บทที่ 98

ไข้ต่ำแทบไม่มีผลกระทบต่อหลีเฉิงเจ๋อ ประสิทธิภาพการทำงานของเขายังคงสูงลิ่วเช่นเคย

ช่วงเช้าเย่หานวัดอุณหภูมิให้เขาสองครั้ง พบว่าคงที่อยู่ที่ 37.4 องศาเซลเซียส จึงปล่อยเลยตามเลย

พอถึงเวลาเลิกงาน หลีเฉิงเจ๋อก็ดึงเย่หานไปเก็บกระเป๋าที่ห้องเช่าทันที

ความกระตือรือร้นอยากย้ายมาอยู่ด้วยกันแทบจะล้นทะลักออกมานอกอก

เย่หานเอ่ย "ไม่ต้องรีบหรอกครับ ยังไงก็ยังมีเวลา"

หลีเฉิงเจ๋อเดินสำรวจห้องเล็กๆ ขนาดไม่ถึงยี่สิบตารางเมตรแห่งนี้ แล้วช่วยเย่หานเก็บของไปด้วย

มีเพียงหนังสือกับเสื้อผ้าไม่กี่ตัวที่ต้องเก็บ

ส่วนพวกผ้านวมและเครื่องนอน เย่หานตัดสินใจนำไปหย่อนลงถังรับบริจาคเสื้อผ้าชั้นล่างให้หมด เพราะที่ห้องชุดฝั่งโน้นมีครบทุกอย่างอยู่แล้ว

หลีเฉิงเจ๋อยังเคยให้คนตัดชุดมาให้เขาจนเต็มไปครึ่งตู้เสื้อผ้า ทุกฤดูกาลจะมีส่งมาให้อีกห้าชุดสิบชุด เขาจึงไม่ได้ขาดเหลืออะไร แค่เก็บของสำคัญๆ ให้เรียบร้อยก็พอ

ห้องเล็กก็มีข้อดีของห้องเล็ก ระหว่างที่เก็บของ ทั้งสองคนจึงมีจังหวะเบียดชนกันอยู่บ้าง หลีเฉิงเจ๋อรวบเอวเย่หานไว้ "จู่ๆ ก็รู้สึกว่าห้องคุณก็น่าอยู่ดีนะ รู้งี้ผมน่าจะตามมานอนค้างกับคุณที่นี่สักสองสามวัน"

มีหลายครั้งที่เขาขับรถมาส่งเย่หาน แล้วคิดอยากจะตามขึ้นไปนอนค้างคืนด้วยกันให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็โดนเย่หานปฏิเสธไปทุกที ตอนนี้พอนึกย้อนไป ก็น่าเสียดายอยู่เหมือนกัน

เย่หานปรายตามองเขาพร้อมรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "ประธานหลีอยากมานอนที่นี่จริงๆ หรือครับ"

"ก็ลองดูได้นี่"

ยังไม่เคยลองทำเรื่องอย่างว่าในที่แคบๆ แบบนี้เลย

"ที่นี่เก็บเสียงไม่ดีนะครับ คราวก่อนข้างห้องทะเลาะกันผมยังได้ยินเลย ถ้าคุณจะค้าง ก็ทำได้แค่นอนหลับเฉยๆ เท่านั้นแหละครับ"

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

งั้นไม่เอาดีกว่า ได้กอดเนื้อนุ่มๆ แท้ๆ แต่ไม่ได้กัดกินสักคำ มันทรมานใจเกินไป

ของของเย่หานมีไม่มากแต่แรกแล้ว ยิ่งหลีเฉิงเจ๋อไม่อยากให้เขามีข้ออ้างกลับมาที่นี่อีก เจ้าตัวจึงรีบยัดของทั้งหมดลงกระโปรงท้ายรถทันที

เย่หาน "…"

เอาที่ท่านประธานสบายใจก็แล้วกัน

คืนนั้น หลีเฉิงเจ๋ออารมณ์ดีเป็นพิเศษ พยายามดึงเย่หานขึ้นเตียงใหญ่ที่เพิ่งเปลี่ยนผ้าปูสีแดงเบอร์กันดีเพื่อจะหาเศษหาเลย แต่กลับถูกเย่หานปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

"คุณยังป่วยอยู่ ตราบใดที่ยังไม่หายดี กิจกรรมยามค่ำคืนพวกนี้ถือเป็นข้อห้ามครับ"

เขาชักสงสัยแล้วว่าอาการป่วยของหลีเฉิงเจ๋อครั้งนี้มีสาเหตุมาจากการปล่อยตัวเกินเหตุเมื่อคราวก่อนหรือเปล่า เพราะใช่ว่าจะไม่มีสัญญาณเตือน แต่หลีเฉิงเจ๋อกลับอาศัยว่าตัวเองร่างกายแข็งแรงทำตามใจชอบ พอคิดมาถึงตรงนี้ เย่หานก็รู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง

รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายสูบเอาพลังชีวิตของหลีเฉิงเจ๋อไปจนทำให้เขาเป็นไข้ยังไงชอบกล

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

ไม่ได้การ เขาต้องรีบหายป่วยให้เร็วที่สุด

วันคืนที่ต้องกินมังสวิรัติมันช่างยากลำบากเหลือเกิน

หลีเฉิงเจ๋อใช้การป่วยครั้งเดียวบรรลุเป้าหมายเรื่องย้ายมาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร้ที่ติ ในเมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องป่วยยืดเยื้ออีกต่อไป

เมื่อมีเย่หานเป็นแรงจูงใจ หลีเฉิงเจ๋อจึงตื่นแต่เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้นเพื่อเข้าห้องออกกำลังกายฆ่าเวลา

ช่วยไม่ได้ พลังงานที่ล้นเหลือไม่มีที่ให้ระบาย ก็มีแต่ต้องใช้แรงกายผลาญมันออกไป

หลังจากยกบาร์เบลล์หนักหกสิบกิโลกรัมเล่นท่าเบนช์เพรสติดต่อกันเกือบครึ่งชั่วโมง ความเร่าร้อนรุ่มในอกของหลีเฉิงเจ๋อถึงค่อยสงบลงได้บ้าง

เย่หานตื่นนอนตรงเวลาเจ็ดโมงเช้า ก็เห็นหลีเฉิงเจ๋อกำลังออกกำลังกายจนเหงื่อท่วมตัวอยู่ในห้องฟิตเนส

เขาสวมเพียงเสื้อกล้ามกีฬาและกางเกงขาสั้น กล้ามเนื้ออกแน่นตึงเด่นชัดจนแทบทะลุเนื้อผ้า

อืม รูปร่างดีจริงๆ

เย่หานทอดถอนใจเป็นรอบที่หนึ่งร้อยหนึ่ง ก่อนจะได้สติ "ตอนนี้อากาศแค่สิบกว่าองศา คุณใส่แค่นี้เองหรือครับ"

ดูเหมือนคนคนนี้จะยังไม่หายป่วยดีแท้ๆ

หลีเฉิงเจ๋อซับเหงื่อพลางตอบ "เมื่อเช้าผมวัดไข้แล้ว อุณหภูมิกลับมาปกติแล้ว"

เย่หาน "…"

ยากจริงๆ ที่จะไม่ให้เขาสงสัยว่าการเป็นไข้ครั้งนี้เป็นแผนแกล้งเจ็บตัวของหลีเฉิงเจ๋อหรือเปล่า พอเขาตกลงจะย้ายมา อีกฝ่ายถึงได้หายเร็วปานนี้

เย่หานวิ่งเหยาะๆ บนลู่วิ่งไฟฟ้าครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็สลับไปเล่นเครื่องออกกำลังกายชิ้นอื่นเพื่อยืดเส้นยืดสายอีกครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถูกหลีเฉิงเจ๋อดึงตัวเข้าไปอาบน้ำด้วยกัน

ทั้งสองคนเบียดเสียดกันอยู่ในตู้อาบน้ำ หลีเฉิงเจ๋ออ้างว่าตัวเองหายดีแล้ว จึงจัดการกินของหวานเรียกน้ำย่อยไปมื้อหนึ่ง

ตอนที่ถูกเขาอุ้มลอยขึ้นมา เย่หานถึงกับนึกสงสัยอยู่ในใจว่าบาร์เบลล์ในห้องฟิตเนสนั่นของปลอมหรือเปล่า ทำไมเรี่ยวแรงของหลีเฉิงเจ๋อยังดูล้นเหลือขนาดนี้ ช่างไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

เนื่องจากติดเรื่องเวลา หลีเฉิงเจ๋อจึงยอมปล่อยเขาไปหลังจากทำไปแค่รอบเดียว ไม่ได้เรียกร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เย่หานพลอยโล่งอกไปด้วย

ตอนกินอาหารเช้า ป้าแม่บ้านเตรียมอาหารรสอ่อนไว้ให้ มีโจ๊กไก่ฉีก ซาลาเปา และผักลวก

หลีเฉิงเจ๋อกินอาหารคนป่วยติดต่อกันมาสองวัน มื้อกลางวันจึงตั้งใจจะพาเย่หานออกไปกินข้างนอก และบอกป้าแม่บ้านว่าไม่ต้องทำอาหารกลางวัน

ป้าแม่บ้านยิ้มรับคำอย่างอารมณ์ดี

ตอนที่ทั้งสองกำลังกินมื้อกลางวันอยู่นั้น คุณนายหลีก็โทรศัพท์เข้ามา

หลีเฉิงเจ๋อกดรับสาย ประโยคแรกที่คุณนายหลีถามก็คือ "ลูกไม่สบายเหรอ"

หลีเฉิงเจ๋อ "…"

ใครปากสว่างเอาไปพูดอีกล่ะเนี่ย

"ไม่ได้เป็นอะไรมากครับ หายแล้ว"

ปลายสาย คุณนายหลีถอนหายใจยาว

เมื่อกี้ตอนพ่อของหลีเฉิงเจ๋อกลับมาบ้าน ก็ถามเธอว่ารู้เรื่องลูกชายไม่สบายบ้างไหม ข่าวนี้พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็เพิ่งได้ยินมาจากเพื่อนสนิทอีกที

เรื่องของเรื่องคือก่อนหน้านี้มีการนัดรับประทานอาหารค่ำเพื่อคุยเรื่องความร่วมมือระหว่างสองบริษัท แต่เพราะหลีเฉิงเจ๋อไม่สบาย จึงส่งรองประธานไปจัดการแทน บังเอิญว่าประธานบริษัทฝั่งโน้นเป็นเพื่อนของพ่อหลีเฉิงเจ๋อพอดี พอถามไถ่จนรู้ว่าหลีเฉิงเจ๋อไม่สบาย จึงฝากความห่วงใยมาให้สองสามคำ

เมื่อเช้าตอนพ่อของหลีเฉิงเจ๋อไปปีนเขากับเพื่อน พอพูดถึงเรื่องนี้ ต่อหน้าเพื่อนยิ้มแย้มยินดีแค่ไหน ลับหลังสีหน้าก็บูดบึ้งแค่นั้น

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เรื่องของลูกชายตัวเอง เขาต้องไปฟังมาจากปากคนอื่น

ยิ่งพอนึกโยงไปถึงรสนิยมทางเพศของลูกชาย สีหน้าของพ่อหลีเฉิงเจ๋อก็ยิ่งมืดครึ้มเข้าไปใหญ่

เจ้าลูกเวรนี่คงไม่ได้คิดจะเหินห่างจากที่บ้านเพียงเพราะเขาไม่ยอมรับลูกสะใภ้ผู้ชายหรอกนะ

ยิ่งคิด พ่อของหลีเฉิงเจ๋อก็ยิ่งอึดอัดคับแค้นใจ

พอมาบ่นกับคุณนายหลีได้ไม่กี่คำ ก็พาลทำคุณนายหลีโมโหขึ้นมาจนโดนประชดประชันใส่ไปยกใหญ่ สุดท้ายก็เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงจากไป

คุณนายหลีเองก็เป็นห่วงสุขภาพของหลีเฉิงเจ๋อ จึงรีบโทรมาถามไถ่ลูกชาย

พอรู้ว่าไม่มีอะไรน่าห่วง คุณนายหลีก็อดบ่นไม่ได้ "ลูกอยู่คนเดียว ป่วยไข้ขึ้นมาก็กลับมาบ้านสิ อย่างน้อยก็ยังมีคนดูแล อยู่ข้างนอกคนเดียว แม่จะวางใจได้ยังไง"

หลีเฉิงเจ๋อเหลือบมองเย่หานที่นั่งอยู่ตรงข้าม แล้วเอ่ย "แฟนผมอยู่ด้วยครับ"

เปิดปากทีเดียวสะเทือนไปทั้งบาง

คุณนายหลีชะงักไปครู่ใหญ่

ไม่ถูกสิ คราวก่อนที่หลีเฉิงเจ๋อกลับบ้านยังบอกว่าไม่ได้อยู่ด้วยกันอยู่เลย ความคืบหน้านี้มันจะเร็วเกินไปแล้ว

แม้ว่าคุณนายหลีจะเริ่มใจอ่อนลงบ้างหลังจากโดนลูกสาวกรอกความคิดใหม่ๆ ใส่หัวอยู่ทุกวัน แต่พอคิดว่าคนที่นอนร่วมเตียงกับลูกชายคนโตเป็นผู้ชาย ก็ยังรู้สึกแปลกๆ อยู่ดี

เธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงไป ได้แต่บอกว่า "…เอาเถอะ งั้นลูกกินข้าวไปก่อนนะ…"

หลีถงอวี้รับช่วงงานมาจากพี่ชาย ช่วงนี้วันหยุดสุดสัปดาห์จึงกลับมานอนที่บ้าน พอเห็นสีหน้าเหม่อลอยของคุณนายหลีก็เกิดความสงสัย "พี่พูดว่าอะไรเหรอแม่"

คุณนายหลีสีหน้าซับซ้อน "เขาไปอยู่กับแฟนแล้ว"

ตลอดสัปดาห์กว่าที่ผ่านมานี้ หลีถงอวี้คอยให้ความรู้และเปิดภาพยนตร์แนวชายรักชายให้คุณนายหลีดูแทบทุกวัน โดยมีใจความสำคัญเพียงอย่างเดียวคือ ยังไงหลีเฉิงเจ๋อก็จะเดินไปบนเส้นทางนี้จนสุดทางอยู่แล้ว ในเมื่อห้ามไม่ได้ ก็ยอมรับมันเสียเลยดีกว่า

คุณนายหลีเองก็กังวลเหมือนที่สามีพูด ว่าการที่พวกเขาไม่เห็นด้วยกับความรักของลูกชายคนโต จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่ลูกต้องแตกร้าว

เฮ้อ เลี้ยงลูกนี่มันวุ่นวายจริงๆ ตอนนั้นเธอหน้ามืดตามัวอะไรถึงได้คลอดออกมาตั้งสามคน คอยห่วงมาตั้งแต่เล็กจนโต สุดท้ายยังต้องมาคอยห่วงเรื่องรุ่นหลานอีก เผลอๆ คนที่เธอเป็นห่วงยังไม่เห็นค่าความหวังดีเสียด้วยซ้ำ (ในที่นี้เจาะจงถึงหลีเฉิงเจ๋อโดยเฉพาะ)

มีลูกสาวนี่มันดีจริงๆ รู้ว่าเธออึดอัดใจก็ยังอุตส่าห์เจียดเวลากลับบ้านมาคุยเล่นให้เธอคลายเครียดทุกวัน คุณนายหลีมองหลีถงอวี้ด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงเรื่อยๆ

เมื่อได้ยินคุณนายหลีบ่น หลีถงอวี้จึงรีบตีเหล็กตอนร้อน "แม่คิดมากไปแล้ว ความสามารถระดับพี่ ต่อให้ไม่มีลูกก็ใช้ชีวิตได้สุขสบายดีอยู่แล้ว อีกอย่าง ยังมีหลีรุ่ยหลินอยู่อีกไม่ใช่เหรอ ถึงเวลาค่อยให้หมอนั่นมาดูแลพี่ตอนแก่ ถ้าหมอนั่นไม่ไหว ก็ให้ลูกชายมันมาทำแทน"

หลีถงอวี้มีทักษะการปัดสวะให้พ้นตัวชั้นยอด โยนภาระทิ้งแล้วเอาตัวเองออกมาอย่างหมดจด

คุณนายหลี "…"

ฟังดูมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน

ทางฝั่งคุณนายหลี ภายใต้การรุกคืบอย่างไม่ย่อท้อของหลีถงอวี้ ก็ใกล้จะสำเร็จผลเต็มที เมื่อหลีเฉิงเจ๋อได้ยินข่าวนี้ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น

ดูท่าแล้ว ช่วงปีใหม่นี้เขาน่าจะมีความหวังพาเย่หานกลับบ้านได้แล้ว