ตอนที่ 54 เกาเสิ่นน่าห่าน (2)

เกาจั๋วพาเสิ่นเฉียนมาถึงห้องทำงานประธาน

แต่พวกเขาก็ไม่มีเวลาได้คุยกัน

เพราะเกาจั๋วต้องเริ่มการประชุมแรกของช่วงเช้าทันที

ทุกวันเขาต้องทำการตัดสินใจมากมาย การตัดสินใจเหล่านี้เป็นตัวกำหนดว่าบริษัทจะได้กำไรหรือขาดทุน เป็นตัวกำหนดว่าพนักงานนับหมื่นนับพันชีวิตจะอยู่รอดปลอดภัยหรือต้องเผชิญกับคลื่นลมมรสุม

ในฐานะประธาน เขาจำเป็นต้องรับผิดชอบต่อทุกคน

ผู้ช่วยจางพอเข้าบริษัทก็สวมบทบาทการทำงานทันที เริ่มประสานงานและเตรียมการประชุมอย่างมืออาชีพและรอบคอบ

เสิ่นเฉียนคิดดูแล้วจึงไม่ได้ตามพวกเขาเข้าไปในห้องประชุม

เนื่องจากการประชุมย่อมต้องเกี่ยวข้องกับการตัดสินใจทางธุรกิจที่สำคัญ เพื่อเลี่ยงข้อครหา เขาจึงเลือกที่จะรออยู่ด้านนอกห้องประชุมด้วยตัวเอง

พอเกาจั๋วหันหน้ามองหาเสิ่นเฉียน ก็พบว่าเขานั่งอยู่อีกฝั่งของกระจกกันเสียง กำลังส่งยิ้มให้อย่างว่าง่าย

ชั่วพริบตานั้น เกาจั๋วพลันเข้าใจขึ้นมาว่าอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้เหล่านั้นของตนมีที่มาจากไหน

ส่วนลึกในใจเขาพลันอ่อนยวบลงอย่างกะทันหัน

เกาจั๋วนั่งอยู่ในห้องประชุมที่สว่างจ้าและเย็นเยียบ สายตายังคงไม่ละไปจากเสิ่นเฉียน เขาเอียงหน้าสั่งความอะไรบางอย่างกับผู้ช่วยจาง

ผู้ช่วยจางพยักหน้ารับ โทรศัพท์ไปสองสามสายตามคำสั่งของท่านประธานเกา และหลังจากจัดการเรียบร้อยแล้ว ก็กลับไปทำงานของตนต่ออย่างเป็นระเบียบ

การประชุมเริ่มขึ้น เกาจั๋วถึงได้ดึงสายตากลับมา

เสิ่นเฉียนนั่งเบื่ออยู่หน้าห้องประชุม รู้สึกว่าการเป็นประธานนี่ก็น่าเบื่อเหมือนกันแฮะ วัน ๆ มีแต่ประชุมกับประชุม

แต่การได้มองหนุ่มหล่อก็ยังเพลินตาอยู่ เสิ่นเฉียนเหลือบมองโครงหน้าด้านข้างดุจรูปสลักของเกาจั๋วเป็นระยะ ความมุ่งมั่นและสุขุมที่แฝงอยู่ช่างมีเสน่ห์ หล่อจนคนมองแทบจะซี้ดปากตาม

มองเพิ่มอีกสักแวบ ก็ทำให้คนเรายอมนั่งรอต่อได้อีกห้านาทีเลยทีเดียว

ทว่าเสิ่นเฉียนเพิ่งมองไปได้แค่สองสามที หญิงสาวลุคทะมัดทะแมงในชุดทำงานคนหนึ่งก็เดินมาหยุดตรงหน้าเขา

"สวัสดีค่ะคุณเสิ่นน้อย ดิฉันเป็นผู้ช่วยของผู้ช่วยจาง ชื่อหลี่อันหรานค่ะ" ผู้ช่วยหลี่ยิ้มแย้มอย่างอ่อนโยน "ท่านประธานเกาให้ดิฉันพาคุณไปที่ห้องพักผ่อนค่ะ ในห้องพักผ่อนเตรียมของบางอย่างไว้ให้คุณแล้ว"

เสิ่นเฉียนประหลาดใจเล็กน้อย เขาเหลือบมองเกาจั๋วที่กำลังประชุมอยู่โดยไม่รู้ตัว

เห็นเพียงในห้องประชุม เกาจั๋วที่เดิมทีกำลังตั้งใจประชุมอยู่เอียงศีรษะมองมาทางเขาเล็กน้อย แล้วพยักหน้าให้เบา ๆ

คอมเมนต์บนหน้าจอพลันคึกคักขึ้นมาทันที

[ทุกคน ใครเข้าใจฟีลนี้บ้าง ความรู้สึกที่ว่าต่อให้ยุ่งแค่ไหนก็ยังมีเธออยู่ในใจ ฟินจนจะตายแล้วโว้ย!!!]

[

[คุณพระ หวานมาก หวานไม่ไหวแล้ว!]

[ฮือๆๆ ท่านประธานเกาช่างใส่ใจเกินไปแล้ว!]

ด้วยเหตุนี้ เสิ่นเฉียนจึงเดินตามผู้ช่วยหลี่มาที่ห้องพักผ่อน

ห้องพักผ่อนตั้งอยู่ในห้องทำงานประธาน เมื่อครู่เสิ่นเฉียนแค่กวาดตามองคร่าว ๆ พอเดินเข้ามาข้างในถึงได้รู้ว่ามีโลกอีกใบซ่อนอยู่

ด้านในกว้างขวางมาก แถมยังมีของครบครันทุกอย่าง เมื่อครู่ยังดูเป็นโทนสีเย็นเรียบง่ายเหมือนห้องทำงานทั้งห้องอยู่แท้ ๆ แต่พอเปิดประตูเข้ามา เสิ่นเฉียนก็แทบตาพร่ากับข้าวของที่จัดวางไว้จนแน่นขนัดในห้องพักผ่อน

บนโต๊ะอาหารมีมื้อเช้าที่ดูอุดมสมบูรณ์จัดวางอยู่ บนตู้ใกล้โซฟาก็อัดแน่นไปด้วยผลไม้ ของว่าง และของอร่อยนานาชนิด บนโต๊ะน้ำชามีเครื่องเล่นเกม P5 รุ่นล่าสุดวางอยู่ แถมยังมีนิยายกับมังงะเต็มตู้อีกต่างหาก

และยังมีโซฟาที่ดูปราดเดียวก็รู้ว่านั่งสบายอยู่อีกหลายตัว ตั้งหันหน้าตรงเข้าหาจอโปรเจกเตอร์พอดี

เสิ่นเฉียนอ้าปากค้าง

"ท่านประธานเกาบอกว่า รบกวนคุณพักผ่อนที่นี่สักครู่ครับ" ผู้ช่วยหลี่เป็นคนทำงานรอบคอบเรียบร้อยมาก "เตรียมการค่อนข้างฉุกละหุก ไม่ทราบว่าท่านประธานเสิ่นชอบอะไร หากขาดเหลืออะไรบอกผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ ผมจะรีบจัดการให้ทันที"

"แบบนี้จะดีเหรอครับ" เสิ่นเฉียนสูดหายใจเข้าลึก พยายามหุบยิ้มไม่ให้ดูออกนอกหน้าจนเกินไป

"ทำไมจะไม่ดีล่ะครับ" ผู้ช่วยหลี่ยิ้ม "ผู้ช่วยจางบอกว่า คุณคือเรื่องที่สำคัญที่สุดของท่านประธานเกาในวันนี้ครับ"

เสิ่นเฉียนรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาทันที

"มีอะไรเรียกผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ ผมอยู่หน้าประตูนี่เอง" ผู้ช่วยหลี่ปิดประตูอย่างสุภาพ ปล่อยพื้นที่ส่วนตัวไว้ให้เสิ่นเฉียน

พอลับหลังประตูที่ปิดลง เสิ่นเฉียนก็ยังคงเก๊กท่าสำรวมอยู่ตรงนั้นชั่วครู่

จากนั้นก็ส่งเสียง "อ๊ากกกก" พร้อมกับพุ่งทะยานไปยังเครื่องเล่นเกม กองการ์ตูน และโซฟาแสนนุ่มสบายทันที

นี่มันคือห้องในฝันของทุกคนชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอเนี่ย?!

เสิ่นเฉียนมือซ้ายถือชานมไข่มุกหนึ่งแก้ว มือขวาถือมันฝรั่งทอดหนึ่งถุง เอนหลังแหมะอยู่บนโซฟา ตรงหน้าวางเครื่อง P5 ไว้ มองหนังสือนิยายและการ์ตูนละลานตาตรงหน้าจนไม่รู้ว่าจะเริ่มจากเล่มไหนดี

ปล่อยตัว ปล่อยตัวเกินไปแล้วจริง ๆ

ขณะที่เสิ่นเฉียนกำลังทอดถอนใจอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือก็มีข้อความเด้งเข้ามา

เขาเหลือบมองดูแวบหนึ่ง

เป็นข้อความจากเกาจั๋ว

"อย่าลืมกินมื้อเช้านะครับ" อีกฝ่ายส่งมา

เสิ่นเฉียนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้กินมื้อเช้า

เขาฝืนดึงตัวเองขึ้นมาจากโซฟาแสนนุ่มสบาย แล้วเดินไปยังโต๊ะอาหารที่มีอาหารเช้าร้อน ๆ วางอยู่

การประชุมสามรอบในช่วงเช้าจบลงโดยใช้เวลาเพียงครึ่งเดียวของที่วางแผนไว้ เมื่อผู้เข้าร่วมประชุมเดินออกจากห้องประชุม ทุกคนต่างก็อดทึ่งไม่ได้ว่าประสิทธิภาพการทำงานของท่านประธานเกายกระดับขึ้นไปอีกขั้นแล้ว

ในห้องประชุม ผู้ช่วยจางยังคงจัดเก็บรายงานการประชุมอยู่ ก็เห็นท่านประธานเกาลุกขึ้นเดินมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานประธานแล้ว

เขารีบตามไปทันที

เกาจั๋วกลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง ผู้ช่วยหลี่ที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานหน้าห้องเห็นท่านประธานเกาก็รีบลุกขึ้นยืนทันที

"ของระลอกที่สองส่งเข้าไปในห้องพักผ่อนเรียบร้อยแล้วตอนสิบเอ็ดโมงค่ะ" เธอรายงาน

เกาจั๋วพยักหน้า เดินไปที่หน้าประตูห้องพักผ่อนแล้วเคาะประตูเบา ๆ

"เข้ามาเลยครับ" เสิ่นเฉียนตะโกนบอก

ทันทีที่เกาจั๋วผลักประตูเปิดออก ก็เห็นเสิ่นเฉียนนอนคว่ำเล่นเกมอยู่บนโซฟาอย่างสนุกสนาน

พอเห็นว่าเป็นเกาจั๋ว เสิ่นเฉียนก็ส่งยิ้มให้ "ฮัลโหล ประชุมเสร็จเร็วจังครับ"

เมื่อเห็นท่าทางมีความสุขของอีกฝ่าย เกาจั๋วก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอกแบบแทบสังเกตไม่เห็น

เขาไม่อยากให้การรอคอยแบบนี้ทำให้เสิ่นเฉียนรู้สึกเบื่อ

"หิวหรือยัง" เกาจั๋วนั่งลงข้างเสิ่นเฉียน พลางปลดเนกไทให้คลายออก

เสิ่นเฉียนโซ้ยของอร่อยไปตลอดทั้งเช้า จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้หิวเลย

แต่พอนึกดูแล้ว ดูเหมือนเกาจั๋วจะยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้า จึงตอบไปว่า "หิวแล้วครับ"

เกาจั๋วก้มหน้าอมยิ้ม "ดี งั้นผมพานายไปหาอะไรกินง่าย ๆ"

ทว่าคำว่าหาอะไรกินง่าย ๆ ของท่านประธานเกา ก็คือการพาเสิ่นเฉียนไปยังร้านอาหารส่วนตัวระดับไฮเอนด์ที่เปิดรับเฉพาะสมาชิกเท่านั้น แล้วสั่งอาหารจานแล้วจานเล่ามาเต็มโต๊ะ

เสิ่นเฉียนมองโต๊ะที่วางอาหารจนแน่นเอี๊ยดตรงหน้า เปลือกตากระตุกยิก ๆ "สั่งเยอะไปหน่อยไหมครับ"

"ไม่หรอก" มุมปากของเกาจั๋วยกขึ้นเล็กน้อย

ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม หากมอบให้เสิ่นเฉียน เขามักจะรู้สึกว่าให้เท่าไรก็ยังไม่พอ

และแล้ว เสิ่นเฉียนก็กินจนพุงกางอีกรอบ

พอกินเสร็จ เสิ่นเฉียนก็นึกถึงช่วงเช้าที่ตัวเองใช้ชีวิตเหลวไหลไร้แก่นสาร จึงเอ่ยอย่างเกรงใจเล็กน้อยว่า "หรือว่าผมควรหาอะไรเป็นการเป็นงานทำดีกว่า"

เกาจั๋วมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งขำ "นายอยากทำเรื่องเป็นการเป็นงานอะไรล่ะ"

เสิ่นเฉียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ผมคอแข็งใช้ได้อยู่นะ ถ้าคุณมีงานเลี้ยงสังสรรค์ที่ต้องไป ผมช่วยดื่มแทนคุณได้นะ"

เสิ่นเฉียนยังคงมั่นใจในคอทองแดงของตัวเองอยู่พอตัว

ทว่าเมื่อได้ยินเช่นนั้น เกาจั๋วกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย

"บริษัทของนายให้ไปดื่มบ่อยเหรอ" น้ำเสียงเขาแฝงความไม่พอใจอยู่บ้าง

เสิ่นเฉียนพยักหน้าแล้วตอบว่า "ช่วยไม่ได้นี่ครับ บางทีมันก็มีงานที่พวกเราต้องไปปรากฏตัวบ่อย ๆ เหล้าบางแก้วก็เลี่ยงไม่ดื่มไม่ได้"

วงการบันเทิงก็เป็นแบบนี้แหละ พอขึ้นมาเป็นไอดอลระดับท็อปเรื่องพรรค์นี้อาจจะน้อยลง แต่ก็เป็นเพราะค่าตัวที่ต้องจ่ายมันสูงขึ้นเรื่อย ๆ เท่านั้น

ขอแค่มีคนยอมทุ่มเงินและทรัพยากรมากพอ หากไม่ถึงขั้นข้ามเส้นตาย ก็ยังต้องไว้หน้ากันอยู่ดี

ปริมาณการดื่มของเจ้าของร่างเดิมก็ถูกฝึกปรือขึ้นมาทีละแก้ว ๆ แบบนี้นี่เอง