บทที่ 96

พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ยิ่งคนที่ร่างกายแข็งแรงเท่าไหร่ เวลาล้มป่วยขึ้นมา อาการก็ยิ่งหนักหนาสาหัสเท่านั้น

หลังจากหลีเฉิงเจ๋องีบไปชั่วโมงหนึ่ง อุณหภูมิร่างกายก็พุ่งทะลุ 38.5 องศาไปแล้ว

เย่หานอาศัยจังหวะยกเอกสารเข้ามาส่ง พอเห็นริมฝีปากของเขาแห้งผากจนลอกเป็นขุยก็อดเป็นห่วงไม่ได้ "หลีเฉิงเจ๋อ ไปตรวจที่โรงพยาบาลหน่อยไหมครับ"

สภาพนี้ดูไม่ดีเลยจริงๆ

หลีเฉิงเจ๋อเองก็รู้สึกว่าศีรษะหนักอึ้งและปวดตุบๆ ทว่างานยังเคลียร์ไม่เสร็จ เขาจึงพูดว่า "ผมเพิ่งกินยาไป ถ้ารออีกสองชั่วโมงแล้วไข้ยังไม่ลดค่อยกลับก่อนแล้วกัน"

"ผมกลับพร้อมคุณครับ" เย่หานพูดอย่างเด็ดขาด

ที่คอนโดไม่มีใครอื่น หลีเฉิงเจ๋อก็ไม่ยอมให้แม่บ้านอยู่นานๆ แถมเขายังมีไข้อยู่แบบนี้ เย่หานวางใจให้เขากลับไปคนเดียวไม่ลงจริงๆ

หลีเฉิงเจ๋อเย้าแหย่เขา "คนขยันทำงานอย่างผู้ช่วยเย่ ถึงกับยอมทิ้งงานเลยหรือเนี่ย น่าแปลกใจจริงๆ"

เย่หานยื่นเอกสารในมือให้เขา "อีกหนึ่งชั่วโมงผมจะมาดูคุณใหม่อีกรอบ ถ้าไข้ยังขึ้นเรื่อยๆ ก็ต้องไปโรงพยาบาลแล้วนะครับ"

เขาเคยได้ยินมาว่า ถ้าปล่อยให้เป็นไข้นานเกินไปสมองอาจจะเสียหายได้ เย่หานคิดว่าไม่ควรเสียน้อยเสียยากเสียมากเสียง่าย งานเมื่อไรก็ทำได้ แต่ร่างกายต่างหากที่สำคัญที่สุด

ไวรัสร้ายโจมตีรุนแรงเกินไปจนฉุดประสิทธิภาพการทำงานของประธานหลีให้ลดฮวบ ขนาดผู้ช่วยพิเศษหวังยังเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมให้หลีเฉิงเจ๋อกลับไปพักผ่อน

ในที่สุด หลีเฉิงเจ๋อก็ยอมตัดสินใจกลับบ้าน เขาให้คนขับรถมารับ โดยมีเย่หานติดสอยห้อยตามไปด้วย อ้างว่าต้องไปส่งประธานหลีที่โรงพยาบาลและจำเป็นต้องมีคนช่วยจัดการธุระให้

นอกจากคนในทีมผู้ช่วยบางคนที่รู้ความจริงแก่ใจแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็คิดว่าเป็นเรื่องปกติ

ประธานหลีเป็นไข้สูงเกือบแตะ 39 องศา จะปล่อยให้ไปโรงพยาบาลคนเดียวได้อย่างไร

ส่วนพวกผู้ช่วยพิเศษก็ต้องอยู่เคลียร์งานต่ออยู่แล้ว

ด้วยเหตุนี้ ครั้งนี้เย่หานจึงได้เลิกงานก่อนเวลาอย่างเปิดเผย

หลีเฉิงเจ๋อไม่อยากไปโรงพยาบาล เขาเกลียดกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ แต่ไข้ขึ้นสูงขนาดนี้ หากไม่ได้ให้หมอตรวจเย่หานก็ไม่สบายใจ จึงให้แพทย์ประจำครอบครัวแวะมาตรวจที่บ้านแทน

แพทย์ประจำครอบครัวจ่ายยาให้เขา พร้อมกำชับให้กินยาไปก่อน ถ้าตกกลางคืนไข้ยังไม่ลดก็คงต้องให้น้ำเกลือ

เย่หานดูเวลา ตอนนี้บ่ายสี่โมงแล้ว เขาจึงนัดแนะกับคุณหมอให้ชัดเจน ให้วัดไข้ทุกๆ หนึ่งชั่วโมง หากถึงสามทุ่มแล้วไข้ยังไม่ลดค่อยตามคุณหมอมาอีกรอบ

หลีเฉิงเจ๋อรับยามาพลางชำเลืองมองเย่หาน "หมอเหอ เรื่องที่ผมป่วยอย่าบอกพ่อแม่ผมนะ"

นี่คือแพทย์ประจำครอบครัวตระกูลหลี ข้อมูลย่อมส่งถึงคฤหาสน์ฝั่งโน้นโดยตรง

หมอเหอยิ้มรับอย่างอารมณ์ดี "วางใจเถอะครับ ผมไม่บอกหรอก"

แพทย์ที่ทำงานกับครอบครัวมหาเศรษฐี นอกจากฝีมือการรักษาที่ยอดเยี่ยมแล้ว ยังต้องมีความฉลาดทางอารมณ์สูง รู้จักเอาอกเอาใจและสร้างความสบายใจให้ผู้ป่วย ไม่อย่างนั้นพวกคนรวยคงไม่ยอมจ่ายเงินจ้าง

ตอนกลับมาหลีเฉิงเจ๋อยังหอบงานติดมือมาด้วย นี่เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เย่หานไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่มองดูหน้าผากที่แปะแผ่นเจลลดไข้แต่ยังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่อย่างนั้นแล้วก็รู้สึกสงสารขึ้นมา

อยากสวมมงกุฎก็ต้องแบกรับน้ำหนักของมันให้ได้

ใครๆ ต่างก็บอกว่าหลีเฉิงเจ๋อเป็นอัจฉริยะ กลุ่มบริษัทหลีซื่อเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ ในมือของเขา ผลกำไรเติบโตอย่างมั่นคงทุกปี แต่จะมีใครรู้บ้างว่า สิ่งเหล่านี้ล้วนแลกมาด้วยการตรากตรำทำงานหนักวันแล้ววันเล่า

ตารางงานในแต่ละวันของหลีเฉิงเจ๋อแน่นขนัด แทบจะต้องยุ่งจนถึงสองทุ่มกว่าถึงจะมีเวลาว่าง บางครั้งแม้แต่วันหยุดสุดสัปดาห์ก็ยังต้องทำงานล่วงเวลา

เย่หานรู้สึกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่หลีเฉิงเจ๋อมีในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียงหรือความมั่งคั่ง ล้วนเป็นสิ่งที่เขาสมควรได้รับแล้วทั้งสิ้น

หลังจากอ่านเอกสารไปได้สักพัก พิษไข้สูงก็ทำให้ดวงตาของเขาแพ้แสง การจ้องหน้าจอแท็บเล็ตตลอดเวลาจึงทำให้ปวดแสบตาอย่างเลี่ยงไม่ได้ หลีเฉิงเจ๋อฝืนอ่านจนจบแล้วโยนแท็บเล็ตไปด้านข้าง พลางบีบนวดตรงดั้งจมูกเพื่อคลายความล้า

เย่หานเห็นดังนั้นจึงขยับเข้าไปนวดให้ "แบบนี้ดีขึ้นไหมครับ"

เมื่อก่อนเพื่อแสดงความกตัญญูต่อท่านปู่ เขาเคยนวดให้ท่านปู่มาก่อน นับเป็นเคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ ที่เรียนรู้มาจากบ่าวรับใช้ข้างกาย

"อืม สบายมาก"

"ผมนวดให้คุณสักพักนะ เดี๋ยวอย่าเพิ่งดูเอกสารเลย พักผ่อนสักหน่อย หรือจะให้ผมอ่านเอกสารให้ฟังก็ได้ครับ" เย่หานชะงักไปนิด "ถ้าคุณวางใจนะ"

เพราะอย่างไรเสีย ในแท็บเล็ตของหลีเฉิงเจ๋อก็มีแต่โครงการสำคัญของกลุ่มบริษัทหลีซื่อเป็นส่วนใหญ่

หลีเฉิงเจ๋อส่งเสียงแหบพร่า "มีอะไรไม่น่าไว้ใจกันล่ะ ยังไงของของผมก็เป็นของคุณอยู่แล้ว"

หน้าผากถูกคลึงนวดด้วยนิ้วเรียวยาว เย่หานฝีมือดีมาก นวดเสียจนหลีเฉิงเจ๋อเริ่มสะลึมสะลือเคลิ้มหลับ

หลีเฉิงเจ๋อหลับตาลง ซบลงในอ้อมอกของเย่หาน สองแขนโอบเอวเขาไว้ ในใจกลับรู้สึกว่าการเป็นไข้ก็ไม่เลวเหมือนกัน แม้จะทรมานตัวไปบ้าง แต่เย่หานกลับอ่อนโยนเอาใจใส่แถมยังคอยปลอบประโลมเขาขนาดนี้

ทำให้หลีเฉิงเจ๋อเริ่มมีความคิดอยากจะยื้อเวลา ไม่ต้องรีบหายเร็วๆ เพื่อที่จะได้ตักตวงความอ่อนโยนของเย่หานต่อไปอีกสักหน่อย

"คุณเอาใจใส่ขนาดนี้ ผมไม่อยากรีบหายเลย"

หลีเฉิงเจ๋อพูดประโยคนี้ด้วยเสียงเบาหวิว แต่เย่หานก็ยังได้ยินอยู่ดี

"อย่าพูดจาเหลวไหลสิครับ"

หลีเฉิงเจ๋อซุกหน้าลงกับหน้าท้องของเย่หาน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผ่านเนื้อผ้าลงบนช่วงเอวที่ไวต่อสัมผัสของเย่หาน จนรู้สึกจั๊กจี้ซาบซ่านไปหมด

"ไปนอนบนเตียงเถอะครับ" เย่หานสัมผัสได้ว่าเขาเริ่มง่วงแล้ว ตอนนี้อากาศเริ่มเย็น การนอนบนโซฟาจะทำให้เป็นหวัดได้ง่าย โดยเฉพาะสำหรับคนที่กำลังป่วยอยู่

หลีเฉิงเจ๋อนอนลงบนเตียง ชายร่างสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร แม้ยามเจ็บไข้ได้ป่วยก็ไม่ได้ดูอ่อนแอลงสักเท่าไร เพียงแต่ดูกระเซอะกระเซิงและเซื่องซึม ราวกับจ่าฝูงหมาป่าที่ไม่สนใจไยดีสิ่งใดทั้งสิ้น

เย่หานนั่งอยู่ข้างเตียง มือขวาถูกกุมไว้ ส่วนมือซ้ายไถโทรศัพท์เล่น พลางเร่งให้หลีเฉิงเจ๋อหลับตานอนเสียที

หลีเฉิงเจ๋อนิ่งไปครู่หนึ่ง "ผมนอนคนเดียวไม่หลับ เรานอนด้วยกัน…"

พูดยังไม่ทันจบก็ถูกเย่หานมองด้วยสายตาแปลกๆ

หลีเฉิงเจ๋อ "ผมไม่ได้คิดอะไรจริงๆ นะ แค่นอนหลับเฉยๆ"

"เครดิตความน่าเชื่อถือของคุณกับผมมันล้มละลายไปแล้วครับ" เย่หานมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ผมยังต้องคอยวัดไข้ให้คุณ นอนด้วยกันไม่ได้หรอกครับ"

สภาพของหลีเฉิงเจ๋อแบบนี้ เขาวางใจไม่ลงจริงๆ กลัวว่าหากหลับไปแล้วกลางดึกอีกฝ่ายไข้ขึ้นสูงขึ้นมาแล้วตัวเองจะไม่รู้เรื่อง

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

เอาเถอะ

เขาไม่ได้ล้มป่วยมานานมากแล้ว การเป็นไข้ครั้งนี้เหมือนสะสมมาเนิ่นนาน จึงไม่ได้ลดลงง่ายดายขนาดนั้น

ไข้ขึ้นๆ ลงๆ อยู่อย่างนั้น

เย่หานวัดไข้ให้เขาทุกๆ หนึ่งชั่วโมง แผ่นเจลลดไข้บนหน้าผากก็เปลี่ยนใหม่ทุกชั่วโมง บางครั้งอุณหภูมิเพิ่งจะลดลงมา พอผ่านไปสักพักก็พุ่งสูงขึ้นไปอีก

เย่หานใช้โทรศัพท์ของหลีเฉิงเจ๋อทักไปถามคุณหมอ หมอตอบกลับมาว่าเป็นเรื่องปกติ

เขาถึงได้พอเบาใจลงบ้าง

ตอนเย็นเมื่อคุณป้าแม่บ้านมาทำอาหาร เย่หานจึงวานให้เธอช่วยตุ๋นซุปไก่ใส่สมุนไพรบำรุงแบบเบาๆ เพื่อบำรุงร่างกายให้หลีเฉิงเจ๋อสักหน่อย