ตอนที่ 53 เกาเสิ่นน่าห่าน (1)

เสิ่นเฉียนเปลี่ยนเป็นชุดสูทที่เกาจั๋วเตรียมไว้ให้ พอหันไปมองเกาจั๋ว ก็พบว่าอีกฝ่ายมองเขาอยู่นานแล้ว

เสิ่นเฉียนเอ่ยขอโทษ "ไปกันเถอะครับ ผมช้าไปหน่อย"

"ไม่เป็นไร" เกาจั๋วพิงกำแพงพลางส่ายหน้าเบา ๆ

เสิ่นเฉียนอดทอดถอนใจไม่ได้ เป็นประธานบริษัทนี่ดีจริง ๆ ไปทำงานสายก็ไม่ต้องกลัวโดนหักเงินเดือน

พอนึกถึงตรงนี้ เขาก็ยิ่งคิดก็ยิ่งฟินในใจ

ช่วงนี้ไม่ควรเรียกว่าทริปสัมผัสประสบการณ์ทำงานอะไรนั่นหรอก น่าจะเรียกว่าทริปฝันกลางวันของคนจนมากกว่าถึงจะถูก

ดีจริง ๆ! ได้ลองใช้ชีวิตเป็นท่านประธานหนึ่งวันเต็ม ๆ!

เสิ่นเฉียนเดินตามเกาจั๋วออกจากวิลล่าอย่างเบิกบานใจ แล้วก็พบว่าวันนี้เกาจั๋วไม่ได้ขับรถเอง

มีคนขับรถมารอรับพวกเขาที่หน้าประตูวิลล่าแต่เช้าแล้ว

เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินออกมา ชายหนุ่มที่ดูสุขุมน่านับถือคนหนึ่งก็ลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ แล้วเอ่ยทักทายเกาจั๋ว "อรุณสวัสดิ์ครับท่านประธานเกา"

เกาจั๋วพยักหน้ารับ

ผู้ช่วยเห็นเสิ่นเฉียนที่อยู่ข้างกายท่านประธานเกา จึงทักทายอย่างสุภาพ "สวัสดีครับ ผมจางเหลียงอวี้ ผู้ช่วยของท่านประธานเกา ไม่ทราบว่าจะให้ผมเรียกคุณว่าอย่างไรดีครับ"

เสิ่นเฉียนสุภาพยิ่งกว่า ยื่นมือไปจับพลางเอ่ยว่า "สวัสดีครับผู้ช่วยจาง วันนี้คุณเรียกผมว่าท่านประธานเสิ่นได้เลย แต่วันพรุ่งนี้เรียกผมว่าเสี่ยวเสิ่นก็พอครับ"

ผู้ช่วยจาง "..."

[ค่าโซเชียลแรง +1]

"ได้ครับ ท่านประธานเสิ่นน้อย" ผู้ช่วยจางเป็นคนที่หนักแน่นและรู้กาลเทศะอย่างยิ่ง

เขารู้ดีว่าปกติท่านประธานเกาให้ความสำคัญกับประสิทธิภาพมากแค่ไหน แต่วันนี้กลับออกจากบ้านสายไปกว่าครึ่งชั่วโมงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แถมบนใบหน้ายังไม่มีแววไม่พอใจแม้แต่น้อย ต้องมีเหตุผลแน่นอน

พอคิดแบบนี้ ผู้ช่วยจางก็เข้าใจทันทีว่าทำไมคราวก่อนท่านประธานเกาถึงให้ตนไปคุยเรื่องสปอนเซอร์กับทีมงานรายการกะทันหัน และทำไมถึงบินกลับประเทศอย่างกะทันหันด้วย

เขารีบจัดเสิ่นเฉียนเข้าไปอยู่ในรายชื่อ "ห้าสิบบุคคลที่ควรเคารพอย่างยิ่ง" ของตนทันที รอยยิ้มที่มีให้เสิ่นเฉียนจึงยิ่งดูจริงใจขึ้นไปอีก

เสิ่นเฉียนรู้ดีว่าการเป็นท่านประธานต้องเผชิญกับคำประจบสอพลอมากมายทุกวัน และเขาก็เตรียมใจไว้พร้อมแล้ว

แต่ไม่คิดเลยว่าพอเปิดมา แค่สายตาอันเปี่ยมด้วยความเคารพของผู้ช่วยเพียงคนเดียว ก็ทำเอาเขาแทบจะรับมือไม่ไหว

เสิ่นเฉียนจึงแอบหลบไปอยู่ข้างหลังเกาจั๋วเงียบ ๆ แล้วก้าวขึ้นรถ

"อย่าทำให้เขาตกใจ" เกาจั๋วกวาดสายตามองผู้ช่วยของตัวเองอย่างเรียบเฉย

"รับทราบครับท่านประธานเกา" ผู้ช่วยจางรีบปรับสายตาให้สำรวม เก็บงำธาตุแท้ความเป็นลูกน้องสายเลียของตัวเองทันที

หลังจากทุกคนขึ้นรถ คนขับก็ออกรถมุ่งหน้าไปยังบริษัท

ผู้ช่วยจางนั่งที่นั่งข้างคนขับ เกาจั๋วนั่งข้างเสิ่นเฉียน ทั้งสองนั่งด้วยกันที่เบาะหลัง

ต้องยอมรับเลยว่า ระบบกันสะเทือนของรถหรูนี่มันดีจริง ๆ

เสิ่นเฉียนนั่งได้นิ่งและสบายมาก สบายจนทำให้เขาง่วงนอนทันทีที่ขึ้นรถ

ผู้ช่วยจางเริ่มรายงานกำหนดการตลอดทั้งวันตั้งแต่บนรถ

มือข้อนิ้วเรียวสวยของเกาจั๋ววางบนเข่าอย่างเป็นธรรมชาติ เขานั่งฟังเงียบ ๆ และคอยแก้ไขเพิ่มเติมรายละเอียดเป็นระยะ

เมื่อเขาหันไปมองเสิ่นเฉียน ก็พบว่าเสิ่นเฉียนหลับตาพิงหน้าต่างรถหลับไปแล้ว

แสงสว่างส่องผ่านกระจกหน้าต่างรถตกกระทบสันจมูกโด่งและแพขนตายาวของเสิ่นเฉียน ดูงดงามเกินจะบรรยาย

จู่ ๆ เกาจั๋วก็ไม่พอใจเพียงแค่การมองเขาเฉย ๆ อีกต่อไป

เขายื่นมือออกไป ประคองศีรษะของเสิ่นเฉียนที่พิงอยู่กับกระจกหน้าต่างรถมาซบลงบนไหล่ของตัวเองอย่างแผ่วเบา

เสิ่นเฉียนหลับสนิท ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าหัวของตัวเองเปลี่ยนที่พิงไปแล้ว

ผู้ช่วยจางที่รายงานไปตั้งนานไม่ได้ยินความเห็นจากท่านประธานเกา ในใจก็เริ่มลนลาน จึงเหลือบมองกระจกมองหลังตามสัญชาตญาณเพื่อคาดเดาเหตุผลที่ท่านประธานเกาเงียบไป

ผลปรากฏว่า บนไหล่ของท่านประธานเกากลับมีหัวของคนเพิ่มขึ้นมาหัวหนึ่ง

ผู้ช่วยจางตกตะลึงอย่างยิ่ง ปกติท่านประธานเกาเย็นชาและเว้นระยะห่างเสมอ อย่าว่าแต่การกระทำที่ใกล้ชิดขนาดนี้เลย แม้แต่เข้าใกล้เกินไปในยามปกติยังไม่มีใครกล้า

ท่านประธานเสิ่นคนนี้ใจกล้าจริง ๆ!

ผู้ช่วยจางกำลังคิดหาทางออกในใจอย่างรวดเร็ว แต่กลับพบว่าท่านประธานเกาเพียงแค่ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "ต่อสิ"

จากนั้นก็เสริมขึ้นอีกประโยคว่า "เบาเสียงลงหน่อย"

"..." ผู้ช่วยจางถึงกับสตันไปหนึ่งวินาที

แม้น้ำเสียงของท่านประธานเกาจะยังคงเย็นชา แต่กลับแฝงความรื่นรมย์ที่อธิบายไม่ถูกอยู่ส่วนหนึ่ง

ในฐานะผู้ช่วยที่รู้จักดูสีหน้าท่าทางคน เมื่อสังเกตเห็นมุมปากที่ยกขึ้นของท่านประธานเกา เขาก็เข้าใจแจ่มแจ้งทันที

บัดซบจริง

เขารู้สึกว่าตัวเองช่างไม่เอาไหนจริง ๆ

ผู้ช่วยจางรู้สึกว่า จำเป็นต้องบรรจุประธานเสิ่นเข้าสู่รายชื่อ "สองบุคคลที่ต้องประจบสอพลอให้ถึงที่สุด" ของตัวเองแล้ว

ซึ่งอีกคนในรายชื่อนี้ก็คือท่านประธานเกา

ไม่นานรถก็แล่นมาถึงหน้าประตูบริษัท

เสิ่นเฉียนรู้สึกได้ว่ารถจอดสนิทจึงค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่น พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นใบหน้าด้านข้างของเกาจั๋วอยู่ใกล้เพียงคืบ

เขาพบว่าตัวเองดันเผลอหลับโดยพิงไหล่ของเกาจั๋วอยู่

เสิ่นเฉียนเอามือแตะมุมปากตัวเองดูก่อน พอแน่ใจว่าแห้งสนิทดีแล้ว ถึงค่อย ๆ เงยหน้าผละออกจากไหล่ของเกาจั๋ว

แล้วเอ่ยแก้ตัวอย่างสุภาพทว่าแฝงความกระอักกระอ่วน "ขอโทษทีครับ พอดีผมชินกับการนอนแต่เช้า"

"หมายถึงนอนตอนเช้าน่ะ"

ผู้ช่วยจาง "..."

[ค่าโซเชียลแรง +2]

เกาจั๋วยกยิ้มมุมปาก ไม่ได้พูดอะไร

เมื่อถึงบริษัทแล้ว ผู้ช่วยจางกับเกาจั๋วก็ลงจากรถไปก่อน เสิ่นเฉียนเดินตามหลังเกาจั๋วไป

ทันทีที่ก้าวลงจากรถ เสิ่นเฉียนก็ต้องตกตะลึงกับอาคารสำนักงานสุดหรูที่โอ่อ่าอลังการตรงหน้า

ได้ยินผู้ช่วยจางบอกว่า ที่นี่เป็นเพียงสาขาย่อยที่ตั้งอยู่ในเมือง A เท่านั้น สำนักงานใหญ่ของพวกเขาตั้งอยู่ที่ลอนดอนซึ่งใหญ่โตกว่านี้มาก ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากสาขาย่อยแห่งนี้แล้ว บริษัทยังมีสาขาอื่น ๆ อีกมากมายกระจายอยู่ทั่วทุกมุมโลก

สมกับเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ก้าวขึ้นสู่แถวหน้าของประเทศได้ภายในเวลาเพียงห้าปีจริง ๆ!

จู่ ๆ เสิ่นเฉียนก็เริ่มพอนึกภาพออกถึงมูลค่าทรัพย์สินนับหมื่นล้านของเกาจั๋วขึ้นมาบ้างแล้ว

แถมที่นี่ยังเป็นเพียงแค่บริษัทของเกาจั๋วเอง ยังไม่นับรวมทรัพย์สินของตระกูลเกาที่อยู่เบื้องหลังเขาด้วยซ้ำ

เขาเพิ่งจะอายุแค่ยี่สิบเจ็ดปีเท่านั้น

เมื่อเกาจั๋วยืนอยู่หน้าตึกสูงตระหง่านเช่นนี้ คำว่า 'อายุน้อยร้อยล้าน' ช่างแจ่มชัดขึ้นมาทันตา

เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ

เสิ่นเฉียนทอดถอนใจด้วยความชื่นชม

เกาจั๋วเดินเข้าไปในอาคารบริษัทพร้อมกับผู้ช่วยจางด้วยสีหน้าเรียบเฉย ใบหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึกใด ๆ แววตาสุขุมและเฉียบคม เมื่อมีอาคารกระจกเป็นฉากหลัง ยิ่งขับเน้นให้เขาดูหล่อเหลาอย่างเย็นชา

ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน แล้วหันกลับไปมองเสิ่นเฉียนที่ยังเดินตามมาไม่ทัน

"เป็นอะไรไป" เกาจั๋วมองเสิ่นเฉียน

ในดวงตาอันเย็นชาคู่นั้นปรากฏความอ่อนโยนจาง ๆ ที่ไม่อาจมองข้ามได้

สายตานี้ทำให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เกาะกุมอยู่รอบคำว่า 'อายุน้อยร้อยล้าน' ของเขาพลันมลายหายไปราวกับน้ำลด

"ไปกันเถอะครับ" เสิ่นเฉียนยิ้มพลางก้าวตามไป "แค่เพิ่งเคยมาสายแล้วยังเดินเข้าประตูหน้าได้อย่างสง่าผ่าเผยเป็นครั้งแรก ก็เลยไม่ค่อยชินเท่าไหร่"

ผู้ช่วยจาง "..." สมกับเป็นท่านประธานเสิ่นน้อย คนที่ทำให้ท่านประธานเกาชอบได้ ย่อมต้องมีความสามารถที่ไม่เหมือนใครจริง ๆ

เกาจั๋วรอจนเสิ่นเฉียนเดินมาถึงข้างกายตน ถึงค่อยก้าวเดินเข้าไปในอาคารบริษัทต่อ

เวลานี้ ทุกคนในอาคารต่างกำลังทำงานของตนเองอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เพียงแต่สายตากลับพร้อมใจกันเหลือบมองท่านประธานเกาและชายหนุ่มข้างกายเขาเป็นตาเดียว

แม้ว่าทุกคนจะถูกยกระดับเพดานความดูดีขึ้นไปด้วยหน้าตาของท่านประธานเกาแล้วก็ตาม แต่ก็ต้องยอมรับว่า ผู้ชายข้างกายท่านประธานเกานั้นหน้าตาโดดเด่นสะดุดตาจริง ๆ

บางคนจำเสิ่นเฉียนได้ มุมปากก็เริ่มจะกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ทันที

เรื่องซุบซิบของเจ้านายมักเป็นสิ่งที่ผู้คนสนใจมากที่สุดอยู่เสมอ พนักงานบริษัทหลายคนต่างกลายเป็นผู้ชมตัวยงของรายการหาคู่ ตั้งแต่ตอนที่ท่านประธานเกาเริ่มเข้าร่วมรายการ "ความรักจะเกิดขึ้นไหม" แล้ว

เมื่อวานพอยืนยันได้ว่าท่านประธานเกาชวนเสิ่นเฉียนมา ทุกคนก็ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับกันทั้งคืน

ตอนนี้ในที่สุดก็รอจนได้เจอ ฮือ ๆ ๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้มาฟินกับโมเมนต์คู่จิ้นกันสด ๆ คาตาแบบนี้

ตั้งแต่เช้าตรู่ระดับน้ำตาลก็พุ่งทะลุปรอทแล้ว!

สาวกทีม "เกาเสิ่นน่าห่าน" ต่างพยายามควบคุมสีหน้าของตัวเองกันอย่างสุดชีวิต