ตอนที่ 56 เกาเสิ่นน่าห่าน (4)

ชือหวาเยียนแววตาวูบไหว ถามขึ้นว่า "หรือว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการคะท่านประธานเกา"

เกาจั๋วมองเธอ มุมปากกระตุกยิ้มบางๆ แล้วถามกลับว่า "คุณคิดว่าผมโง่เหรอครับ"

สีหน้าของชือหวาเยียนพลันแข็งค้างไปทันที

"ผมไม่สนหรอกนะว่าคุณกำลังคาดเดาอะไรอยู่ แต่ถ้าคิดจะคุยธุรกิจกัน ก็ช่วยแสดงความจริงใจออกมาด้วยครับ" เกาจั๋วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองชือหวาเยียนอย่างสุขุมเยือกเย็น

"สิ่งที่ผมต้องการ คือบริษัทของคุณ" เขาพูดตรงไปตรงมา "ผมไม่จำเป็นต้องพึ่งให้คุณมาช่วยปูทางในวงการบันเทิงให้เขาราบรื่นหรอก"

"ถ้าเขาอยากจะทำงานสายนี้ต่อไป" เกาจั๋วเอียงหน้ามองไปทางเสิ่นเฉียน "ผมจะคอยดูเขาเปล่งประกายเจิดจรัสด้วยตาตัวเอง"

ในวินาทีที่สบสายตากับเกาจั๋ว เสิ่นเฉียนก็อดชะงักไปไม่ได้

จากนั้นเขาก็ได้ยินเกาจั๋วพูดต่อว่า "เพราะผมเชื่อมั่นว่าตัวเขามีคุณค่าแบบนั้นในตัวเองอยู่แล้ว และมีศักยภาพมากพอที่จะสร้างผลประโยชน์ให้ผมได้มากกว่านี้"

ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเคารพ ความเชื่อมั่น ความคาดหวัง และความรู้สึกดีๆ ที่พอเหมาะพอดี ไม่ล้ำเส้นจนเกินควร

หัวใจของเสิ่นเฉียนกระตุกไหวอย่างแรงในชั่วพริบตานั้น

ทางด้านชือหวาเยียนสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเกาจั๋วจะรู้ทันและมีสติมองการณ์ไกลได้ขนาดนี้

ประธานจอมเผด็จการในนิยาย ไม่ใช่ว่าจะยอมทุ่มเงินมหาศาลไม่อั้นโดยไม่สนผลลัพธ์เพื่อคนที่ตัวเองพึงใจหรอกเหรอ

ใครก็ได้ช่วยบอกเธอที ทำไมประธานเผด็จการคนนี้ถึงไม่เล่นตามบทเลยล่ะเนี่ย!

สิ่งที่เขาต้องการกลับกลายเป็นบริษัททั้งบริษัทของเธอเนี่ยนะ!

ชือหวาเยียนรู้สึกว่าเรื่องนี้ชักจะรับมือยากเข้าแล้ว

แม้ว่าบริษัทเอเจนซี่ของเธอจะเป็นเพียงผลงานที่ทำเล่นๆ เมื่อไม่กี่ปีก่อน แต่เพราะสั่งสมคอนเนกชันและทรัพยากรในวงการไว้มากมาย จึงครองตำแหน่งระดับแนวหน้าของวงการมาโดยตลอด

พูดได้เลยว่า ต่อให้เทียบกับค่ายต้นสังกัดปัจจุบันของเสิ่นเฉียน ก็ยังสามารถประชันกันได้อย่างสูสี

ไม่อย่างนั้น เกาจั๋วก็คงไม่ยอมให้โอกาสเธอมานั่งเจรจาธุรกิจแบบนี้แน่

"ท่านประธานเกาช่างเรียกร้องเกินตัวจริงนะคะ บอกจะเอาบริษัทของฉันก็เอาเลยเนี่ย" ชือหวาเยียนยิ้มอย่างมีเสน่ห์ "แต่ฉันยังไม่เห็นความจริงใจของท่านประธานเกาเลยนี่คะ"

เกาจั๋วปรายตามอง นิ้วมือเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ "เดือนหน้า หน้าปกนิตยสารแฟชั่นแถวหน้าสามฉบับของลอนดอน ความจริงใจแค่นี้พอไหมครับ"

ชือหวาเยียนสูดหายใจเข้าลึก

"บวกกับช่วยประสานงานด้านการตลาดและการประชาสัมพันธ์ในต่างประเทศ รวมถึงห้างสรรพสินค้าระดับไฮเอนด์ในประเทศต่างๆ แถบยุโรป" เกาจั๋วพูดอย่างเนิบนาบ "แต่นอกจากบริษัทเอเจนซี่ของคุณแล้ว กำไรทั้งหมดของคุณในตลาดต่างประเทศ ผมขอแบ่งสามสิบเปอร์เซ็นต์ในฐานะหุ้นส่วนร่วมทุน"

ชือหวาเยียนที่เดิมทีเผยสีหน้ายินดี พอได้ยินประโยคครึ่งหลังของเกาจั๋วก็แทบจะสบถออกมา

แต่เธอก็ดึงสติกลับมาได้ และใคร่ครวญดูอย่างละเอียดรอบคอบ

หากไม่มีทรัพยากรและช่องทางของเกาจั๋ว อย่าว่าแต่ทำกำไรเลย แม้แต่ตั๋วผ่านทางเข้าสู่ตลาดระดับบนในต่างประเทศเธอยังไม่มีสิทธิ์ได้แตะด้วยซ้ำ

เพราะบางครั้งการทำธุรกิจ แท้จริงแล้วก็คือการแลกเปลี่ยนทรัพยากรและคอนเนกชันกันนั่นเอง

แม้เกาจั๋วจะขอแบ่งผลกำไรในฐานะหุ้นส่วน แต่ในทางกลับกัน เขาก็กำลังใช้ชื่อของตัวเองช่วยปัดเป่าอุปสรรคชิ้นใหญ่ในการก้าวสู่ระดับสากลให้เธอเช่นกัน

ชือหวาเยียนไม่ได้ขาดแคลนเรื่องเงินทอง และภูมิหลังทางครอบครัวก็ทำให้เธอมีคอนเนกชันในประเทศอย่างเหลือเฟือ

แต่น่าเสียดายที่พอก้าวพ้นนอกประเทศ หากไม่มีคนคอยเบิกทางให้ หลายเรื่องต่อให้ยอมทุ่มเงินเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า ก็ยังไม่อาจกรุยทางสร้างลู่ทางขึ้นมาได้

บริษัทเอเจนซี่ในประเทศเธอจะสร้างขึ้นมาใหม่อีกเมื่อไหร่ก็ได้ แต่โอกาสที่จะผลักดันแบรนด์แฟชั่นของตัวเองออกสู่ตลาดโลกแบบนี้...

เธออาจจะไปหาคนอื่นช่วยได้ แต่สิ่งที่ต้องจ่ายตอบแทนก็ใช่ว่าจะน้อยไปกว่านี้

เมื่อชือหวาเยียนคิดตก ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า "ตกลงค่ะ"

หลังจากบรรลุข้อตกลงร่วมกัน เกาจั๋วก็พาเสิ่นเฉียนเดินออกมา ปล่อยให้ผู้ช่วยจางอยู่คุยรายละเอียดสัญญาต่อกับชือหวาเยียน

ตอนที่ทั้งสองคนเดินออกมาจากโรงน้ำชา ท้องฟ้าก็เริ่มมืดสลัว แสงสนธยาสาดทอลงบนท้องถนนเป็นประกายสีทองอร่าม

เกาจั๋วถามเสิ่นเฉียน "หิวแล้วใช่ไหม ตอนเย็นอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า"

ทว่าเสิ่นเฉียนกลับไม่ได้ตอบ เขามองเกาจั๋วแล้วพูดอย่างลำบากใจเล็กน้อยว่า "คุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย"

พวกเขาแค่บังเอิญมาเจอกันในรายการหาคู่ และมาร่วมทำภารกิจสัมผัสประสบการณ์การทำงานหนึ่งวันด้วยกันเท่านั้น

ความจริงเกาจั๋วไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้ แค่ทำตามกฎ พาเสิ่นเฉียนมาสัมผัสการทำงานของตัวเองแบบผ่านๆ ไปก็พอแล้ว

แต่เขากลับไม่มีท่าทีขอไปทีเลยแม้แต่น้อย

เหมือนตอนประชุม ทั้งที่สามารถปล่อยให้เสิ่นเฉียนรอเฉยๆ โดยไม่ต้องสนใจก็ได้ แต่เขากลับพยายามดูแลให้เสิ่นเฉียนรู้สึกสบายและมีความสุขที่สุดในช่วงเวลาที่ต้องรอ

เหมือนช่วงบ่าย ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงไปคุยธุรกิจที่สำหรับเขาจะมีหรือไม่มีก็ได้ แต่เขากลับยอมใช้ทรัพยากรและเส้นสายของตัวเอง เพื่อแลกกับอนาคตที่ดีของเสิ่นเฉียน

เสิ่นเฉียนไม่ใช่คนโง่ เขาแค่รู้สึกว่าตัวเองไม่มีปัญญาจะตอบแทนได้ไหว

เกาจั๋วเห็นเขาก้มหน้ามองพื้นด้วยความสับสนลังเล ก็อดอมยิ้มไม่ได้

เขาเอื้อมมือไปลูบหัวเสิ่นเฉียนเบาๆ น้ำเสียงแฝงรอยยิ้มจางๆ "อย่าคิดมากเลย ผมแค่รู้สึกว่าการลงทุนกับนาย เป็นเรื่องที่ให้ผลตอบแทนคุ้มค่าที่สุดในระยะสั้นก็เท่านั้น"

เสิ่นเฉียนเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาบอกไม่ถูก แล้วพูดว่า "ปกติคุณต้องไม่ค่อยได้สนใจวงการบันเทิง แล้วก็ไม่เคยเจอดาราจริงๆ จังๆ แน่เลยใช่ไหม"

"ถ้าจะหาฝีมือการแสดงผมมีหน้าตา จะหาพลังเสียงผมมีหน้าตา จะหาผลงานชิ้นโบแดงผมก็มีหน้าตา"

"ผมเป็นแค่คนที่ไม่เหลืออะไรเลยนอกจากเบ้าหน้า" เขาทำหน้าละห้อยแล้วพูดว่า "คุณแน่ใจเหรอ"

เกาจั๋ว "..." ตอนแรกก็แน่ใจอยู่หรอก แต่พอได้ยินการประเมินตัวเองของเสิ่นเฉียน จู่ๆ ก็เริ่มไม่แน่ใจขึ้นมาแล้ว

มุมปากของเขายกขึ้น พูดอย่างจนใจว่า "ปกติมองไม่ออกเลยนะว่านายจะไม่มั่นใจในตัวเองขนาดนี้"

"ผมแค่ดูภายนอกเข้มแข็งปล่อยวางไปงั้นเอง" เสิ่นเฉียนทำหน้าอมทุกข์ "ความจริงโดนรถชนก็ตายเหมือนกันนะ"

[ค่าโซเชียลแรง +1]

"..."

เกาจั๋วคิดแล้วคิดอีก ไปกินข้าวก่อนน่าจะดีกว่า

จากนั้นเขาจึงพาเสิ่นเฉียนไปยังร้านอาหารฝรั่งเศสที่ตกแต่งอย่างสวยงามมากแห่งหนึ่ง

ความจริงเขาไม่ได้ชอบอาหารฝรั่งเศสเลย เพราะไม่ชอบพิธีรีตองที่มากเกินไปกับความชักช้าไม่ทันใจ

ทว่าตอนนี้เขากลับอยากให้มีพิธีรีตองเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย อยากให้ชักช้าลงอีกนิด เพื่อให้วันนี้ผ่านไปช้ากว่าเดิมอีกสักหน่อย

เสิ่นเฉียนถอนหายใจออกมา

เขารู้ว่าวันหนึ่งๆ ของท่านประธานไม่ได้สบายเลย

แต่การมาสัมผัสประสบการณ์ทำงานในวันนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ลำบากอะไรเลยสักนิด

มีแต่กินๆ ดื่มๆ ทั้งนั้น

อา ท่านประธานเกาเป็นคนดีจริงๆ!

พอมื้อค่ำสิ้นสุดลง ทั้งสองคนก็เตรียมตัวกลับบ้านพัก

"คุณปรับตารางงานวันนี้เป็นพิเศษหรือเปล่า" ตอนขึ้นรถ เสิ่นเฉียนก็เอ่ยถามขึ้นมาทันที "หลายวันก่อนหน้านี้คุณทำงานล่วงเวลาจนดึกมากถึงค่อยกลับตลอดเลยนี่"

"ใช่ ผมกลัวว่านายรอแล้วจะเบื่อ" ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน เสี้ยวหน้าด้านข้างของเกาจั๋วดูอ่อนโยนจนเกินจริง

"ขอโทษนะที่ไปรบกวนการทำงานปกติของคุณ" เสิ่นเฉียนเกาหัวแกรก

"ไม่เลย วันนี้ผมมีความสุขมาก" เกาจั๋วส่ายหน้าเบาๆ จากนั้นสายตาก็หยุดนิ่งอยู่ที่ตัวเสิ่นเฉียนอย่างเงียบสงบ "ผมแค่กังวล กลัวว่างานของผมจะทำให้นายรู้สึกน่าเบื่อหรือเปล่า"

"จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกันครับ"

เสิ่นเฉียนยิ้มพลางพูดว่า "ขอบคุณนะ ที่ทำให้ผมได้สัมผัสชีวิตแบบที่ไม่เคยได้ลองมาก่อนเลย"

เจ้าของร่างเดิมตั้งแต่เด็กจนโตมีชีวิตที่ยุ่งเหยิงมาตลอด ตอนเด็กก็ยุ่งกับการเรียน พอโตขึ้นมาก็ยุ่งกับการทำงาน

ไม่เคยมีวันไหนที่ได้ใช้ชีวิตอย่างผ่อนคลายและตามใจตัวเองแบบวันนี้มาก่อนเลย

คำพูดของเสิ่นเฉียนทำให้หัวใจของเกาจั๋วค่อยๆ อ่อนยวบลงทีละนิด

น่าเสียดายที่วันนี้กำลังจะผ่านพ้นไปในไม่ช้า

พรุ่งนี้ เสิ่นเฉียนก็จะเดินไปหาคนอื่นอีกแล้ว

เกาจั๋วก้มตาลง ซ่อนแววตาของตัวเองเอาไว้ ไม่อยากให้อารมณ์หม่นหมองของตัวเองทำให้เสิ่นเฉียนตกใจ