ตอนที่ 55 เกาเสิ่นน่าห่าน (3)

เกาจั๋วทบทวนตัวเองอยู่ในนาทีนี้ และรู้สึกว่าแผนผังธุรกิจของตนจำเป็นต้องครอบคลุมถึงวงการบันเทิงแล้ว

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นเฉียน "ช่วงบ่ายมีนัดคุยงานอยู่จริง ๆ นายอยากไปด้วยกันไหม"

เสิ่นเฉียนพยักหน้าทันทีอยู่แล้ว

เกาจั๋วยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี

เขาเคยชินกับการใช้ชีวิตแบบเดิมซ้ำ ๆ ไปวัน ๆ เช่นนี้แล้ว ทว่าเพราะมีเสิ่นเฉียน ทุกสิ่งในวันนี้จึงแตกต่างไปจากเดิมเป็นพิเศษ

ทั้งสองนั่งรถมาถึงโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง

โรงน้ำชาแห่งนี้ประณีตงดงามไปเสียทุกจุดตั้งแต่การตกแต่งยันข้าวของเครื่องใช้ แถมยังมีความเป็นส่วนตัวสูงมาก ดูไม่เหมือนสถานที่เปิดต้อนรับคนทั่วไปเลยสักนิด

ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเข้ามาในโรงน้ำชาก็มีคนเดินนำทาง พาพวกเขาเข้าไปยังห้องน้ำชาอันเงียบสงบซึ่งอยู่ด้านในสุด

"ท่านประธานเกานัดยากจริง ๆ นะคะ"

ทั้งสองเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าห้องน้ำชาก็ได้ยินเสียงถอนหายใจลอยมา

เสิ่นเฉียนเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยสะดุดตานั่งอยู่กลางห้องน้ำชา

เธอสวมชุดกี่เพ้า กลิ่นอายสง่างามทว่าแฝงความมีเสน่ห์เย้ายวนไว้จาง ๆ

"ยอมมาหาครั้งนี้ หรือว่าจะยอมรับการจีบของฉันแล้วคะ" หญิงสาวเอ่ยหยอกเย้า

เกาจั๋วปรายตามองเธอ แววตาเรียบนิ่งพลางเอ่ย "ถ้าคุณชือยังอยากคุยธุรกิจ ก็เลิกพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้เถอะครับ"

จู่ ๆ เสิ่นเฉียนก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมผู้ชายเกรดพรีเมียมอย่างท่านประธานเกาถึงต้องมาออกรายการหาคู่

เย็นชาได้ใจจริง ๆ

"แหม แค่ล้อเล่นนิดเดียวเองค่ะ" หญิงสาวยิ้มพลางรินน้ำชา "ธุรกิจก็ยังต้องคุยกันอยู่นะคะ"

"คนนี้คือใครเหรอคะ" เธอสังเกตเห็นเสิ่นเฉียนที่อยู่ข้างกายเกาจั๋ว

"ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่จะคุยกันวันนี้ครับ" เกาจั๋วบอกให้เสิ่นเฉียนหาที่นั่งสบาย ๆ ตามใจ ส่วนตัวเขานั่งลงตรงข้ามหญิงสาวคนนั้น

"งั้นเหรอคะ" เธอหันไปมองเสิ่นเฉียนอย่างมีความหมาย ทักทายขึ้นก่อน "สวัสดีค่ะสุดหล่อ ฉันชื่อชือหวาเยียน เป็นนักธุรกิจหญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ไม่ทราบว่าจะให้เรียกคุณว่าอะไรดีคะ"

"เสิ่นเฉียนครับ" เสิ่นเฉียนตอบ

"อ้อ" ชือหวาเยียนเผยสีหน้าเข้าใจ "ฉันก็ว่าทำไมคุ้นหน้านัก ที่แท้ก็ดาราดังนี่เอง"

"บังเอิญจัง ใต้สังกัดฉันมีบริษัทเอเจนซี่อยู่พอดีเลยค่ะ" ชือหวาเยียนเหลือบมองเกาจั๋วแวบหนึ่งแล้วยิ้ม "มิน่าล่ะ วันนี้ท่านประธานเกาถึงยอมให้เกียรติมาพบ"

เสิ่นเฉียนมองเกาจั๋วด้วยความประหลาดใจ

เธอรินชาให้เสิ่นเฉียนอีกแก้ว ริมฝีปากสีชาดขยับยกยิ้มขณะหันไปมองเกาจั๋ว "ไม่ทราบว่าท่านประธานเกาอยากจะคุยธุรกิจกันยังไงคะ"

เกาจั๋วนั่งพิงเก้าอี้พนักสูง ขาไขว่ห้าง เปลือกตาหลุบลงครึ่งหนึ่ง "ก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณอยากคุยยังไง"

ชือหวาเยียนค่อย ๆ เอ่ย "ท่านประธานเกาก็น่าจะรู้ ช่วงนี้ฉันอยากจะผลักดันแบรนด์แฟชั่นของตัวเองไปสู่ระดับสากล ทั้งจัดแฟชั่นโชว์ ทั้งจ้างดาราต่างชาติมาเป็นพรีเซนเตอร์ แต่น่าเสียดายที่ตลาดต่างประเทศกีดกันแบรนด์จากหัวกั๋วของเราหนักมาก ทุ่มเงินลงไปหลายสิบล้านก็ยังไม่ได้ผลตอบรับอย่างที่ต้องการ"

"ก็เลยหวังว่าจะอาศัยคอนเนกชันและอิทธิพลของท่านประธานเกาในต่างประเทศ ช่วยหาลู่ทางขยายอิทธิพลของแบรนด์ ให้สามารถเจาะตลาดสากลได้อย่างแท้จริงค่ะ"

พอกล่าวถึงสิ่งที่ตัวเองต้องการจะทำ สายตาของชือหวาเยียนก็เปลี่ยนเป็นเฉียบคมและชาญฉลาด เธอเหลือบมองเสิ่นเฉียนก่อนจะเอ่ย "ฉันพอจะเดาเหตุผลที่ท่านประธานเกายอมมาออกงานได้แล้ว ใต้สังกัดฉันมีผู้จัดการเก่ง ๆ อยู่หลายคนจริง ๆ ขอแค่ท่านประธานเกายอมช่วย ฉันรับประกันเลยว่าเส้นทางในวงการของเขาจะราบรื่นไร้อุปสรรคแน่นอน"

เสิ่นเฉียนคิดไม่ถึงว่าการมาคุยงานที่เกาจั๋วบอก จะเป็นไปเพื่อตัวเขาเอง

สิ่งนี้ต่างจากการกินเที่ยวเล่นเมื่อช่วงเช้า เสิ่นเฉียนรู้สึกว่ามันมีน้ำหนักมากเกินไป

เขารับน้ำใจนี้ไว้ไม่ไหว

เขาจึงหันไปมองเกาจั๋ว แววตาเต็มไปด้วยการไม่เห็นด้วย

เกาจั๋วสังเกตเห็นสายตาของเสิ่นเฉียน จึงหันหน้ามายิ้มปลอบประโลมให้เขา

จากนั้นเขาก็หันกลับไปมองชือหวาเยียน มุมปากยกยิ้มขึ้น "คุณชือ อะไรทำให้คุณมั่นใจขนาดนั้น ว่าผมจะยอมรับข้อเสนอการแลกเปลี่ยนที่สิ่งตอบแทนไม่สมน้ำสมเนื้อกับสิ่งที่ต้องจ่ายไปแบบนี้"