บทที่ 97

คนป่วยย่อมไม่อยากอาหาร หลีเฉิงเจ๋อนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร พลางมองกับข้าวเต็มโต๊ะโดยไม่คิดจะแตะต้องเลยสักนิด

น้ำแกงในมือเย่หานถูกป้าแม่บ้านช้อนคราบมันออกจนหมด ดูใสสะอาดน่ากิน ทว่าหลีเฉิงเจ๋อก็ยังไม่ยอมให้ความร่วมมืออยู่ดี

เย่หานเอ่ยถาม "ประธานหลี คุณคิดจะบำเพ็ญเซียนเหรอครับ"

ช่วงนี้พอมีเวลาว่างเขาก็มักจะอ่านนิยายแนวบำเพ็ญเพียร ประโยคนี้จึงหลุดปากออกมาโดยไม่ทันคิด

"ไม่อยากกิน"

เย่หานจนปัญญา ยามปกติก็แล้วไปเถอะ แต่เวลาป่วยถ้าไม่ยอมกินอะไรลงไปบ้าง ยิ่งจะไม่มีเรี่ยวแรงเอาได้

ท้ายที่สุด น้ำแกงชามนั้นเย่หานก็ต้องคอยเกลี้ยกล่อมจนเขายอมดื่มจนหมด

เย่หานถอนหายใจ คนคนนี้พอป่วยเข้าหน่อย พูดง่ายก็เหมือนจะง่าย แต่บางเรื่องกลับจู้จี้จุกจิกกว่าปกติเสียอีก

หลีเฉิงเจ๋อเป็นพวกชอบจับจุดคนอื่น พอเห็นเย่หานเป็นห่วงเป็นใยตนเอง ก็ฉวยโอกาสเอ่ยปากเรื่องย้ายมาอยู่ด้วยกันทันที

"ผมอยู่คนเดียว ย่อมมีบางเรื่องที่ดูแลตัวเองได้ไม่ทั่วถึง แถมเวลาป่วยก็ไม่มีใครคอยดูแล เอาอย่างนี้ไหม คุณย้ายมาอยู่กับผม พวกเราจะได้คอยดูแลเตือนกันและกัน ดีไหม"

เย่หานยิ้มเหมือนไม่เชิงยิ้ม "อย่างนั้นหรือครับ" นิสัยอย่างหลีเฉิงเจ๋อ ถ้าไม่พาทำเรื่องอย่างว่าทุกค่ำคืนก็บุญหัวแล้ว

หลีเฉิงเจ๋อ "อืม ดีไหม"

"ไม่ดีครับ" เย่หานปฏิเสธ

มุมปากที่เคยยกขึ้นของหลีเฉิงเจ๋อพลันเหยียดตรง ราวกับจ่าฝูงหมาป่าที่ถูกคู่ปฏิเสธ แม้แต่หางก็ไม่กระดิกเสียแล้ว

บรรยากาศหม่นหมองแผ่ซ่านไปไกลสามลี้

เย่หานนึกขำ แต่พอเห็นท่าทางแบบนั้น ใจก็อ่อนยวบลงมาอีก

"ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากอยู่กับคุณนะครับ เพียงแต่พวกเราเจอกันที่บริษัททุกวัน พอกลับบ้านแล้วยังต้องอยู่ด้วยกันอีก แบบนั้นมันจะตัวติดกันเกินไปหรือเปล่า ต่างคนต่างอยู่ตามปกติ พอสุดสัปดาห์ค่อยมาอยู่ด้วยกัน แบบนั้นจะไม่ยิ่งรู้สึกแปลกใหม่กว่าเหรอครับ"

ทว่าคำพูดนี้พอเข้าหูหลีเฉิงเจ๋อ ความหมายกลับผิดเพี้ยนไปคนละเรื่อง

"คุณรำคาญที่ต้องเห็นหน้าผมทุกวันแล้วเหรอ"

เย่หาน "…"

ปรักปรำกันชัดๆ เขาพูดแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่

หลีเฉิงเจ๋อจ้องเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ราวกับว่าเขาเป็นคนใจร้ายที่ทอดทิ้งภรรยาและลูกก็ไม่ปาน

"คำพูดของคุณมันหมายความว่าอย่างนั้นไม่ใช่หรือไง"

เย่หาน "…ไม่ใช่ครับ ผมแค่อยากให้เรามีพื้นที่ส่วนตัวกันบ้างก็เท่านั้น"

ทำไมถึงกลายเป็นว่าเขารำคาญไปได้

อีกอย่าง เขาก็คิดว่าความกังวลของตนไม่ได้ผิดอะไร ตอนนี้เขาทำงานที่หลีซื่อ ทั้งสองคนเรียกได้ว่าเงยหน้าก็เจอ ก้มหน้าก็พบ การจะย้ายมาอยู่ด้วยกันตอนนี้เขายังรู้สึกว่าเร็วเกินไป

หลีเฉิงเจ๋อยังมีไข้ อารมณ์จึงพลอยหงุดหงิดฟุ้งซ่านไปด้วย พอเย่หานไม่ยอมตกลงย้ายมาอยู่ด้วยกัน เขาก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมา

หลังจากดื่มน้ำแกงไปชามเดียว ข้าวแทบไม่ได้แตะสักคำ เขาก็ลุกเดินกลับเข้าห้องไป

เย่หาน "…"

เวลาคนเราป่วย ความอดทนย่อมลดลงจริงๆ ถ้าเป็นหลีเฉิงเจ๋อยามปกติ มีหรือจะสะบัดหน้าหนีไปตรงๆ แบบนี้ คงต้องเปิดศึกต่อรองกับเขาสักยกไปแล้ว

แต่พออีกฝ่ายเดินหนีไปเงียบๆ แบบนี้ เย่หานก็ทั้งจนใจ

และทั้งปวดใจอยู่บ้าง

ข้าวยังไม่ได้ทานเลย ดื่มแค่น้ำแกงชามเล็กไปชามเดียว จะไปอยู่ท้องได้อย่างไร เข้าห้องน้ำไม่กี่เที่ยวก็หมดแล้ว

เย่หานถามใจตัวเองว่า เขาทำเกินไปหรือเปล่า

หลีเฉิงเจ๋อชวนให้เขาย้ายมาอยู่ด้วยไม่ต่ำกว่าห้าครั้งแล้ว แต่ก็ถูกเขาปฏิเสธไปทุกครั้ง ตอนนี้อีกฝ่ายยังป่วยอยู่ พอยกเรื่องเดิมขึ้นมาพูดแล้วเขายังไม่ยอมตกลง ก็คงทำร้ายจิตใจไม่น้อย อย่าให้ถึงขั้นพาลทำลายสุขภาพตัวเองเพราะเรื่องแง่งอนเลย

เย่หานครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามเข้าไป

ประตูห้องนอนใหญ่ไม่ได้ปิดไว้ พอเย่หานก้าวเข้าไปก็เห็นเงามนุษย์นอนขดตัวอยู่บนเตียง

หลีเฉิงเจ๋อนอนอยู่บนเตียงแล้ว หลับตาแสร้งทำเป็นหลับ

เย่หาน "…"

แกล้งเข้าไป แกล้งต่อไปสิครับ

เขาไม่เชื่อหรอกว่าเวลาแค่สองนาทีจะหลับลงได้จริงๆ

เย่หานเดินเข้าไปใกล้ พลางเรียกเบาๆ "หลีเฉิงเจ๋อ"

ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ ชายบนเตียงหายใจสม่ำเสมอ ราวกับหลับไปแล้วจริงๆ

"หลีเฉิงเจ๋อ!"

คราวนี้เขาส่งเสียงดังขึ้นอีกนิด

อีกฝ่ายก็ยังไม่ตอบสนอง

เย่หานจนปัญญา พลางมองแพขนตาที่สั่นไหวน้อยๆ ของเขา ในใจก็ถอนหายใจออกมา "ถ้าคุณไม่ยอมตื่น ผมจะไม่คุยเรื่องย้ายบ้านด้วยแล้วนะครับ"

หลีเฉิงเจ๋อลืมตาขึ้นทันที ยันตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียง ใบหน้ายังคงเย็นชา แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากก่อน

เย่หานหัวเราะเบาๆ "ข้าวปลาไม่ยอมกิน คุณกำลังขู่ใครอยู่หรือครับ"

"ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว" น้ำเสียงของหลีเฉิงเจ๋อราบเรียบ

ชวนให้รู้สึกเปล่าเปลี่ยวเดียวดายเหมือนคนไร้ที่พึ่งอย่างไรชอบกล

เย่หานยื่นมือไปอังหน้าผาก ยังคงร้อนอยู่

เขาหยิบเครื่องวัดไข้แบบอินฟราเรดข้างๆ มายิงวัดดู ได้ 38.4

อย่างน้อยก็ลดลงมาบ้างแล้ว ไม่ได้พุ่งสูงขึ้นไปอีก

ริมฝีปากของเย่หานปรากฏรอยยิ้มบางๆ

หลีเฉิงเจ๋อมองดูการกระทำทั้งหมดของเย่หาน พอเห็นท่าทางโล่งอกของอีกฝ่าย โทสะในใจก็พลอยมลายหายไปเกินครึ่ง

"คุณจะย้ายมาเมื่อไหร่"

"ไม่รีบครับ ค่าเช่าห้องเดือนนี้จ่ายไปแล้ว เพิ่งจะวันที่สี่เอง ผมว่างเมื่อไหร่ค่อยไปขนของ สิ้นเดือนก็น่าจะย้ายมาได้หมดแล้ว" เย่หานช้อนตาขึ้นมองเขา "ก่อนที่คุณจะหายดี ผมไม่ไปไหนทั้งนั้นครับ"

หลีเฉิงเจ๋อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "ผมไม่ได้บีบบังคับให้คุณย้ายมานะ"

"ครับ ผมคิดตกแล้ว ตอนนี้สัปดาห์หนึ่งผมก็มาอยู่ที่นี่ตั้งครึ่งหนึ่ง ห้องนั้นก็ไม่ได้จำเป็นอะไรเท่าไหร่ ไม่มีเหตุผลต้องต่อสัญญาเช่า อีกอย่าง ผมเองก็อยากอยู่กับคุณด้วยครับ"

ที่สำคัญที่สุดคือความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลีเฉิงเจ๋อดำเนินมาระยะหนึ่งแล้ว เย่หานรู้สึกว่าถึงจะย้ายมาอยู่ด้วยกันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรใหญ่โต ไม่คุ้มเลยที่จะทำให้หลีเฉิงเจ๋อต้องเสียใจเพราะเรื่องนี้

จ่าฝูงหมาป่าเวลาหงอยก็น่ารักดีอยู่หรอก แต่สุดท้ายคนเลี้ยงก็อดปวดใจไม่ได้อยู่ดี

เย่หานนั่งลงข้างเตียง ยิ้มพลางกล่าวว่า "อีกอย่าง ประธานหลีงามหยาดเยิ้มปานล่มบ้านล่มเมืองขนาดนี้ ถ้าตื่นมาได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาเช่นนี้ทุกวัน อารมณ์คงจะดีไม่น้อยเลยนะครับ"

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

ก่อนหน้านี้เขาก็สังเกตเห็นแล้วว่าเย่หานชอบคนหน้าตาดีอยู่บ้าง บางครั้งเวลาทำเกินเลยไปบนเตียงจนอีกฝ่ายโกรธ ขอเพียงแค่ใช้ใบหน้านี้จ้องมองนิ่งๆ สักพัก แล้วพูดจาอ่อนหวานเข้าใส่ ก็แทบจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

ลูกไม้นี้หลีเฉิงเจ๋อใช้มาหลายครั้ง ได้ผลชะงัดทุกที

ว่าไปแล้ว บางทีตอนแรกที่เย่หานยอมตกลงคบกับเขา อาจจะมีเหตุผลนี้อยู่ด้วยส่วนหนึ่ง

โชคดีจริงๆ ที่คุณนายหลีให้กำเนิดเขามาหน้าตาดีขนาดนี้ ไม่อย่างนั้นแฟนคนนี้ก็ยังไม่แน่ว่าจะตกเป็นของเขาหรือเปล่า

ท่านประธานหลีสมความปรารถนา อารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็น

แม้จะยังไม่หายป่วยสนิท แต่อาการไข้สูงก็ลดลงมาเหลือเพียงไข้ต่ำๆ นอกจากจะมีไอออกมาสองสามครั้งเป็นบางเวลาแล้ว ก็ไม่มีปัญหาอื่นใดอีก

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่หานวัดอุณหภูมิร่างกายให้เขา ได้ 37.6 องศาเซลเซียส

"คุณจะไปบริษัทก็ได้ครับ แต่ถ้าไม่สบายตัวก็ต้องเข้าไปนอนพักในห้องพักผ่อน อย่าฝืนนะครับ"

วันนี้เป็นวันศุกร์ หลีเฉิงเจ๋อตัดสินใจไปทำงานพร้อมกับเย่หาน อย่างไรเสียทนให้ผ่านพ้นวันนี้ไปก็ได้พักผ่อนแล้ว ร่างกายก็ไม่ได้รู้สึกทรมานมากมายอะไร

เย่หานเก็บยาที่หมอเหอจัดไว้ให้ เขายังต้องกินต่ออีกสองวัน

"อืม ผมรู้แล้ว"