆ เขียนๆ อยู่บนแท็บเล็ต พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมองเย่หาน

เย่หานนั่งมองหลีเฉิงเจ๋อนิ่งๆ เพื่อรอให้อีกฝ่ายเปิดปาก

หลีเฉิงเจ๋อเอ่ยอย่างจนใจ “ปิดคุณไม่มิดจริงๆ ด้วย”

เย่หานเป็นคนที่ช่างสังเกตมาก

วันนี้สีหน้าของหลีถงอวี้ตอนมาที่บริษัทดูไม่ค่อยดีนัก แถมยังไม่เข้ามาทักทายหยอกล้อกับเขาตามปกติ ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างผิดแปลกไป

ก่อนหน้านี้เย่หานเคยได้ยินหลีเฉิงเจ๋อพูดถึงว่า สาขาเขตหูโข่วดำเนินกิจการไปด้วยดี นั่นก็หมายความว่าเรื่องที่ทำให้เธอหน้าตาบอกบุญไม่รับไม่ใช่เรื่องงาน

“คุณหนูหลีถึงขั้นมาหาที่บริษัท มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่บ้านหรือเปล่าครับ”

หลีเฉิงเจ๋อขยับเข้าไปใกล้เย่หาน จับมือเขาขึ้นมาลูบเบาๆ อยู่ครู่หนึ่ง ถึงเอ่ยขึ้นว่า “ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก สองวันก่อนดูเหมือนพ่อผมจะรู้ว่าผมชอบผู้ชาย เลยถามผมสองสามคำ ผมก็เลยยอมรับไปตรงๆ”

สีหน้าของเขาสงบนิ่ง น้ำเสียงก็ราบเรียบ ราวกับกำลังเล่าเรื่องอาหารมื้อที่เพิ่งกินไปอย่างไรอย่างนั้น

ทว่าเมื่อเข้าหูของเย่หาน มันกลับเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางวันแสกๆ

เย่หาน “…”

เขาชักมือกลับอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ “คุณบ้าไปแล้วเหรอครับ ทำไมจู่ๆ ถึงยอมรับไปแบบนั้น”

พ่อของหลีเฉิงเจ๋อไม่โกรธแย่เลยหรือ

หลีเฉิงเจ๋อถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “เขาก็รู้ความจริงแล้ว ผมจะยอมรับหรือไม่ มันก็คือเรื่องจริงอยู่ดี”

เย่หานขมวดคิ้วมุ่น “แล้วท่านประธานว่าอย่างไรบ้างครับ”

“ยังเก็บไปคิดอยู่ ไม่ต้องกังวลหรอก ยังไงช้าเร็วเขาก็ต้องยอมรับ”

จะไม่ให้กังวลได้อย่างไร เย่หานรู้สึกกระวนกระวายใจจนไม่เป็นสุข “ท่านประธานคงไม่ได้บีบให้คุณแต่ง… แต่งงานใช่ไหมครับ”

ตอนที่ยังอยู่ต้าอวี๋ เขาก็เคยได้ยินมาบ้างว่ามีคุณชายบ้านไหนที่ชอบบุรุษด้วยกัน เห็นว่าไปแอบชิมผลไม้ต้องห้ามกับเด็กรับใช้ในเรือนจนถูกจับได้ สุดท้ายเด็กรับใช้คนนั้นถูกส่งตัวไปอยู่บ้านสวน ส่วนคุณชายบ้านนั้นก็ต้องแต่งงานกับสตรีที่มีตระกูลไม่สูงนักอย่างเร่งด่วน

หลีเฉิงเจ๋อยิ้มละมุน “คิดอะไรอยู่เนี่ย ยุคนี้เป็นยุคที่อิสระในการแต่งงานแล้ว ถ้าผมไม่ยอม ใครหน้าไหนก็มาบังคับผมไม่ได้ทั้งนั้น”

เขาเหลือบมองเย่หาน แล้วเอ่ยต่อ “แน่นอนว่า ถ้าคุณอยากจะไปจดทะเบียนสมรสกับผมที่ต่างประเทศละก็ ย่อมได้อยู่แล้ว คุณยอมไหมล่ะ”

เย่หานตีไหล่เขาเบาๆ “อย่ามาพูดเหลวไหลนะ”

เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้แล้ว ยังจะมาพูดเล่นอีก

“ที่ผมเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง ไม่ใช่เพื่อให้คุณมากังวลหรอกนะ แค่อยากบอกให้รู้ว่า ทางบ้านหลีรู้แล้วว่าคนที่ผมคบด้วยเป็นผู้ชาย แต่เรื่องที่ว่าเป็นใครนั้น ผมไม่ได้บอก และพวกเขาก็รับปากผมแล้วว่าจะไม่สืบหาข้อมูลลับหลัง”

แน่นอนว่าไม่ได้ยอมตกลงด้วยความเต็มใจหรอก แต่เป็นเพราะหลีเฉิงเจ๋อบอกไว้ว่า หากแอบสืบเรื่องของเขาแล้วเขาจับได้ เขาอาจจะลงมือทำอะไรบางอย่างเพื่อตอบโต้

“คุณไม่ต้องกดดันหรอก เราเคยใช้ชีวิตอย่างไรก็ใช้อย่างนั้นต่อไป รอให้พ่อกับแม่ยอมรับได้เมื่อไหร่ ผมจะพาคุณกลับไปพบพวกท่าน”

แค่คิดถึงเรื่องที่จะต้องเผชิญหน้ากับพ่อแม่ของหลีเฉิงเจ๋อในอนาคต เย่หานก็รู้สึกชาวาบไปทั้งหนังศีรษะแล้ว

เขาหวังจากใจจริงว่าวันนั้นจะมาถึงให้ช้าที่สุด

เพื่อที่เขาจะได้มีเวลาเตรียมใจมากกว่านี้

หลีเฉิงเจ๋อไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อแล้ว

เขาสอดมือเข้าไปในสาบเสื้อของเย่หาน ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดนุ่มลื่น “ที่รัก อย่ามัวไปคิดถึงเรื่องที่ไม่สลักสำคัญพวกนั้นเลย ค่ำคืนวสันต์มีค่ายิ่งกว่าทองคำพันชั่ง พวกเราควรพักผ่อนกันได้แล้ว”

เย่หานปรายหางตาหงส์ขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง “วันนี้ไม่ได้ครับ”

ร่างของหลีเฉิงเจ๋อชะงักไปเล็กน้อย “ทำไมล่ะ”

“ถ้าผมไม่ถามคุณก่อน คุณกะจะปิดบังผมไปถึงเมื่อไหร่ นี่คุณปิดบังความจริงกับผม ยังจะมาหวังค่ำคืนวสันต์อะไรอีก ฝันไปเถอะครับ”

หลีเฉิงเจ๋อ “…”

เดิมทีเขาก็ตั้งใจจะสารภาพเรื่องนี้คืนนี้อยู่แล้ว ใครจะไปคิดว่าเย่หานจะเปิดปากถามก่อน

“ผมไม่ได้…” หลีเฉิงเจ๋อพยายามจะอธิบาย

เย่หานตั้งใจฟัง จากนั้นก็พยักหน้าอย่างจริงจัง “ครับ ผมเข้าใจ แต่ไม่ยอมรับ”

หลีเฉิงเจ๋อ “…ที่รัก คุณชักจะใจร้ายเกินไปแล้วนะ”

เย่หานช้อนตาขึ้นมองอย่างไม่ยี่หระ “แล้วจะทำไมล่ะครับ ยังไงวันนี้ก็ไม่อยากตามใจคุณหรอก”

“งั้นให้ผมปรนนิบัติคุณแทนเป็นไง”

“หืม”

นิ้วมือของหลีเฉิงเจ๋อบดคลึงริมฝีปากของเย่หานอย่างเน้นย้ำ จนริมฝีปากสีอ่อนนั้นแปรเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัด “ยังจำหนังเรื่องที่เราดูกันคราวที่แล้วได้ไหม ที่ใช้ตรงนี้น่ะ…”

เย่หานหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู “ผมไม่เอาด้วยหรอก”

สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นกลเม็ดในหอนางโลมและสถานเริงรมย์ ตัวเขาที่เป็นบุตรหลานตระกูลขุนนางผู้ร่ำเรียนตำรามาจนแตกฉาน จะไปทำเรื่องพรรค์นั้นลงได้อย่างไร! พอจินตนาการว่าต้องก้มตัวลงไปปรนนิบัติหลีเฉิงเจ๋อแบบนั้น เย่หานก็รู้สึกว่า… มันช่างเหลวไหลไร้ยางอายเกินไป เขาทำเรื่องแบบนั้นไม่ลงจริงๆ

และในเมื่อเป็นเรื่องที่ตัวเขาเองยังต่อต้าน เย่หานย่อมทำใจให้คนที่มีความทรนงสูงส่งอย่างหลีเฉิงเจ๋อมาคอยปรนนิบัติตนเองแบบนั้นไม่ได้เช่นกัน

คล้ายจะรู้ว่าเย่หานกำลังคิดอะไรอยู่ หลีเฉิงเจ๋อจึงส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ที่รัก ความใคร่เสน่หาระหว่างคนรักมันเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ สิ่งเหล่านี้ก็เป็นแค่การสร้างสีสันเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องเขินอายเลย”

“คุณไม่อยากลองสัมผัสความรู้สึกแบบนั้นดูบ้างเหรอ”

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาอันเร่าร้อนของหลีเฉิงเจ๋อ เย่หานก็เบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตา “…มีแต่จะเสียเกียรติปัญญาชน”

หลีเฉิงเจ๋อหยิบผ้าพันคอผ้าไหมบนโซฟาขึ้นมาผูกปิดตาเย่หานไว้ จากนั้นก็โน้มตัวลงไปสอนให้เย่หานรู้ด้วยตัวเองว่า อะไรกันแน่ที่เรียกว่าเสียเกียรติปัญญาชน

เมื่อดวงตาถูกบดบัง ประสาทสัมผัสของเย่หานก็คล้ายจะถูกขยายใหญ่ขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการได้ยินหรือสัมผัสทางกาย ล้วนไวต่อความรู้สึกมากกว่าปกติถึงร้อยเท่าพันทวี

ในที่สุด ประธานหลีก็อุ้มแฟนหนุ่มที่มีใบหน้าแดงซ่านเข้าไปในห้องนอน และนัวเนียกันจนถึงรุ่งสางจึงได้หลับใหลลง