ตอนที่ 59 มู่กวงเสิ่นหลิน (3)

เมื่อได้ยินมั่วหลินพูดเช่นนั้น คริสก็พูดอย่างลำบากใจว่า "การซ้อมของคุณเลื่อนไปกว่านี้ไม่ได้แล้วจริง ๆ นะครับ"

"คุณรู้ดีว่าคุณทุ่มเทหยาดเหงื่อไปมากแค่ไหนเพื่อสิ่งนี้"

เมื่อได้ยินคำพูดของคริส มั่วหลินก็ไม่ได้ก้าวเดิน เธอเพียงแค่มองไปยังเสิ่นเฉียน

เสิ่นเฉียนมองเธอกลับเช่นกันแล้วยิ้มให้ "ผมไม่เป็นไรจริง ๆ อย่ามัวโอ้เอ้เลย ชักช้ากว่านี้อีกเดี๋ยวแผลก็หายเองพอดี"

จากนั้นเขาก็ดึงมั่วหลินให้เดินไปข้างหน้า "ไปเถอะครับ ผมยังอยากดูคอนเสิร์ตอยู่นะ จะยกเลิกไม่ได้เด็ดขาด"

"ไปกันเถอะ มั่วหลิน" คริสส่งสายตาขอบคุณให้เสิ่นเฉียนแวบหนึ่ง ก่อนจะให้สัญญากับมั่วหลิน "ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวผมพาเขาไปโรงพยาบาลแน่นอนครับ"

เมื่อได้ยินเสิ่นเฉียนและคริสพูดแบบนั้น มั่วหลินก็ถอนหายใจแล้วก้าวเดินต่อไป

หลังบอดี้การ์ดส่งตัวชายคนนั้นให้ตำรวจสนามบินแล้ว ก็คุ้มกันทั้งสามคนขึ้นรถต่อ

ไม่นานก็มาถึงสถานที่จัดแสดงคอนเสิร์ต

ที่นั่นเป็นสนามกีฬาขนาดยักษ์ซึ่งตั้งอยู่บนไหล่เขา มีพื้นที่กว้างขวางมาก สามารถจุคนได้พร้อมกันถึงห้าหมื่นคน

ตอนนี้เวทีและฉากของคอนเสิร์ตจัดเตรียมเสร็จสิ้นทั้งหมดแล้ว เวทีซึ่งตั้งอยู่ใจกลางสนามกีฬามีดีไซน์ที่โดดเด่นและตระการตา

อีกทั้งแสงไฟทั่วทั้งสนามกีฬาที่มีอยู่ทุกหนแห่งทำให้ภายในสว่างไสวราวกับกลางวันตลอดเวลา นอกจากนี้ยังมีจอยักษ์นับไม่ถ้วนติดตั้งอยู่รอบทิศและด้านบนของสนามกีฬา สามารถถ่ายทอดสดแบบไร้จุดบอดได้ถึง 720 องศา

ทีมงานของผู้จัดงานเมื่อเห็นมั่วหลินปรากฏตัวก็พากันโล่งอกทันที แล้วรีบกลับไปลุยงานเตรียมการอันตึงเครียดต่อ

"ในที่สุดเธอก็มาสักทีนะ"

เห็นเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งเดินลงมาจากเวที

รูปร่างของเขาสูงโปร่ง ภายใต้เรือนผมสีทองเปล่งประกายคือเครื่องหน้าที่ลึกซึ้งโดดเด่น ดวงตาสีเขียวมรกตลึกล้ำยิ่งแฝงเสน่ห์เย้ายวนใจผู้คน

แม้แต่น้ำเสียงก็ยังไพเราะน่าฟังอย่างยิ่ง "ตกลงกันไว้ว่าจะมาเป็นแขกรับเชิญเปิดเวที ฉันไม่ได้บอกนะว่าจะร้องแทนเธอทั้งคอนเสิร์ต"

"เอลวิส เพื่อนเก่า ขอบคุณนะที่สละเวลามา" มั่วหลินทักทายอย่างคุ้นเคย

เอลวิส เอเรียน ศิลปินยอดเยี่ยมจากเวที MTV ยุโรปมิวสิกอะวอดส์ ทั้งยังกวาดรางวัลซิงเกิลยอดเยี่ยมและรางวัลศิลปินยอดนิยมมาอย่างต่อเนื่อง เขาเป็นหนึ่งในนักร้องที่โด่งดังที่สุดในแถบยุโรปและอเมริกา ณ เวลานี้

คริสเอ่ยแนะนำให้เสิ่นเฉียนฟัง

"คนนี้คือใครเหรอ" เอลวิสมองไปยังเสิ่นเฉียนที่อยู่ข้างกายมั่วหลิน

"เสิ่นเฉียนค่ะ" มั่วหลินบอก จากนั้นจึงแนะนำให้เสิ่นเฉียนรู้จัก "นี่คือเอลวิส เพื่อนสนิทของฉัน แล้วก็เป็นแขกรับเชิญเปิดเวทีสำหรับคอนเสิร์ตครั้งนี้ด้วย"

หลังจากเข้ามาในอาคารที่ค่อนข้างอบอ้าว เสิ่นเฉียนก็ถอดหน้ากากอนามัยและแว่นกันแดดออก

พอฟังมั่วหลินแนะนำเสร็จ เขาก็ส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้เอลวิส

"สวัสดีครับ" เอลวิสมองเสิ่นเฉียนเช่นกัน มุมปากยกยิ้มอย่างสนใจ

เอลวิสซ้อมในส่วนของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็เหลือเพียงส่วนของมั่วหลิน

เมื่อเห็นว่าเสิ่นเฉียนดูจะยังไม่อยากกลับ มั่วหลินจึงให้คริสไปตามแพทย์ประจำสนามคอนเสิร์ตมาทำแผลเบื้องต้นให้เสิ่นเฉียนก่อน แล้วตัวเธอค่อยขึ้นเวทีไปซ้อม

เมื่อเห็นมั่วหลินขึ้นเวที คริสก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด

หลังจากแพทย์ประจำสนามทำแผลให้เสิ่นเฉียนเสร็จ คริสก็กล่าวขอบคุณเสิ่นเฉียน "เมื่อกี้ต้องขอบคุณคุณจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ผมก็นึกไม่ออกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง"

"เป็นความผิดของผมเอง ผมควรจะจัดบอดี้การ์ดมาเพิ่มอีกสักสองสามคน" เขาถอนหายใจ

เสิ่นเฉียนยิ้มพลางกล่าว "อย่าโทษตัวเองเลยครับ คุณไม่ใช่พระเจ้า ทำนายเรื่องที่จะเกิดขึ้นไม่ได้หรอก"

"โอ้ ที่รัก ขอบคุณสำหรับคำปลอบใจนะครับ" คริสพูดอย่างรู้สึกผิด "เมื่อกี้ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ แต่เธอเตรียมตัวสำหรับคอนเสิร์ตครั้งนี้มาตั้งสามสี่เดือนแล้ว ผมปล่อยให้ความพยายามของเธอสูญเปล่าไม่ได้"

"คุณทำถูกแล้วครับ" เสิ่นเฉียนยิ้มตาหยี "ผมเองก็ตั้งตารอคอนเสิร์ตวันพรุ่งนี้มากเหมือนกัน"

เอลวิสที่ซ้อมเสร็จแล้วดูเหมือนจะไม่รีบร้อนกลับ เขาเดินมาข้างกายเสิ่นเฉียนแล้วหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน

"เมื่อกี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอครับ" เขาเอ่ยถามพลางอมยิ้ม

คริสสนิทกับเอลวิสอยู่แล้ว จึงเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้เขาฟังคร่าว ๆ

หลังฟังจบ แววตาที่เอลวิสมองเสิ่นเฉียนก็ยิ่งฉายแววสนใจลึกซึ้งขึ้น

"คุณเป็นคนหัวกั๋วเหรอครับ" เอลวิสถาม

เสิ่นเฉียนพยักหน้า

"คุณน่ารักมากเลยนะ" น้ำเสียงของเอลวิสไพเราะและแฝงเสน่ห์ยวนเย้า

"น่ารักเหรอครับ" เสิ่นเฉียนได้ยินคำชมนี้ก็ยอมรับแบบเสียไม่ได้ "ก็จริง ผมก็นับว่าพอจะใช้หน้าตาทำมาหากินได้อยู่เหมือนกัน"

"แต่จะกินอิ่มไหมนั่นก็อีกเรื่องนะ"

[ค่าโซเชียลแรง +1]

"..." เอลวิสอ้าปากค้างไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

นัยน์ตาสีเขียวมรกตลึกล้ำของเขาจับจ้องเสิ่นเฉียน "คุณไม่เพียงแค่น่ารัก แต่ยังมีอารมณ์ขันมากด้วยนะครับ"

"ขอบคุณครับ" เสิ่นเฉียนตอบกลับตามมารยาท "คุณเองก็เหมือนกัน ไม่เพียงแค่ชมคนเก่ง แต่ยังชมคนได้เก่งมากด้วย"

เอลวิสยกยิ้มมุมปาก รู้สึกว่าเขาน่าสนใจเหลือเกิน

คริสเองก็พลอยขำตามเสิ่นเฉียนไปด้วย เขานึกถึงความคิดของตัวเองเมื่อครู่ขึ้นมาได้ จึงลองหยั่งเชิงดู "เสิ่นเฉียน คุณไม่ลองพิจารณามาทำงานที่ประเทศ M ดูจริง ๆ เหรอครับ ผมจะหาเส้นทางที่เหมาะกับการเติบโตของคุณให้เอง"

เสิ่นเฉียนไม่เคยคิดเรื่องไปทำงานต่างประเทศมาก่อนเลย จึงตอบไปตามตรงว่า "ตอนนี้ยังไม่มีความคิดนั้นเลยครับ อีกอย่างภาษาอังกฤษของผมก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่ด้วย"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ" เอลวิสยกยิ้มมุมปาก "ที่คุณพูดอยู่ก็นับว่าดีมากแล้ว"

เสิ่นเฉียนพลันค้นพบว่า หมอนี่มันชมคนเก่งจริง ๆ แฮะ! ให้คุณค่าทางอารมณ์แบบเต็มแม็กซ์เลยนี่หว่า!

ทั้งสามคนคุยกันอยู่พักหนึ่ง ระหว่างนั้นคริสมีธุระจึงขอตัวไปก่อน เหลือเพียงเสิ่นเฉียนกับเอลวิสสองคนที่ยืนรออยู่ข้างเวทีด้วยกัน

เสิ่นเฉียนมองดูมั่วหลินที่กำลังซ้อมอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่บนเวที เธอกำลังปรับจูนอุปกรณ์ต่าง ๆ และตรวจเช็กความเข้าขากับบรรดาแดนเซอร์

แม้เธอจะแต่งกายเรียบง่าย ทว่าไม่ว่าจะเป็นดวงตาเป็นประกายระยับยามต้องแสงไฟ หรือเรือนร่างที่เปี่ยมด้วยความงดงามและแข็งแกร่ง ล้วนดึงดูดสายตาจนไม่อาจละไปจากเธอได้

สมกับเป็นซูเปอร์สตาร์ระดับโลกจริง ๆ

เมื่อคิดว่านี่เป็นแค่การซ้อม เสิ่นเฉียนก็ยิ่งตั้งตารอคอยการแสดงจริงในวันพรุ่งนี้เป็นอย่างยิ่ง

"คุณตั้งตารอมากเลยเหรอครับ" ดูเหมือนเอลวิสจะมองออกถึงความตื่นเต้นรอคอยของเสิ่นเฉียน

"แน่นอนครับ" เสิ่นเฉียนพยักหน้า เขาหันไปมองเอลวิสพลางยิ้มแล้วกล่าวว่า "ขอให้พรุ่งนี้ทุกอย่างราบรื่นนะครับ"

"ขอบคุณครับ" เอลวิสยิ้มรับอย่างอารมณ์ดี

ยามที่เขายิ้ม หางตาจะยกขึ้นเล็กน้อย ดูมีเสน่ห์เย้ายวนใจอย่างยิ่ง

"ผมอยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้จัง" เอลวิสเอ่ย "พอจะเล่าเรื่องของคุณให้ผมฟังอีกสักนิดได้ไหมครับ"