บทที่ 94

เช้าตรู่ ตอนที่เย่หานตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น พื้นที่ข้างกายก็ไร้ซึ่งไออุ่นเสียแล้ว ไม่รู้ว่าหลีเฉิงเจ๋อลุกจากเตียงไปตั้งแต่เมื่อไหร่

นานทีปีหนที่ตื่นขึ้นมาจากเตียงของหลีเฉิงเจ๋อแล้วไม่ปวดเอวเมื่อยหลัง แถมยังรู้สึกกระปรี้กระเปร่า ถึงอย่างนั้นเย่หานก็ยังอดบริภาษหลีเฉิงเจ๋อในใจไม่ได้ว่าเป็นสัตว์ป่าชัดๆ

แม้ว่าเมื่อคืนอีกฝ่ายจะไม่ได้ล่วงเลยไปจนถึงขั้นสุดท้าย แต่สารพัดลูกเล่นจากในหนังอย่างว่าก็เอามาลองไปไม่น้อย

จนกระทั่งท้ายที่สุด ความกระดากอายของเย่หานก็มลายหายไปจนหมด คิดเพียงแค่อยากให้หลีเฉิงเจ๋อรีบปล่อยตนไปเสียที

บนโต๊ะอาหาร หลีเฉิงเจ๋อยื่นขนมปังปิ้งทาเนยน้ำผึ้งให้ แต่เย่หานกลับตวัดสายตาค้อนขวับใส่ เขาปฏิเสธไม่ยอมรับ เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินเกี๊ยวต้มที่คุณป้าแม่บ้านทำให้เงียบๆ

ปลายหูขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ

หลีเฉิงเจ๋อฉุกคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้เข้าใจว่าทำไมเย่หานถึงเป็นแบบนี้…เหมือนว่าเมื่อคืนจะใช้น้ำผึ้งไปด้วยนี่นะ…เขาพยายามกดมุมปากที่ยกยิ้มเอาไว้ แล้วหยิบขนมปังปิ้งทาน้ำผึ้งดอกหอมหมื่นลี้ชิ้นนั้นยัดเข้าปากตัวเองแทน

ช่างเถอะ ตอนนี้อย่าเพิ่งไปแหย่เย่หานจะดีกว่า

เย่หานทุ่มเทกวดวิชาคอมพิวเตอร์อย่างหนักมาสองเดือนเต็ม ในที่สุดก็จบคอร์สเมื่อสิ้นเดือนตุลาคม ไม่ใช่แค่เขา แต่หลีเฉิงเจ๋อเองก็พลอยโล่งอกไปด้วย

แฟนหนุ่มของเขาขยันเกินไปแล้ว ทุกวันพอกลับถึงบ้านก็ยังต้องเรียนต่อ ทำให้ช่วงเวลาหวานชื่นของทั้งสองคนลดน้อยลงไปเยอะ

ตอนนี้ก็ดีแล้ว เหลือแค่วิชาเรียนของมหาวิทยาลัยกับภาษาต่างประเทศอีกหนึ่งวิชา คาดว่าเย่หานคงพอมีเวลาว่างแบ่งมาให้เขาได้บ้าง

ทางฝั่งตระกูลหลียังคงเงียบหาย ไม่มีข่าวคราวใดๆ

หลังจากนั้นหลีเฉิงเจ๋อก็กลับไปกินข้าวที่คฤหาสน์อีกมื้อ คุณนายหลีปฏิบัติต่อเขาอย่างเฉยชา ไม่ได้กระตือรือร้นเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไร สีหน้าดูดีขึ้นกว่าคราวก่อนอยู่บ้าง

ตามที่หลีถงอวี้เล่า เธออยู่ดูหนังเป็นเพื่อนคุณนายหลีไปสามสี่เรื่องแล้ว อีกทั้งยังคอยบอกคุณนายหลีถึงความยากลำบากของหลีเฉิงเจ๋อด้วย หลีถงอวี้บอกว่าพี่ชายของเธออายุก็เกือบจะสามสิบเข้าไปแล้ว กว่าจะมีแฟนสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องรักลึกซึ้งจนถึงก้นบึ้งของหัวใจจริงๆ ถึงได้ยอมมาสารภาพกับที่บ้าน หากคนในครอบครัวยังไม่สนับสนุน แถมยังมองว่าเขาเป็นคนผิดปกติ เกรงว่าทั้งชีวิตนี้หลีเฉิงเจ๋อคงต้องอยู่ตัวคนเดียวไปตลอดชาติแล้ว

คุณนายหลี “…”

คิดไม่ออกเลยจริงๆ ว่าระหว่างปล่อยให้ลูกชายคนโตเป็นโสดไปตลอดชีวิต กับให้ไปใช้ชีวิตคู่กับผู้ชายสักคน แบบไหนจะดีกว่ากัน

สำหรับเธอแล้ว ชวนให้ปวดใจไม่ต่างกันสักนิด

แต่พอเห็นคู่รักเพศเดียวกันในจอที่มีจุดจบอันน่าเศร้าสลด ท่าทีของคุณนายหลีก็เริ่มอ่อนลงมาบ้าง

เธอรู้ดีว่าคำพูดพวกนี้ของลูกสาวจะต้องมีหลีเฉิงเจ๋อคอยชี้แนะอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน แต่ก็ยังอดใจอ่อนไม่ได้อยู่ดี

ถึงอย่างไรก็เป็นลูกแท้ๆ ที่ตนอุ้มท้องคลอดมา จะทนบีบคั้นให้หลีเฉิงเจ๋อต้องทำในสิ่งที่ไม่มีความสุขได้อย่างไร เพียงแต่อุปสรรคครั้งนี้มันใหญ่หลวงเกินไป คุณนายหลีไม่อาจก้าวข้ามผ่านมันไปได้ง่ายๆ ยังคงต้องใช้เวลาทำใจอีกสักพัก

เดือนพฤศจิกายน ฟ้าดินเหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว จึงส่งฝนตกลงมาห่าใหญ่ ทำให้อุณหภูมิในเมืองเผิงเฉิงลดฮวบลงกว่าสิบองศาเพียงชั่วข้ามคืน

คนที่เมื่อวานยังใส่แค่เสื้อเชิ้ตตัวเดียว พอตื่นนอนขึ้นมาในวันนี้ก็พบว่าอากาศค่อนข้างเย็น จนต้องหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับเพิ่ม

ตอนที่เย่หานตื่นขึ้นมาตามเสียงนาฬิกาปลุกในตอนเช้าตรู่ เขาก็พบว่ามีผ้าห่มฟลีซเนื้อบางห่อหุ้มอยู่บนตัว ไม่รู้ว่าเผลอคว้ามาคลุมร่างตั้งแต่ช่วงไหนของกลางดึก

พอออกไปล้างหน้าแปรงฟันตรงระเบียงเล็กๆ สายลมเย็นด้านนอกพัดมาวูบหนึ่ง เย่หานที่ยังคงสวมชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบาก็ถึงกับยืนนิ่งไป

ไฉนถึงรู้สึกเหมือนชั่วข้ามคืนเดียวก็ก้าวเข้าสู่ฤดูหนาวเสียแล้ว

ชุดนอนบนตัวเขาก็เป็นหลีเฉิงเจ๋อที่เตรียมไว้ให้ เหมาะที่สุดสำหรับใส่ตอนหน้าร้อน พอมาตอนนี้จึงรู้สึกหนาวขึ้นมาเล็กน้อย

เย่หานจัดการตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องเพื่อรื้อหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูพยากรณ์อากาศ

หนาวกว่าเมื่อวานขึ้นมามากจริงๆ

พอนึกถึงสภาพอากาศฤดูหนาวของเมืองเผิงเฉิงที่ผู้ช่วยโจวเคยเล่าให้ฟัง ตอนนี้เย่หานถึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้

มันชวนให้ตั้งตัวไม่ติดเลยจริงๆ

เช้าวันนี้ตอนไปถึงบริษัท ก็เริ่มมีคนสวมเสื้อแจ็กเกตหรือเสื้อโค้ตกันบ้างแล้ว

ผู้ช่วยโจวมาถึงเป็นคนแรก เธอกำลังดื่มนมถั่วเหลืองร้อนๆ พลางเอ่ยทักทายเย่หาน

“อรุณสวัสดิ์นะเสี่ยวเย่”

“อรุณสวัสดิ์ครับพี่โจว”

“เมื่อคืนฝนตก หนาวจนตื่นหรือเปล่า เมื่อคืนพี่เปิดแอร์นอน พอตกดึกรู้สึกหนาวเลยลุกไปปิด ไม่นึกเลยว่ามวลอากาศเย็นระลอกนี้จะมาเร็วขนาดนี้” ก่อนหน้านี้กรมอุตุนิยมวิทยาเคยออกประกาศเตือนเรื่องอุณหภูมิลดลงเหมือนกัน แต่ก็ไม่เห็นจะหนาวขึ้น คราวนี้กลับมาอย่างกะทันหันเสียได้

เย่หานยิ้มแล้วตอบว่า “ผมเปิดไปแค่สองชั่วโมงครับ นอนหลับสบายดี”

ห้องเช่าของเขาเล็ก ไม่เหมือนที่คอนโดของหลีเฉิงเจ๋อที่ต้องเปิดแอร์ทิ้งไว้ตลอด เปิดแค่ไม่กี่ชั่วโมงแล้วปิด ความเย็นก็ยังคงอยู่ได้อีกนาน

“งั้นก็ดีแล้ว อากาศเปลี่ยนฉับพลันแบบนี้ ต้องดูแลร่างกายให้อบอุ่นนะ ระวังจะเป็นหวัดเอาล่ะ”

วันนี้ผู้ช่วยพิเศษเสิ่นสวมชุดเดรสผ้ากำมะหยี่สีดำ แมตช์กับถุงน่องสีเนื้อ ดูแล้วอบอุ่นทีเดียว

พอเห็นว่าวันนี้เย่หานสวมสูทเต็มยศ เธอก็ยกนิ้วโป้งให้เขาทันที “ใช้ได้เลยนี่เสี่ยวเย่ ชุดนี้ดูดีมาก ผึ่งผายเหมือนต้นไป๋หยางน้อยเลย”

เย่หานตอบกลับอย่างมีมารยาท “ยังเทียบไม่ได้กับความเจิดจ้าของพี่เสิ่นหรอกครับ”

คำพูดทำนองนี้ หากเป็นที่ต้าอวี๋ เขาคงไม่มีทางเอ่ยออกมาเป็นแน่ เพราะดูไร้มารยาทและเกี้ยวพาราสีเกินไป แต่สำหรับที่นี่ เป็นเพียงคำชมสตรีตามปกติธรรมดาเท่านั้น

ส่วนผู้ช่วยพิเศษเสิ่นก็น้อมรับคำชมเหล่านั้นไว้ทั้งหมด เธอยิ้มออกมาอย่างมีเสน่ห์ “เสี่ยวเย่นี่ปากหวานจริงๆ ถ้าไม่ติดว่านายยังเด็กละก็ พี่คงตกหลุมรักไปแล้ว”

ผู้ช่วยโจวก็พูดเสริมขึ้นมา “จริงที่สุดเชียว โทษที่ฉันแต่งงานเร็วไปหน่อย ไม่อย่างนั้นฉันก็ชอบผู้ชายสไตล์เสี่ยวเย่เหมือนกัน”

เย่หานได้แต่ตอบอย่างจนใจ “พวกพี่ยกเว้นผมไว้สักคนเถอะครับ ผมยังไม่อยากโดนพวกพี่เขยรุมซ้อมนะ”

เขาอายุน้อยที่สุดในทีมผู้ช่วย หลังจากสนิทสนมกันแล้วก็มักจะโดนพวกพี่สาวหยอกเย้าอยู่เสมอ แรกๆ เย่หานก็ยังรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ทว่ามาถึงตอนนี้สีหน้าเขาก็ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อยแล้ว

อายุยังน้อยแถมหน้ายังดูเด็ก ทุกคนจึงเอ็นดูเขาเหมือนน้องชาย และมักจะหยอกเล่นด้วยเป็นประจำ ซึ่งเย่หานเองก็เริ่มชินแล้ว

ตอนที่หลีเฉิงเจ๋อตื่นนอน เขารู้สึกระคายคอเล็กน้อย พอได้ดื่มน้ำอุ่นไปแก้วหนึ่งก็รู้สึกดีขึ้นมาก

อุณหภูมิในเมืองเผิงเฉิงลดลงอย่างกะทันหัน หลีเฉิงเจ๋อเองก็คุ้นชินกับสภาพอากาศที่แปรปรวนแบบนี้แล้ว

เขาส่งข้อความไปเตือนเย่หานให้ใส่เสื้อผ้าหนาๆ หน่อย หลีเฉิงเจ๋อคิดในใจว่า ถึงเวลาที่จะต้องให้เย่หานย้ายมาอยู่ด้วยกันได้แล้ว

คราวก่อนที่เอ่ยถึงเรื่องย้ายบ้าน หมอนั่นก็ยืนกรานว่าจ่ายค่ามัดจำไปแล้วไม่อยากยอมทิ้งห้อง หลีเฉิงเจ๋อบอกว่าจะออกเงินชดเชยส่วนนั้นให้ เย่หานก็ยังปฏิเสธ เขาจำได้ว่าสัญญาเช่าห้องของเย่หานจะสิ้นสุดลงในเดือนนี้ ข้ออ้างนี้จึงใช้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เขาต้องคิดหาวิธีทำให้เย่หานยอมย้ายมาอยู่ที่นี่ให้ได้

ถ้าไม่ได้จริงๆ…ก็คงต้องจัดการไปก่อนแล้วค่อยบอกทีหลัง ขนข้าวของของอีกฝ่ายมาไว้ที่นี่ให้หมดเสียเลย

หลีเฉิงเจ๋อคิดด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาอยากจะรู้นักว่า ถึงตอนนั้นแล้วเย่หานจะยังสรรหาข้ออ้างอะไรมาปฏิเสธเขาได้อีก

ช่วงเที่ยงตอนที่ทั้งสองคนกำลังกินข้าวด้วยกัน หลีเฉิงเจ๋อก็กระแอมไอขึ้นมาคำหนึ่ง เย่หานจึงเงยหน้าขึ้นมอง “เจ็บคอหรือครับ”

“อาจจะเป็นเพราะช่วงเปลี่ยนฤดู คอเลยระคายเคืองนิดหน่อย”

สุขภาพร่างกายของหลีเฉิงเจ๋อแข็งแรงมาโดยตลอด นานๆ ทีถึงจะป่วยสักครั้ง เขาจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร ดื่มน้ำแกงเข้าไปอึกหนึ่งเพื่อช่วยให้ชุ่มคอ พอรู้สึกสบายขึ้นก็ไม่ได้สนใจมันอีก

ในช่วงต้นเดือนของทุกเดือน ภารกิจในบริษัทมักจะยุ่งวุ่นวายเป็นพิเศษ หลีเฉิงเจ๋อต้องเข้าประชุมติดต่อกันทั้งวันอย่างที่คาดไว้

เนื่องจากความแตกต่างของเวลา แม้จะเลยเวลาเลิกงานไปแล้ว เขาก็ยังต้องประชุมทางไกลผ่านวิดีโอข้ามประเทศต่อ กว่าจะเสร็จสิ้นก็ปาเข้าไปสองทุ่มครึ่ง

ทีมผู้ช่วยก็ต้องอยู่ทำงานล่วงเวลาด้วยกัน จนกระทั่งถึงเวลาสามทุ่ม ไฟในห้องทำงานประธานถึงได้ทยอยดับลงทีละดวง