ตอนที่ 60 มู่กวงเสิ่นหลิน (4)

ขั้นตอนการซ้อมละเอียดอ่อนและยุ่งยากซับซ้อน พอถึงตอนที่มั่วหลินซ้อมเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยเข้าใกล้ตีสาม ผ่านไปหกชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่พวกเขาเดินทางมาถึงแอลเอ

ถึงแม้เสิ่นเฉียนจะนอนมาบ้างแล้วบนเครื่องบิน แต่เพราะยังปรับเวลาตามไทม์โซนไม่ได้ พอถึงเวลานี้เขาก็เริ่มง่วงนอนอีกรอบ

เขารอมั่วหลินอยู่ด้านล่างเวทีมาตลอด โดยนั่งสัปหงกอยู่บนม้านั่งยาวในสนามกีฬา

ตอนที่เอลวิสหันหน้ามา ก็พบว่าเสิ่นเฉียนที่เพิ่งคุยกับเขาอยู่เมื่อวินาทีก่อน บัดนี้ได้หลับตาพริ้มหลับไปแล้ว

เขาจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเสิ่นเฉียนอยู่นาน จากนั้นก็ยกมุมปากขึ้นแล้วพึมพำ "ทำไงดี อยากขโมยตัวนายไปจัง"

ดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นทวีความลึกล้ำขึ้นไปอีก

เมื่อมั่วหลินซ้อมเสร็จแล้วลงมาจากเวที เธอก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเอลวิสยังไม่กลับไป

"เอลวิส ทำไมนายไม่รีบกลับไปพักผ่อนล่ะ" เธอถามขึ้น

"เด็กหนุ่มที่เธอพามาด้วยน่าสนใจดีนะ" พอเห็นมั่วหลินซ้อมเสร็จ เอลวิสก็เงยหน้าขึ้นถาม "แฟนเธอเหรอ ถ้าไม่ใช่ ฉันจะลงมือแล้วนะ"

มั่วหลินหรี่ตาลงอย่างอันตราย "เกือบลืมไปเลยว่านายเป็นพวกกินเรียบทั้งชายทั้งหญิง"

เธอพูดอย่างจริงจัง "เอลวิส เขาเป็นของฉัน อย่ายื่นมือมายุ่งกับเขา ไม่อย่างนั้นฉันจะโกรธจริง ๆ ด้วย"

เอลวิสไม่คิดเลยว่ามั่วหลินจะจริงจังกับเด็กหนุ่มคนนี้ขนาดนี้

เขาพลันแย้มยิ้มแล้วยกมือยอมแพ้ "งั้นก็เฝ้าเด็กหนุ่มของเธอไว้ให้ดีแล้วกันนะมั่วหลิน อย่าเปิดโอกาสให้ฉันล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันไม่เกรงใจแน่"

พูดจบเอลวิสก็เดินจากไป

มั่วหลินมองเสิ่นเฉียนที่กำลังหลับอยู่ พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองปล่อยให้เขาอยู่ตามลำพังกับเอลวิสนานขนาดนี้ ก็อดถอนหายใจไม่ได้

เธอปลุกเสิ่นเฉียนเบา ๆ ก่อนจะพูดด้วยความสงสาร "ขอโทษนะ ทำให้รอนานเลย"

เสิ่นเฉียนกะพริบตาตื่นขึ้นมา พอเห็นมั่วหลินลงมาจากเวทีแล้วก็ยิ้มพลางกล่าว "ผมไม่เป็นไรหรอก คุณสิเหนื่อยจริง เสร็จหมดแล้วเหรอครับ"

มั่วหลินมองเสิ่นเฉียนที่ทั้งที่ง่วงมากแท้ ๆ แต่ก็ยังบอกว่าตัวเองไม่เป็นไร หัวใจของเธอก็อดที่จะยอมสยบให้อีกครั้งไม่ได้

จริง ๆ ด้วย เธอห้ามใจไม่ให้หวั่นไหวกับเขาไม่ได้เลยจริง ๆ

เธอพูดอย่างอ่อนโยน "เสร็จแล้วจ้ะ ไปกันเถอะ กลับบ้านกัน"

มั่วหลินมีบ้านของตัวเองอยู่ที่แอลเอ

ตอนที่เสิ่นเฉียนยืนอยู่บนเบเวอร์ลีฮิลส์ ซึ่งเป็นย่านที่ราคาที่ดินแพงที่สุดในแอลเอ พลางทอดสายตามองคฤหาสน์หรูหราเนื้อที่กว้างขวาง ทั้งยังมีสนามกีฬาและสระว่ายน้ำอยู่ในสวน เขาก็เริ่มคิดทบทวนว่า ทำไมช่วงชีวิตยี่สิบกว่าปีเหมือนกันแท้ ๆ ตัวเขาเองแม้แต่จะกินเคเอฟซียังต้องเลือกไปวันพฤหัสบดีด้วย

แต่ไม่เป็นไร

เสิ่นเฉียนบอกตัวเองว่า ถึงแม้เขาจะไม่มีเงิน แต่เขามีสุขภาพที่แข็งแรงและความสุข

แต่มั่วหลินก็มีเหมือนกันนี่หว่า

เฮ้อ

"เข้ามาสิ" มั่วหลินเปิดประตูแล้วบอกเสิ่นเฉียน

เนื่องจากไม่ชอบให้มีคนอื่นอยู่ในบ้าน มั่วหลินจึงไม่เคยจ้างพ่อบ้านหรือคนรับใช้เลย ในแต่ละวันมีเพียงแม่บ้านทำความสะอาดที่จะมาตามเวลาที่กำหนดเท่านั้น ภายในบ้านจึงเงียบเหงาและโล่งมาก

เสิ่นเฉียนยืนอยู่หน้าประตู จู่ ๆ ก็รู้สึกลังเลขึ้นมาเล็กน้อย "คุณอยู่คนเดียวเหรอครับ"

"ใช่แล้วจ้ะ" มั่วหลินหันไปมองเสิ่นเฉียนแล้วหัวเราะขำ "เป็นอะไรไป เขินเหรอ"

เสิ่นเฉียนเกาหัว พลางเอ่ยอย่างเขินอายเล็กน้อย "แบบนี้มันจะไม่ค่อยดีหรือเปล่าครับ"

มั่วหลินก้มหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง "นั่นสิ ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพังสองคน"

จากนั้นเธอก็ขยับเข้าไปใกล้กะทันหัน แล้วกระซิบข้างหูเสิ่นเฉียนเบา ๆ "เพราะงั้นคืนนี้ก็ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ ถ้าฉันไปเคาะประตู ห้ามเปิดเด็ดขาดนะ"

เสิ่นเฉียนชะงักไปชั่วขณะ

มั่วหลินหัวเราะจนน้ำตาเล็ด

"ทำไมนายถึงน่ารักขนาดนี้นะ" เธอจูงมือเสิ่นเฉียนเข้ามาในบ้าน

"มีห้องเยอะแยะเลย นายเลือกห้องที่ชอบได้ตามสบายนะ" มั่วหลินปัดผมยาวไปไว้ด้านหลังไหล่ มองเสิ่นเฉียนด้วยความเอ็นดูระคนสงสาร "ถึงตอนนี้ฉันอยากพานายไปนั่งรถกินลมชมวิวแค่ไหน แต่นายคงจะง่วงแล้ว คอนเสิร์ตเริ่มตอนบ่าย นายไปนอนสักตื่นก่อนเถอะ พรุ่งนี้กลางวันฉันจะพานายออกไปเดินเล่น ดีไหมจ๊ะ พ่อหนุ่มน้อยผู้น่าสงสาร"

"ได้ครับ" เสิ่นเฉียนย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว จึงพยักหน้ารับ

"พวกเราคงหิวกันแล้ว นายไปเก็บของก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยมากินอะไรด้วยกันแล้วค่อยนอนนะ" มั่วหลินพูดยิ้ม ๆ

เสิ่นเฉียนพยักหน้าอีกครั้ง

มั่วหลินเห็นเขาว่าง่ายขนาดนี้ ก็อดลูบหัวเขาไม่ได้ "ไปเถอะ"

เสิ่นเฉียนหาววอดหนึ่ง หาห้องที่ใกล้ตัวเองที่สุดสักห้อง วางกระเป๋าเดินทางลง แล้วเตรียมอาบน้ำลวก ๆ เพื่อเข้านอน

ตอนที่เขาอาบน้ำเสร็จเดินออกมา บนโต๊ะก็มีของกินวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมดแล้ว

"ฉันไม่รู้ว่านายชอบกินอะไร ก็เลยสั่งมามั่ว ๆ น่ะ" มั่วหลินเอ่ยขึ้น

เมื่อมองดูของอร่อยเต็มโต๊ะ เสิ่นเฉียนก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

ชีวิตที่ถูกขุนให้อิ่มหมีพีมันทุกวันแบบนี้ ชวนให้รู้สึกผิดบาปจริง ๆ

แต่ท้องไส้กลับส่งเสียงร้องประท้วงอย่างซื่อตรง

มั่วหลินกลั้นขำไม่อยู่ "รีบมากินสิ"

การเดินทางอันเหน็ดเหนื่อยบวกกับการทำงานและการรอคอยอันยาวนานทำให้ทั้งคู่หิวโซ จึงเริ่มลงมือกินของอร่อยตรงหน้ากันอย่างเอร็ดอร่อย

เรื่องนี้ทำให้มั่วหลินนึกถึงการเดตเมื่อวันเสาร์ เธอมองเสิ่นเฉียนด้วยรอยยิ้มพลางกล่าวว่า "ที่นายยอมรับคำชวน ฉันดีใจจริง ๆ นะ"

เสิ่นเฉียนวางเบอร์เกอร์ชิ้นยักษ์สมชื่อในมือลงอย่างอิ่มอกอิ่มใจ แล้วยิ้มตอบ "ผมก็ดีใจเหมือนกันครับที่ได้ตอบรับคำชวนของคุณ"

มั่วหลินนึกขึ้นได้ว่าวันนี้คริสเหมือนจะเคยถามเสิ่นเฉียนว่ามีความคิดที่จะไปเติบโตในประเทศ M หรือไม่ เธอจึงถามว่า "นายไม่ลองคิดเรื่องไปเติบโตที่ประเทศ M ดูจริง ๆ เหรอ"

ตอนที่คริสถาม เสิ่นเฉียนแค่รู้สึกประหลาดใจ แต่พอคิดให้ลึกซึ้งขึ้น เขาก็ส่ายหน้าให้มั่วหลินแล้วตอบว่า "ไม่ได้หรอกครับ แบบนั้นมันอยู่ไกลจากคุณย่าผมเกินไป"

ร่างเดิมมีความผูกพันกับคุณย่าลึกซึ้งมาก เสิ่นเฉียนไม่มีทางทิ้งคุณย่าไว้แล้วไปเติบโตที่ต่างประเทศคนเดียวแน่

มั่วหลินพยักหน้า แสดงความเข้าใจในความคิดของเสิ่นเฉียน

เธอเอนกายพิงโซฟาตามสบาย ผมดัดลอนนุ่มสลวยทิ้งตัวลงบนไหล่ เครื่องหน้าประณีตคมชัดแฝงความทะเยอทะยานและความงดงามที่ยากจะต้านทาน เธอจ้องมองเสิ่นเฉียนนิ่ง ๆ พลางเอ่ยว่า "ถ้านายอยากมาประเทศ M ฉันก็จะอยู่ที่ประเทศ M แต่ถ้านายอยากอยู่หัวกั๋ว ฉันก็จะไปหัวกั๋ว"

ความงามของมั่วหลินนั้นเจิดจรัสและมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างรุกเร้า ตราบใดที่เธอต้องการ ก็ไม่มีใครหลบเลี่ยงแรงดึงดูดอันเร่าร้อนและเซ็กซี่ถึงขีดสุดของเธอได้พ้น

เสิ่นเฉียนไม่คิดว่ามั่วหลินจะพูดจาแบบนี้ หัวใจพลันเต้นกระตุกแรงขึ้นมาทีหนึ่ง

[กรี๊ดดดด ดาเมจแรงขนาดนี้ใครจะต้านไหวคะทุกคน! พี่สาวสวยเกินไปแล้ว! ฉันเลียหน้าจอจนเปียกแล้ว!]

[หวานหยดย้อย ความลำเอียงแบบ 'เธออยู่ที่ไหนฉันก็จะอยู่ที่นั่น' ทำเอาฉันซึ้งจนร้องไห้ตายแล้วเนี่ย!!!]

[ฮือๆๆๆ มู่กวงเสิ่นหลินนี่แหละเจ๋งสุดยอด!]

[สวรรค์ ฉันก็อยากคบกับพี่สาวแบบนี้บ้างจัง!! พี่สาวหันมามองทางนี้หน่อยสิ!!]

เสิ่นเฉียนรู้สึกฝืดคอกับเบอร์เกอร์กะทันหัน จึงยกโคล่าเย็นขึ้นมาจิบเพื่อดับความร้อนรุ่ม

ช่างเถอะ ตอนนี้เขาไม่รู้แล้วว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

มั่วหลินเห็นใบหูของเสิ่นเฉียนแดงก่ำและทำตัวไม่ถูก ก็อดหัวเราะไม่ได้

"ทำไมนายถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ" เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ

ทว่าเธอก็รู้ดีว่าหากแหย่ต่อไปเรื่อย ๆ พ่อหนุ่มน้อยของเธอคงต้องหาซอกหลืบมุดหนีจริง ๆ แน่ จึงหยุดการกระทำลงอย่างรู้กาลเทศะ

"รีบนอนเถอะ หวังว่าพรุ่งนี้จะไม่ทำให้นายผิดหวังนะ" เธอยิ้มพลางบอกราตรีสวัสดิ์กับเสิ่นเฉียน

เสิ่นเฉียนพยักหน้า พยายามไม่สนใจความร้อนผ่าวบนใบหน้าของตัวเอง แล้วแสร้งทำเป็นสงบนิ่งเอ่ยบอกราตรีสวัสดิ์กับมั่วหลิน

มั่วหลินเห็นท่าทางแบบนั้นของเขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขำออกมาอีกครั้ง