ตอนที่ 57 มู่กวงเสิ่นหลิน (1)

วันรุ่งขึ้น เนื่องจากเสิ่นเฉียนต้องรีบไปขึ้นเครื่องบินพร้อมกับมั่วหลิน เขาจึงตื่นแต่เช้าตรู่

ตอนที่เขาย่องเบา ๆ ยกกระเป๋าเดินทางที่เก็บเรียบร้อยเตรียมจะออกจากห้อง ก็เห็นเกาจั๋วในชุดนอนยืนพิงขอบประตูห้องมองมาที่ตนอยู่

"ผมทำคุณตื่นเหรอครับ" เสิ่นเฉียนเอ่ยอย่างเกรงใจ

"เปล่า แค่อยากเห็นหน้านายอีกสักนิดน่ะ" เกาจั๋วยกยิ้มมุมปาก น้ำเสียงแฝงความรู้สึกซับซ้อน "ขอให้เที่ยวให้สนุกนะ"

ดูเหมือนอยากให้เสิ่นเฉียนมีความสุขในสองวันนี้ แต่ก็ไม่อยากให้เขามีความสุขจนเกินไปนัก

เสิ่นเฉียนส่งยิ้มให้เกาจั๋วแล้วพูดว่า "ได้ครับ เดี๋ยวขากลับผมซื้อของฝากมาให้"

เกาจั๋ว "..." คงไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก

เสิ่นเฉียนเดินออกจากประตู ก็เจอมั่วหลินเพิ่งเปิดประตูห้องออกมาพอดี

เขายื่นมือไปรับกระเป๋าเดินทางในมือของมั่วหลินมาถือไว้อย่างเป็นธรรมชาติ

มั่วหลินมองเสิ่นเฉียนด้วยสายตาลึกซึ้ง แววตาเปี่ยมรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยกับเขาว่า "ขอบคุณนะ"

เพื่อประหยัดเวลา มั่วหลินจึงล่วงหน้าไปเอารถก่อน ส่วนเสิ่นเฉียนถือสัมภาระเดินตามลงไปทีหลัง

ดังนั้น พอเสิ่นเฉียนลงมาถึงชั้นล่าง ก็เห็นมั่วหลินขับรถเบนซ์ G-Class คันใหญ่มาจอดรออยู่ตรงประตูทางเข้า

รูปลักษณ์ของเบนซ์ G-Class ดุดันแข็งแกร่ง สมกับที่เป็นรถในฝันของผู้ชายหลาย ๆ คน

รถสายลุยอันดุดันมาจับคู่กับสาวสวยสะพรั่ง ดูขัดแย้งแต่กลับลงตัวอย่างประหลาด ชวนให้สัมผัสได้ถึงพลังฮอร์โมนที่พุ่งพล่านไปอีกแบบ

พูดง่าย ๆ ก็คือ พี่สาวสวยฟาดบาดใจสุด ๆ

ผู้หญิงพอบทจะเท่ขึ้นมา ผู้ชายอย่างพวกเขาก็แทบหมดที่ยืน เสิ่นเฉียนแอบถอนหายใจเงียบ ๆ แล้วยกกระเป๋าเก็บที่ท้ายรถก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่ง

มั่วหลินวางมือข้างหนึ่งบนพวงมาลัย หันมองเสิ่นเฉียนที่นั่งลงตรงเบาะข้างคนขับแล้วยิ้มพลางพูดว่า "เอาจริง ๆ สองวันนี้อาจจะเหนื่อยหน่อยนะคะ ฉันแอบทำใจลำบากเหมือนกันที่ต้องพาคุณมาลำบากด้วย"

"ให้โอกาสเปลี่ยนใจค่ะ ถ้าคุณจะลงรถตอนนี้ยังทันนะ" เธอมองเสิ่นเฉียน เอ่ยทีเล่นทีจริง "แต่ถ้าตอนนี้ไม่พูด ต่อให้ทีหลังคุณจะนึกเสียใจ ฉันก็ไม่ยอมปล่อยคุณไปแล้วนะ"

พูดจบ เธอก็นิ่งรอฟังคำตอบจากเสิ่นเฉียน

ทว่าเสิ่นเฉียนกลับส่ายหน้าทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด

"ผมเช็กราคาบัตรคอนเสิร์ตมาแล้วครับ" แววตาของเขาแน่วแน่มั่นคงอย่างยิ่ง "ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว องค์หญิง! ข้าน้อยพร้อมบุกน้ำลุยไฟรับใช้ท่านเอง!"

นั่นมันคอนเสิร์ตที่ต่อให้เป็นที่นั่งห่วยที่สุด ก็ราคาเกือบหมื่นหยวนเชียวนะ!

บางครั้งเสิ่นเฉียนก็รู้สึกว่า ความลำบากบางอย่างมันก็คุ้มค่าที่จะยอมทน

"..." มั่วหลินได้ยินคำตอบของเสิ่นเฉียนแล้วถึงกับหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก

แต่ไม่ว่าจะเพราะคนที่อยู่ข้างกายในเวลานี้ หรือเพราะการเดินทางที่สุดแสนพิเศษในครั้งนี้ มุมปากของเธอก็อดไม่ได้ที่จะยกขึ้นด้วยความสุข

ไม่นานทั้งสองคนก็มาถึงสนามบิน หลังเช็กอินและผ่านจุดตรวจความปลอดภัยเรียบร้อย ก็เริ่มการเดินทางบนเครื่องบินอันยาวนานถึง 13 ชั่วโมง

เนื่องจากเสิ่นเฉียนตื่นเช้าเกินไปจนเริ่มง่วง พอถึงที่นั่งปุ๊บก็โชว์สกิลหัวถึงหมอนปุ๊บหลับปั๊บให้มั่วหลินดูทันที

มั่วหลินยิ้มอย่างจนใจ จากนั้นก็ทอดสายตามองท่าทางตอนหลับของเสิ่นเฉียนอย่างเงียบ ๆ

มองพวงแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อเพราะความอบอ้าว มองแพขนตายาวงอนและริมฝีปากบางอิ่มเอิบของเขา

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ พ่อหนุ่มน้อยของฉัน" มั่วหลินกระซิบเบา ๆ

ทั้งที่ผ่านไปแค่สองสามวันสั้น ๆ แต่กลับรู้สึกราวกับว่าการเดตครั้งก่อนผ่านพ้นไปเนิ่นนานเหลือเกิน

นานเสียจนแทบทนไม่ไหว

ยังดีที่เธอยังมีโอกาส

หากเสิ่นเฉียนลืมตาขึ้นมาในตอนนี้ ก็คงจะได้เห็นว่าดวงตาของมั่วหลินลึกล้ำราวกับผืนน้ำในทะเลสาบที่กักเก็บความรู้สึกอันลึกซึ้งจนชวนให้ผู้คนจมดิ่ง

ตอนที่เสิ่นเฉียนตื่นขึ้น เครื่องบินก็เข้าสู่น่านฟ้าของลอสแอนเจลิสแล้ว

มั่วหลินเองก็พักผ่อนไปสองสามชั่วโมง แต่เธอไม่ได้หลับเก่งเหมือนเสิ่นเฉียนจึงตื่นตั้งนานแล้ว ตอนนี้กำลังเปิดดูโน้ตเพลงอยู่

"ตื่นแล้วเหรอคะ" เมื่อเห็นเสิ่นเฉียนลืมตา มั่วหลินก็ยิ้มให้เขา

เสิ่นเฉียนส่งเสียงตอบรับอย่างงัวเงีย ก่อนจะถามว่า "ใกล้ถึงแล้วเหรอครับ"

มั่วหลินพยักพเยิดให้เสิ่นเฉียนมองออกไปนอกหน้าต่าง

เสิ่นเฉียนตื่นเต็มตาทันที เขารีบเกาะขอบหน้าต่างชะโงกมองออกไปข้างนอก

เวลานี้เป็นช่วงพลบค่ำ มองเห็นอาคารบ้านเรือนที่เรียงรายลดหลั่นกันอย่างมีระเบียบและย่านใจกลางเมืองอันคึกคักของลอสแอนเจลิสอยู่ไกล ๆ แสงอาทิตย์อัสดงสีชมพูโอบล้อมทั่วทั้งเมืองเอาไว้ โรแมนติกราวกับภาพในความฝัน

"ยินดีต้อนรับสู่ลอสแอนเจลิสค่ะ" มั่วหลินเอ่ยพร้อมแววตาเปื้อนยิ้ม

เสิ่นเฉียนเคยไปเมืองต่างประเทศมาหลายแห่งเพราะต้องเดินสายทัวร์คอนเสิร์ต แต่ไม่ว่าจะครั้งไหน ๆ ก็ให้ความรู้สึกที่ต่างไปจากตอนนี้อย่างสิ้นเชิง

เครื่องบินลงจอด เมื่อเสิ่นเฉียนแทบรอไม่ไหวที่จะลงจากเครื่อง มั่วหลินกลับแตะรั้งเขาไว้ด้วยความจนใจเล็กน้อย "เดี๋ยวรอก่อนค่ะ"

เธอหยิบหมวกแก๊ป แว่นกันแดด และหน้ากากอนามัยออกมา สวมปิดบังเสิ่นเฉียนไว้จนมิดชิดทั้งตัว

เสิ่นเฉียนอดพูดไม่ได้ "อยู่ต่างประเทศไม่มีใครรู้จักผมสักหน่อย"

มั่วหลินเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ พลางกดมือของเสิ่นเฉียนที่คิดจะถอดแว่นกันแดดออกแล้วเอ่ย "เชื่อฟังหน่อยน่า ใส่ไว้ก่อนนะคะ"

จากนั้นเธอก็สวมของตัวเองบ้าง แล้วจึงจูงมือเสิ่นเฉียนเดินลงจากเครื่องบิน

ทันทีที่ลงจากเครื่อง ก็เห็นชายคนหนึ่งผมหยิกสวมชุดสูท จมูกโด่งเป็นสันและเบ้าตาลึก

"เฮ้ ดาราคนดังของผม ในที่สุดคุณก็ยอมกลับมาเสียที ถ้ามาช้ากว่านี้อีกสักชั่วโมง คอนเสิร์ตคงต้องถูกยกเลิกไปแล้ว!" ชายคนนั้นเดินเข้ามาตรงหน้ามั่วหลินแล้วบ่นอย่างไม่สบอารมณ์ "ไม่รู้จริง ๆ ว่ารายการวาไรตี้นั่นมีอะไรดึงดูดใจนักหนา ถึงทำให้คุณไม่ยอมกลับมาก่อนกำหนดสักวันเลย"

เสิ่นเฉียนไม่ได้ใช้ภาษาอังกฤษมานาน ต้องใช้เวลาปรับตัวอยู่ครู่หนึ่ง ถึงพอจะจับใจความตามความเร็วในการพูดของเขาได้ทัน

จากนั้นก็ได้ยินมั่วหลินพูดภาษาอังกฤษกับชายคนนั้น "เลิกบ่นได้แล้ว คริส"

มั่วหลินแนะนำให้เสิ่นเฉียนรู้จัก "นี่คือคริส ผู้จัดการของฉัน น่าจะเป็นผู้จัดการที่ขี้บ่นที่สุดในประเทศ M แล้วล่ะค่ะ"

"คุณกล้าว่าผมขี้บ่นเหรอ!" คริสถลึงตาใส่มั่วหลินทีหนึ่ง "ถ้าไม่ใช่เพราะผมคอยไกล่เกลี่ยให้ ผู้จัดคงยกเลิกคอนเสิร์ตไปตั้งนานแล้ว เพราะคุณโดดซ้อมใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่านี่แหละ"

"เอาล่ะ ๆ ลำบากคุณแล้วคริส" มั่วหลินยิ้ม แล้วจึงแนะนำเสิ่นเฉียนให้คริสรู้จัก "นี่เสิ่นเฉียน เพื่อนของฉันค่ะ"

ตอนที่พูดประโยคนี้ มั่วหลินถอนหายใจเบา ๆ ดูเหมือนจะรู้สึกเสียดายที่ตอนนี้แนะนำเสิ่นเฉียนได้เพียงเท่านี้

"สวัสดีครับ" เสิ่นเฉียนเอ่ยทักทายผู้จัดการของมั่วหลินอย่างสุภาพ

คริสถึงเพิ่งสังเกตเห็นเด็กหนุ่มชาวตะวันออกข้างกายมั่วหลิน

เขาจ้องมองเสิ่นเฉียนพินิจพิจารณาอยู่สองแวบ

มองใบหน้าอันหล่อเหลางดงาม เส้นผมสีดำขลับ และดวงตาสีดำเป็นประกายระยับดั่งดวงดาว

แม้จะไม่ใช่ตาชั้นเดียวที่กำลังเป็นที่นิยมในปัจจุบัน หรือใบหน้าแบบชาวตะวันออกตามค่านิยมความงามแบบเดิม ๆ แต่กลับเป็นเครื่องหน้าที่ไม่ว่าคนชาติไหนมองก็ต้องรู้สึกตะลึงงัน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ที่ผสมผสานระหว่างความบริสุทธิ์สะอาดและความกร้าวกร้านเสเพล ยิ่งทำให้คนไม่อาจละสายตาได้เลย

คริสร้องอย่างตื่นเต้นดีใจ "โอ้ ที่รัก คุณอยากเป็นดาราไหม คนรุ่นใหม่สมัยนี้จะต้องคลั่งไคล้คนแบบคุณแน่ ๆ ขอผมคิดหน่อยซิว่าจะปั้นคุณยังไงให้ประตูฮอลลีวูดเปิดต้อนรับคุณ เชื่อผมเถอะ ผมรับประกันว่าคุณต้องดังเปรี้ยงปร้างแน่นอน!"

คริสพูดเร็วจนเกินไป เสิ่นเฉียนฟังไม่ทัน ได้แต่ยืนงง ๆ อยู่กับที่

"ไม่ต้องเหนื่อยเปล่าหรอก คริส" มั่วหลินเอ่ยขัดคริสที่กำลังตื่นเต้น "เขาเป็นดาราอยู่แล้วค่ะ"

จากนั้นก็ยิ้มพลางบอกกับเสิ่นเฉียน "ขอโทษด้วยนะคะ นิสัยเดิม ๆ ของผู้จัดการน่ะค่ะ ตอนเจอกันครั้งแรกฉันยังนึกว่าเขาเป็นพวกต้มตุ๋นซะอีก"

"ผมถูกชะตากับเขาจริง ๆ นี่นา เอาเถอะ ไว้ค่อยคุยทีหลังละกัน เดี๋ยวเขาจะตกใจเสียก่อน" คริสปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง "คุณรีบไปซ้อมเถอะ เอลวิสกำลังรอคุณอยู่แล้ว"