ตอนที่ 58 มู่กวงเสิ่นหลิน (2)

"เพราะรู้ว่าคุณจะมาถึงแอลเอในช่วงสองวันนี้ แฟนคลับที่มารอดักคุณที่สนามบินช่วงสองวันนี้ก็เลยยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ เดี๋ยวตอนออกไปข้างนอกระวังตัวด้วยนะ"

คริสโบกมือ บอดี้การ์ดร่างกำยำในชุดสูทสีดำห้าหกคนก็เข้ามาล้อมปกป้องมั่วหลินไว้ตรงกลางทันที และพาพวกเขาเดินออกจากสนามบินผ่านช่องทางพิเศษ

ทว่าน่าเสียดายที่มีแฟนคลับตามมาดักรอตรงทางออกของช่องทางนี้ตั้งนานแล้ว พอพวกเขาทั้งหลายเดินออกมา เสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งรวมถึงเสียงกดชัตเตอร์กล้องถ่ายรูปอย่างรัวเร็วก็ดังขึ้นพร้อมกันในพริบตาเดียว!

แฟนคลับนับพันคนส่งเสียงตะโกนเรียกชื่อมั่วหลิน คลื่นเสียงดังกึกก้องจนแทบจะพัดคนให้หงายหลัง!

ในสายตาของเสิ่นเฉียน ปกติแล้วมั่วหลินแม้จะไม่ค่อยพูด แต่ก็ใส่ใจและเป็นกันเองมาก ไม่มีถือตัวเลยสักนิด ชวนให้คนลืมไปได้ง่ายๆ ว่าเธอเป็นถึงบุคคลระดับซูเปอร์สตาร์ระดับโลก

แต่ภาพเหตุการณ์ในตอนนี้ชัดเจนอย่างยิ่ง ทำให้เสิ่นเฉียนสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่สมฐานะซูเปอร์สตาร์ระดับโลกของเธอในทันที

เฮ้อ คึกคักกว่าตอนที่พวกเขาไปทัวร์คอนเสิร์ตต่างประเทศตั้งเยอะ

เหล่าบอดี้การ์ดกันแฟนคลับและสื่อมวลชนที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่องได้อย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับเปิดทางเดินให้พวกเขา

ส่วนมั่วหลินกับคริสดูเหมือนจะชินชากับฉากแบบนี้แล้ว บนใบหน้าจึงไม่มีสีหน้าประหลาดใจ ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ

สื่อมวลชนวิ่งตามหลังมั่วหลิน เมื่อเห็นว่าเธอไม่เหมือนวันวานที่มาคนเดียวหรือมีแค่ผู้จัดการติดตาม แต่ข้างกายกลับมีเงาร่างของผู้ชายเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน!

พวกเขาได้กลิ่นพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของนิตยสารในวันพรุ่งนี้ทันที จึงยิ่งพยายามเบียดเสียดเข้าไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ แม้จะถูกบอดี้การ์ดขวางไว้ แต่ก็ยังยิงคำถามใส่มั่วหลินทีละคำถามไม่หยุดหย่อน

"มั่วหลิน นี่แฟนใหม่ของคุณเหรอครับ"

"พวกคุณรู้จักกันได้ยังไงครับ"

"ได้ยินว่าช่วงนี้คุณไปเข้าร่วมรายการหาคู่ที่หัวกั๋ว ตกลงคบกันแล้วเหรอครับ"

ตอนที่เลนส์กล้องของสื่อแทบจะจ่อกระแทกหน้าเสิ่นเฉียนอยู่นั้น เสิ่นเฉียนถึงเพิ่งเข้าใจว่าทำไมมั่วหลินถึงต้องให้เขาพรางตัวจัดเต็มขนาดนี้

เมื่อเห็นเช่นนั้น มั่วหลินก็ดึงเสิ่นเฉียนไปไว้ข้างหลังตัวเองทันที เธอมายืนอยู่หน้ากล้องแล้วเอ่ยอย่างมีอารมณ์ขันว่า "ขอโทษด้วยนะคะ ตอนนี้ยังไม่ใช่แฟนค่ะ"

จากนั้น ในมุมที่กล้องมองไม่เห็น เธอก็ขยิบตาให้เสิ่นเฉียน

แล้วพูดด้วยเสียงเบาที่มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน "ถึงแม้ฉันจะหวังให้เป็นก็เถอะ"

คำว่า "ตอนนี้ยังไม่ใช่" เผยข้อมูลออกมามากเกินไป คำพูดประโยคนี้จึงก่อให้เกิดคลื่นลมระลอกใหญ่ในหมู่สื่อมวลชนและแฟนคลับทันที

บรรดาช่างภาพต่างหันกล้องไปทางเสิ่นเฉียน หวังว่าจะถ่ายภาพที่เห็นใบหน้าของเขาได้สักรูป ฝ่ายแฟนคลับเองเพื่อจะได้มองผู้ชายข้างกายมั่วหลินให้ชัดๆ ก็พยายามเบียดตัวไปข้างหน้าอย่างสุดฤทธิ์

ฝูงชนเริ่มโกลาหลขึ้นมา

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งในหมู่แฟนคลับถอดเสื้อและกางเกงของตัวเองออก มุดผ่านใต้รักแร้ของเหล่าบอดี้การ์ดอย่างคล่องแคล่ว แล้ววิ่งเปลือยกายล่อนจ้อนพุ่งตรงไปหามั่วหลิน!

ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป แฟนคลับคนอื่นๆ มองภาพเหตุการณ์นี้ด้วยความตกตะลึง

เห็นเพียงชายคนนี้พุ่งเข้าหามั่วหลินในชั่วพริบตาที่ทุกคนยังไม่ทันได้ตอบสนอง พริบตาเดียวก็เหลือระยะห่างเพียงแค่สองสามเมตรเท่านั้น

พวกบอดี้การ์ดขัดขวางเขาไม่ทันเลยแม้แต่น้อย!

ขณะที่สภาพแวดล้อมโดยรอบในเวลานี้ก็เสียงดังอึกทึกเกินไป มั่วหลินไม่ทันสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวจากด้านหลังของตัวเอง จนกระทั่งเห็นสีหน้าผิดปกติของบอดี้การ์ดถึงได้หันหลังกลับไป

ทว่าในตอนนี้เธอหลบไม่ทันเสียแล้ว ทำได้เพียงถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แต่ก้าวนี้ก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอรอดพ้นจากการจู่โจมได้

ชายคนนั้นพุ่งมาถึงตรงหน้าเธอแล้ว ยื่นมือออกไปหมายจะโผเข้ากอดเธอ!

ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะทำสำเร็จ แขนข้างหนึ่งก็รัดเข้าที่คอของเขาอย่างกะทันหัน ก่อนจะทุ่มเขาลงกับพื้นอย่างรุนแรง!

เสียงกรีดร้องหลายสายดังขึ้นจากฝูงชนทันที โดยมีเสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดปะปนอยู่ด้วย

เสิ่นเฉียนเอาตัวบังมั่วหลินไว้ด้านหลัง มองชายที่นอนอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา

แรงกระแทกเมื่อครู่นี้มหาศาลมาก ชายคนนั้นรู้สึกเหมือนคอของตัวเองแทบจะหัก พอเห็นว่าตนเองก่อกวนลวนลามล้มเหลว ก็รีบดิ้นรนคิดจะหลบหนีทันที

เสิ่นเฉียนไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย ยื่นเท้าเหยียบเขากลับลงไปบนพื้นอีกรอบ

"นอนต่ออีกสักพักเถอะ" เสิ่นเฉียนหลุบตามองลงมายังเขาจากมุมสูง แนะนำเป็นภาษาอังกฤษง่ายๆ "ทุกวันควรนอนหลับให้เพียงพอนะ สมองจะได้ไม่เบลอขนาดนี้"

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์มองภาพตรงหน้านี้จนอึ้งตะลึงไปตามๆ กัน

บรรดาแฟนคลับและสื่อมวลชนที่เดิมทียังส่งเสียงเซ็งแซ่ พลันพร้อมใจกันเงียบกริบลงในพริบตา เมื่อมองดูชายหนุ่มที่เมื่อครู่พวกเขายังนินทากันอย่างออกรส

ส่วนคริสที่เพิ่งตกใจขวัญผวา ตอนนี้ก็กำลังมองเสิ่นเฉียนด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีดเช่นกัน

เขากลืนน้ำลายเอื๊อก เดิมทีเขายังคิดจะให้เด็กหนุ่มชาวตะวันออกคนนี้เดินตามเส้นทางสไตล์หนุ่มน้อยรูปงามบอบบาง ทว่าดูท่าแล้วเขาคงจะคิดผิดไปถนัด

นึกไม่ถึงเลยว่าสไตล์ที่ทั้งหน้าตาสะสวยและเปี่ยมด้วยความเป็นชายชาตรีแบบนี้ จะมีเสน่ห์ดึงดูดใจเกินคาดขนาดนี้

ทำเอาสัญชาตญาณความเป็นผู้จัดการในดีเอ็นเอของเขาเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง

คริสบอกกับตัวเองว่าต้องหาทางเซ็นสัญญาคว้าตัวเขามาให้ได้!

หลังจากเสิ่นเฉียนสยบชายคนนั้นลงได้ บอดี้การ์ดก็รีบปรี่เข้ามาควบคุมตัวเขาไว้ทันที

"ไม่ต้องกลัวนะครับ ไม่เป็นไรแล้ว" เสิ่นเฉียนหาจังหวะหันไปปลอบมั่วหลินประโยคหนึ่ง

มั่วหลินไม่ได้เป็นคนอ่อนแอ แต่พอเห็นเสิ่นเฉียนยืนบังอยู่ตรงหน้าแล้วหันมาปลอบโยนตนเองเช่นนี้ หัวใจของเธอก็พลันอ่อนยวบยาบไปหมด

เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเธอผ่อนคลายลงในทันใด เธอส่งยิ้มให้เสิ่นเฉียน "ขอบคุณนะ พ่อหนุ่มของฉัน"

พูดจบ เธอก็มองไปยังแขนของเสิ่นเฉียนด้วยความกังวลใจอยู่บ้าง "แขนเธอไม่เป็นไรใช่ไหม"

เมื่อครู่นี้เพื่อจะสกัดชายที่คลุ้มคลั่งราวกับคนบ้านั่น เสิ่นเฉียนแทบจะเค้นแรงทั้งหมดทั่วร่างออกมา

ตรงตำแหน่งแขนที่ถูกกระแทก จึงปรากฏรอยบวมแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

มั่วหลินเห็นแล้วขมวดคิ้วมุ่น "เจ็บมากใช่ไหม"

เธอรีบหันไปสั่งคริสทันที "ยังไม่ต้องไปซ้อมแล้ว ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย"

ทว่าเสิ่นเฉียนกลับส่ายหน้า เขาสะบัดแขนไปมาพลางกล่าวว่า "ไม่เป็นไรครับ แค่ดูเหมือนหนักเฉยๆ"