บทที่ 95

เย่หานกับหลีเฉิงเจ๋อเป็นคนกลุ่มสุดท้ายที่เดินออกมา

หลีเฉิงเจ๋อยกน้ำชาอุ่นๆ ขึ้นจิบเพื่อบรรเทาอาการระคายคอ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะต้องพูดในที่ประชุมเยอะเกินไปหรือเปล่า คอถึงได้เริ่มเจ็บนิดๆ

ปกติแล้วหลีเฉิงเจ๋อเป็นคนอ่านอารมณ์ยาก สีหน้ามักจะเรียบเฉยอยู่เสมอ ต่อให้ร่างกายไม่สบายก็ยังดูไม่ออก

ร่างสูงโปร่งเดินออกจากห้องทำงานพร้อมกับไอเบาๆ อีกครั้ง

เย่หานปิดคอมพิวเตอร์ด้วยความเป็นห่วง "ไม่สบายหรือเปล่าครับ วันนี้ผมได้ยินคุณไอหลายครั้งแล้วนะ"

เสียงของหลีเฉิงเจ๋อแหบพร่ากว่าปกติเล็กน้อย "สงสัยเพราะเปิดแอร์นานไปหน่อย"

วันนี้เขาแทบจะอยู่ในห้องประชุมตลอดทั้งวัน ตำแหน่งที่นั่งดันอยู่ตรงกับช่องแอร์ด้านบนพอดี ประกอบกับอากาศไม่ได้อบอ้าวเหมือนสองวันก่อน นั่งไปนานๆ เข้าก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายตัว

เย่หานกล่าวอย่างเด็ดขาด "คืนนี้ผมจะกลับไปกับคุณด้วย"

หลีเฉิงเจ๋อเหลือบมองเขาอย่างใช้ความคิด ดูท่าอาการป่วยครั้งนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป

เขาหวังว่าคราวนี้จะป่วยจริงๆ จะได้ถือโอกาสอ้อนเอาความหวานสักหน่อย

ถ้าเย่หานรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ คงได้กลอกตามองบนใส่แน่ๆ

คนป่วยไม่ค่อยใส่ใจอะไร แต่คนที่คอยดูแลกลับใส่ใจเต็มที่

ระหว่างทางกลับ เย่หานรับหน้าที่เป็นคนขับรถ

หลีเฉิงเจ๋อนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ

เมื่อผ่านซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้คอนโด เย่หานก็แวะลงไปซื้อขิง

"กลับไปผมจะต้มน้ำขิงใส่น้ำตาลแดงให้ดื่ม พรุ่งนี้อาจจะหายดีแล้วก็ได้ครับ"

หลีเฉิงเจ๋อไม่ชอบรสเผ็ดร้อนของขิงเลยสักนิด แต่ถ้าเย่หานเป็นคนต้มให้ เขาก็คิดว่า… ลองชิมดูหน่อยก็ไม่เลว

พอกลับถึงคอนโด เย่หานก็ไล่ให้หลีเฉิงเจ๋อไปอาบน้ำ ส่วนตัวเองก็ตรงเข้าครัวไปต้มน้ำขิง

รอจนหลีเฉิงเจ๋ออาบน้ำเสร็จออกมา บนโต๊ะก็มีน้ำขิงใส่น้ำตาลแดงร้อนๆ วางรออยู่ พอเดินเข้าไปใกล้ก็ได้กลิ่นขิงจางๆ ลอยมาแตะจมูก

หลีเฉิงเจ๋อดื่มน้ำขิงชามนั้นรวดเดียวจนหมด พอวางชามลงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ชอบรสชาตินี้จริงๆ

เย่หานหยิบเทอร์โมมิเตอร์ออกมา เมื่อครู่เขาใช้หลังมือแตะหน้าผากอีกฝ่ายแล้วแต่ก็ไม่แน่ใจนัก ใช้อุปกรณ์วัดน่าจะแม่นยำกว่า

หลีเฉิงเจ๋อพูดขึ้น "น่าจะไม่ได้เป็นไข้หรอก แค่เจ็บคอ"

เขาไม่ได้ป่วยมาสองสามปีแล้ว ครั้งนี้คงแค่เพราะเปิดแอร์นานไปหน่อย อาบน้ำอุ่นก็น่าจะหายแล้ว

"วัดดูก่อนครับ"

เย่หานไม่ฟังคำทัดทาน เขาจ่อเทอร์โมมิเตอร์ไฟฟ้าลงบนหน้าผากอีกฝ่าย ได้ผลลัพธ์เป็น 37 องศาเซลเซียส

ลองวัดที่ใต้แขนอีกครั้ง ได้ 37.1 องศาเซลเซียส

หลีเฉิงเจ๋อเห็นตัวเลขนั้นจึงรับเทอร์โมมิเตอร์จากมือเย่หาน "เห็นไหม บอกแล้วว่าไม่เป็นไร"

เย่หานพยักหน้า "ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ"

เมื่อรู้ว่าหลีเฉิงเจ๋อไม่ได้เป็นอะไรเขาก็เบาใจ

เย่หานหย่อนตัวลงแช่น้ำ เขาใช้บาธบอมบ์กลิ่นไวน์แดงที่หลีเฉิงเจ๋อซื้อมาจากต่างประเทศ น้ำในอ่างเป็นสีแดงระเรื่อ ทั้งยังมีกลิ่นหอมของไวน์แดงตลบอบอวล

เย่หานเอนกายแช่น้ำอย่างผ่อนคลาย เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียนพ้นขอบอ่างออกมา

ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก

หลีเฉิงเจ๋อนั่งลงที่ขอบอ่าง ยื่นมือไปแกว่งน้ำเบาๆ ปลายนิ้วสัมผัสโดนหัวไหล่ของเย่หานอย่างตั้งใจหรืออาจจะไม่ตั้งใจนัก

สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่อุ่นร้อนและสากเล็กน้อยราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ทำให้เย่หานสะดุ้งสุดตัว

เย่หานหันไปมอง เห็นอีกฝ่ายจ้องตนด้วยสีหน้านิ่งเรียบ "ออกไปเลยครับ"

"เมื่อกี้รีบอาบไปหน่อย นานๆ ทีคุณจะมีอารมณ์อยากแช่น้ำ มาแช่ด้วยกันเถอะ"

เย่หาน: "…"

อย่าคิดว่าทำหน้านิ่งเป็นบ่อน้ำโบราณแล้วเขาจะมองไม่ออกว่าในตาของหลีเฉิงเจ๋อนั้นเต็มไปด้วยความต้องการมากแค่ไหน

เย่หานเตือน "วันนี้ร่างกายคุณยังไม่ค่อยดีนะครับ ไม่เหมาะกับการออกกำลังกายหรอก"

หลีเฉิงเจ๋อเลิกคิ้ว "ผมหายแล้ว เมื่อกี้ก็เพิ่งวัดไข้ไป ไม่เห็นเป็นอะไรเลย"

พูดจบ ร่างสูงใหญ่ก็แทรกตัวลงมาในอ่างอาบน้ำ เบียดเย่หานเข้าไปชิดมุมหนึ่ง

น้ำในอ่างเป็นแบบอุณหภูมิคงที่ ต่อให้แช่เป็นชั่วโมงก็ไม่มีทางเย็นลง

หลีเฉิงเจ๋อนัวเนียในอ่างจนได้ลิ้มรสส้มนาเวลฉ่ำน้ำรสไวน์ไปหนึ่งลูก

จากนั้นก็ย้ายสนามรบไปที่เตียงขนาดคิงไซส์นั่น

อีกฝ่ายดูคึกคักกระตือรือร้น ส่วนเย่หานก็ปล่อยเลยตามเลย ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าก่อนที่หลีเฉิงเจ๋อจะกินอิ่ม ต่อให้พูดอะไร คนคนนี้ก็ไม่มีทางปล่อยเนื้อที่อยู่ตรงหน้าไปแน่

ทั้งที่ตั้งใจว่าจะมาดูแลอีกฝ่ายแท้ๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงลงเอยบนเตียงไปได้ เย่หานไม่เข้าใจจริงๆ ได้แต่โทษว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายมันพวกเดรัจฉานชัดๆ ไม่ว่าจะตอนไหนก็ไม่ยอมปล่อยโอกาสให้ได้ตักตวงความหวานเลย

หลีเฉิงเจ๋อรู้สึกขอบคุณอุณหภูมิที่ลดลงครั้งนี้มาก เย่หานไม่ได้มาค้างคืนกับเขาตั้งสามวันแล้ว นานๆ ทีคราวนี้จะเดินเข้ากับดักมาเอง เขาเลยกินจนอิ่มหนำสำราญไปหนึ่งมื้อ

สงสัยจะเป็นเพราะเมื่อคืนเขามีความสุขมากเกินไป แม้แต่ฟ้าดินก็ยังดูจะไม่เห็นด้วย เช้าวันต่อมาพอหลีเฉิงเจ๋อตื่นนอน ก็รู้สึกว่าร่างกายไม่ค่อยปกติ

เขาเอื้อมมือไปแตะหน้าผากตัวเอง รู้สึกถึงความร้อนรุ่ม

หลีเฉิงเจ๋อ: "…"

ถ้าป่วยเพราะ 'ออกกำลังกาย' หนักเกินไปเมื่อคืน ก็เท่ากับบอกว่าร่างกายเขาอ่อนแอไม่ใช่หรือไง?

ไม่ได้ ต้องไม่ให้เย่หานรู้เด็ดขาด หลีเฉิงเจ๋อคิดพลางทำหน้าตาย

ถือโอกาสตอนที่เย่หานยังหลับอยู่ หลีเฉิงเจ๋อรีบวัดไข้ก่อน

37.6 องศาเซลเซียส

ยังดีที่เป็นไข้ต่ำๆ

เขาถอนหายใจโล่งอก หายาแคปซูลมากินสองเม็ด รู้สึกแค่เวียนหัวนิดหน่อย แต่ก็ยังพอไหว

ประธานหลีคนนี้ขนาดไข้ขึ้น 39 องศายังเคยให้น้ำเกลือไปคุยงานไปได้เลย แค่นี้ถือว่าเล็กน้อย

หลีเฉิงเจ๋อตั้งใจจะปิดบัง ซึ่งเย่หานก็ดูไม่ออกจริงๆ

จนกระทั่งถึงเวลาพักเที่ยง เขาถึงได้รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

"หลีเฉิงเจ๋อ หน้าคุณดูแดงๆ นะครับ"

เขาได้รับพันธุกรรมผิวขาวจัดแบบเย็นชามาจากแม่ เวลาหน้าแดงขึ้นมาจึงเห็นได้ชัดมาก

เย่หานพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ขยับเข้าไปใกล้แล้วเอื้อมมือไปแตะหน้าผากอีกฝ่าย

หลีเฉิงเจ๋อเอนตัวหนีตามสัญชาตญาณ แต่พอโดนเย่หานมองนิ่งๆ ใส่ก็แข็งทื่อไม่ขยับ

ร่างกายซื่อตรงต่อความรู้สึกดีจัง

สัมผัสได้ว่าอุณหภูมิใต้ฝ่ามือนั้นสูงจริงๆ

ยามนี้ภายในห้องทำงานเหลือเพียงพวกเขาสองคน เย่หานจึงไม่ต้องระมัดระวังตัวอันใดอีก เขาโน้มตัวเข้าไปจนหน้าผากแนบชิดติดกัน

ดวงตาสบประสานกับหลีเฉิงเจ๋อ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ปลายจมูก

"คุณเป็นไข้ครับ"

ไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นประโยคบอกเล่า

หลีเฉิงเจ๋อ: "…"

ยาเวรนั่นทำไมถึงไม่ได้เรื่องไม่ได้ราวเอาเสียเลย? ผ่านมาทั้งเช้าแล้วยังกำจัดเชื้อไวรัสในตัวเขาไม่ได้อีก

หลีเฉิงเจ๋อสบเข้ากับดวงตาเรียบเฉยของเย่หาน นานๆ ทีถึงจะรู้สึกละอายใจขึ้นมาบ้าง "แค่ก… คงไม่เป็นไรหรอก กินยาก็น่าจะหายแล้ว"

เย่หานแค่นเสียงในลำคอ "เมื่อคืนประธานหลียังดูแข็งแรงดีอยู่เลย ทำไมวันนี้ถึงไข้ขึ้นล่ะครับ หรือว่า…"

เย่หานกวาดสายตามองลงไปที่ช่วงล่างของเขาเป็นเชิงสื่อความหมาย

ร่างกายอ่อนแอจังเลยนะครับ

เรื่องนี้ยอมไม่ได้

หลีเฉิงเจ๋อดึงข้อมือเย่หานไว้พลางหรี่ตาลง "หรือผู้ช่วยเย่อยากจะทดสอบสมรรถภาพของผมดูอีกสักรอบไหมล่ะ จะได้รู้ว่ามันเป็นอย่างที่คุณคิดหรือเปล่า"

เป็นผู้ชายย่อมทนไม่ได้ที่ถูกสงสัย ยิ่งคนที่สงสัยเป็นคนรักของตัวเองด้วยแล้ว

เย่หานเหลือบมองอีกฝ่าย "ช่างเถอะครับ ผมกลัวว่าประธานหลีจะสลบไปเสียก่อน"

หลีเฉิงเจ๋อกัดฟันกรอด "ลองดูก่อนเถอะ ผมไม่มีวันสลบก่อนคุณแน่"

เย่หานสังเกตสีหน้าของเขาแล้วไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด

"หลีเฉิงเจ๋อ คุณรู้สึกตัวตั้งแต่เช้าแล้วใช่ไหมว่าตัวเองเป็นไข้?"

หลีเฉิงเจ๋อทำหน้านิ่ง "เปล่าสักหน่อย ผมไม่ได้ป่วยมาตั้งนานแล้ว ตอนเช้าแค่เพิ่งตื่นเลยมึนหัวนิดหน่อย เป็นเรื่องปกติ"

เขาจะให้เย่หานรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าเขาปิดบังอาการเอาไว้

เย่หานจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมเลือกเชื่ออย่างเสียไม่ได้

ที่บริษัทมีกล่องยาฉุกเฉินอยู่

เย่หานจึงออกไปหยิบปรอทวัดไข้กับยาสำรองเข้ามา

เขาวัดไข้ให้หลีเฉิงเจ๋อก่อนเป็นอันดับแรก

38 องศาเซลเซียส

เป็นไปตามคาดจริงๆ เย่หานตรวจดูวันหมดอายุของยาลดไข้แล้วพบว่ายังไม่หมดอายุ

เขาจึงแกะยาให้หลีเฉิงเจ๋อกิน

"ยังเหลือเวลาอีกตั้งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเข้างาน คุณไปนอนพักสักหน่อยเถอะครับ เดี๋ยวค่อยมาวัดไข้กันใหม่อีกที"

เย่หานวางปรอทวัดไข้ไว้บนโต๊ะ พลางเร่งให้หลีเฉิงเจ๋อไปนอนพัก

"คุณมานอนด้วยกันสิ"

"เมื่อกี้ตอนผมไปเอายาเจอพี่โจวเข้าครับ อยู่ตรงนี้นานๆ ไม่ได้หรอก"

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

ความรักในออฟฟิศนี่มันน่าอึดอัดจริงๆ ระดับประธานอย่างเขาริจะมีคนรักทั้งที กลับเหมือนต้องลักลอบมีชู้ แถมยังห้ามให้ใครรู้เด็ดขาดอีกต่างหาก

สีหน้าของหลีเฉิงเจ๋อดูไม่ได้เอาเสียเลย

ทว่าเห็นแก่ที่ตอนนี้อีกฝ่ายกำลังป่วยอยู่ เย่หานจึงยอมตามใจเป็นพิเศษ เขาโน้มตัวลงจุมพิตมุมปากอีกฝ่ายเบาๆ เป็นการปลอบใจ "ช่วงนี้ผมจะกลับไปดูแลคุณที่บ้านเอง ไปนอนพักผ่อนเถอะครับ"

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

วันนี้ก็วันพฤหัสบดีแล้ว อย่างมากที่สุดเย่หานก็คงอยู่คอนโดดูแลเขาได้ถึงแค่วันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้นแหละ

รางวัลปลอบใจชิ้นนี้ดูยังไม่ค่อยจริงใจเท่าไรเลย

เย่หานเร่งให้เขารีบไปนอนกลางวัน พร้อมกับทิ้งยาแบบชงไว้ให้สองซอง เผื่อตื่นมาแล้วจะได้ชงดื่มอีกรอบ

จากนั้นจึงเก็บยาที่เหลือแล้วเดินออกจากห้องไป

หลีเฉิงเจ๋อนอนอยู่ตามลำพังในห้องพักรับรองที่เงียบกริบ อาการมึนศีรษะเล่นงานจนในที่สุดเขาก็ผล็อยหลับไป