ตอนที่ 61 มู่กวงเสิ่นหลิน (5)

เมื่อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น แสงแดดอันสดใสของแคลิฟอร์เนียก็สาดส่องลงมาตามนัด สายลมทะเลอันเย็นสบายพัดปัดเป่าความร้อนอบอ้าวในช่วงปลายฤดูร้อนไปจนหมด เรียกได้ว่าเป็นสภาพอากาศที่เหมาะกับกิจกรรมกลางแจ้งเป็นอย่างยิ่ง

เสิ่นเฉียนตื่นแต่เช้าตรู่เพราะเมื่อวานนอนมากเกินไป

เมื่อเห็นว่ามั่วหลินยังไม่ตื่น เขาจึงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นคนเดียว ดูสพันจ์บ็อบเวอร์ชันภาษาอังกฤษล้วน

ดังนั้น เมื่อคริสรีบร้อนหอบข่าวใหญ่มาถึงที่พักของมั่วหลิน สิ่งแรกที่เขาเห็นหลังก้าวผ่านประตูเข้ามา ก็คือคนที่ทำให้คนค่อนลอสแอนเจลิสแตกตื่น และทำให้ผู้คนเรือนแสนตามหากันอย่างบ้าคลั่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น กำลังนั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับตะโกนว่า "ใช่แล้วครับกัปตัน!"

คริส "..."

พอเห็นเขา เสิ่นเฉียนก็หยุดเสียงลงด้วยความเก้อเขินเล็กน้อย

แต่คริสกลับเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น "เรื่องที่เกิดขึ้นที่สนามบินเมื่อวานมีแฟนคลับถ่ายคลิปแล้วอัปโหลดลงโซเชียล ที่รัก เธอรู้ไหมว่ามันถูกแชร์ไปกี่ครั้งแล้ว"

เสิ่นเฉียนยังไม่ทันได้คิดตามว่าอีกฝ่ายพูดถึงเรื่องอะไร ก็ได้ยินคริสพูดต่อเองว่า "แค่คืนเดียวก็ถูกแชร์ไปสองล้านครั้ง ยอดไลก์ทะลุสามล้านไปแล้ว!"

"พระเจ้าช่วย! ตอนนี้คนค่อนลอสแอนเจลิสกำลังอยากรู้ว่าเธอคือใคร!"

คริสใช้โทรศัพท์มือถือของตัวเองเปิดคลิปวิดีโอที่ถูกแชร์กันอย่างบ้าคลั่งนั้นแล้วยื่นให้เสิ่นเฉียน

คลิปนี้ถ่ายไว้ได้อย่างสมบูรณ์ครบถ้วน มุมกล้องหันตรงไปทางมั่วหลินกับเสิ่นเฉียน น่าจะเป็นแฟนคลับที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดตอนมารอรับที่สนามบินเมื่อวาน พอเห็นมั่วหลินเดินออกมาก็เริ่มถ่ายทันที

ดังนั้นในคลิปจึงบันทึกเหตุการณ์ตอนที่ชายคนนั้นพุ่งพรวดออกมาได้อย่างครบถ้วน ทั้งความอันตรายและตึงเครียดของสถานการณ์ รวมถึงความรวดเร็วและน่าทึ่งของเสิ่นเฉียนที่ยื่นมือเข้าไปสกัดเขาไว้ได้ทันท่วงที

เสิ่นเฉียนกวาดสายตามองยอดวิว พบว่าคลิปนี้มียอดเข้าชมทะลุสิบล้านไปแล้วภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง

ยอดแชร์และยอดไลก์ก็เยอะจนน่าตกใจจริง ๆ เหมือนอย่างที่คริสบอก

"โทรศัพท์ของฉันแทบจะระเบิดแล้ว คนในวงการบันเทิงต่างพากันถามฉันว่าเธอเป็นใครกันแน่" คริสคาดไว้อยู่แล้วว่าสื่อจะประโคมข่าวการถูกจู่โจมครั้งนี้ แต่ไม่นึกเลยว่ากระแสจะลุกลามใหญ่โตถึงขนาดนี้

เขาพูดอย่างตื่นเต้น "ที่รัก เธอไม่ลองพิจารณาเรื่องอยู่สร้างผลงานที่ประเทศ M ดูจริง ๆ เหรอ นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ยอดเยี่ยมมากเลยนะ!"

แม้เสิ่นเฉียนจะแปลกใจกับสถานการณ์ในตอนนี้อยู่บ้าง แต่โดยรวมแล้วเขายังคงสงบนิ่งมากทีเดียว

เพราะเขารู้ดีว่าเรื่องนี้กลายเป็นกระแสขึ้นมาได้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะชื่อเสียงของมั่วหลิน ไม่ใช่เพราะตัวเขาเอง

หากเขาอาศัยเรื่องนี้เพื่อเกาะกระแสมั่วหลินเดบิวต์เข้าวงการจริง ๆ พอกระแสซาลงไป เขาก็จะกลายเป็นตัวถ่วงเปล่า ๆ

เสิ่นเฉียนจึงตอบคริสไปสั้น ๆ เพียงว่า "ขอโทษด้วยนะครับคริส ความคิดของผมยังไม่เปลี่ยนครับ บนอินเทอร์เน็ตมีข่าวสารมากมายทุกวัน ผมเชื่อว่าอีกไม่นานทุกคนก็คงลืมเรื่องนี้ไปเอง"

คริสรู้สึกแปลกใจกับคำตอบอันสุขุมของเสิ่นเฉียนเล็กน้อย

ในฐานะผู้จัดการมือเก๋า เขาเคยเห็นคนที่ก้าวเข้าสู่วงการนี้เพราะดังชั่วข้ามคืนมานับไม่ถ้วน

ทว่าคนที่จะมีชื่อเสียงโด่งดังจริง ๆ กลับมีน้อยยิ่งกว่าขนหงส์เขาหางกระรอก คนส่วนใหญ่พอกระแสจางหายไปก็กลายเป็นคนธรรมดา และสุดท้ายต้องอำลาวงการไปอย่างน่าเสียดาย

เสิ่นเฉียนมีทั้งบุคลิกและรูปลักษณ์ที่น่าภาคภูมิใจอย่างชัดเจน แต่กลับมีสติและรู้คิดได้อย่างน่าชื่นชม

แม้จะเสียดายกระแสความนิยมในระลอกนี้ แต่คริสก็มองเสิ่นเฉียนด้วยความชื่นชมระคนทึ่งจริง ๆ

ความจริงแล้ว ในตอนแรกเขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมั่วหลินถึงตัดสินใจเลื่อนเวลากลับมาจนถึงวันสุดท้ายเพียงเพื่อเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

หากไม่ใช่เพราะมั่วหลินเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าแต่เนิ่น ๆ แล้ว และแค่หาเวลาว่างไปออกรายการหาคู่เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศเฉย ๆ ละก็ เขาไม่มีทางยอมให้เธอทำตามใจแบบนี้แน่

ดูท่าแล้วเธอคงได้พบกับเด็กหนุ่มที่ดีจริง ๆ

"คริส ทำไมคุณมาแต่เช้าขนาดนี้ล่ะคะ"

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน มั่วหลินก็เดินออกมาจากห้องและเอ่ยทักทายคริส

ช่วงที่มั่วหลินไม่ได้อยู่ประเทศ M คริสจะคอยช่วยส่งของให้เธอ จึงมีกุญแจบ้านของเธออยู่

"มั่วหลิน ดูเหมือนเธอจะยังไม่ได้ดูข่าวเมื่อเช้าสินะ!" คริสเลิกคิ้วขึ้น "เธอรู้ไหมว่าตอนนี้มีคนอยากรู้ว่าเธอกับเสิ่นเฉียนมีความสัมพันธ์อะไรกันมากแค่ไหน ฉันรับโทรศัพท์ไปหลายสิบสายตั้งแต่เช้าแล้วเนี่ย!"

มั่วหลินยิ้มพลางเอ่ยอย่างเปิดอก "ปล่อยให้พวกเขาสงสัยไปเถอะค่ะ เอาจริง ๆ ฉันเองก็ไม่มีคำตอบสำหรับคำถามนี้เหมือนกัน"

เธอขยิบตาให้เสิ่นเฉียนเบา ๆ

เสิ่นเฉียนมองเธออย่างจนใจ

[ว้าว พี่สาวสายรุกทำเอาเสิ่นเฉียนไปไม่เป็นเลย 5555 เขาก็มีวันนี้เหมือนกันนะเนี่ย!]

[อยู่มานานจนได้เห็นกับตา! ที่แท้เสิ่นเฉียนก็เขินเป็นด้วย!]

[รับมือความร้อนแรงดั่งไฟของพี่สาวไม่ไหวแล้วล่ะสิ! ถ้างั้นหลบไปให้ฉันเอง ฉันรับไหว!]

"ไปขับรถเล่นกันเถอะค่ะ"

มั่วหลินอารมณ์ดีมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เธอชวนเสิ่นเฉียนเพื่อทำตามสัญญาที่ให้ไว้เมื่อคืน

คริสมองมั่วหลินด้วยสายตาน้อยใจ "อย่าบอกนะว่าบนรถไม่มีที่สำหรับฉัน"

มั่วหลินยิ้มพลางบอกคริส "น่าเสียดายที่รถสปอร์ตคันใหม่ที่ฉันเพิ่งซื้อมามีแค่สองที่นั่งน่ะสิ นายอย่ามาเป็นก้างขวางคอเลยคริส ตอนบ่ายฉันจะไปถึงก่อนเวลาเอง"

คริสอดบ่นไม่ได้ "ฉันคิดถึงเธอตอนที่เป็นพวกบ้างานจริง ๆ เลย!"

"คริส นายควรจะยินดีกับฉันที่ค้นพบความสนุกในการใช้ชีวิตสิ" มั่วหลินหันไปมองเสิ่นเฉียนแล้วยิ้มอย่างเจิดจ้าสดใส "ไปกันเถอะ พ่อหนุ่มของฉัน"

ตอนที่เสิ่นเฉียนยืนอยู่ตรงประตู มองดูมั่วหลินสวมแว่นตากันแดด ขับรถซูเปอร์คาร์เฟอร์รารี่สุดเท่มาจอดตรงหน้า

จู่ ๆ ก็ให้ความรู้สึกแปลก ๆ เหมือนตัวเองเป็นเด็กในโอวาทที่เจ้าพ่อใหญ่คอยประคบประหงมอยู่บนฝ่ามือ

เสิ่นเฉียนพลันรู้สึกหวั่นใจ อยากจะพิสูจน์ตัวเองใจจะขาดว่าเขาเป็นเด็กหนุ่มร่างกายสมบูรณ์ดี มีงานทำ และขยันใฝ่ดีคนหนึ่งนะ!

แต่สุดท้ายเขาก็ยอมจำนน เพราะมั่วหลินบอกว่าจะพาเขาไปดูทรานส์ฟอร์เมอร์ส

ช่างเถอะ ค่อยพิสูจน์ทีหลังแล้วกัน

เสิ่นเฉียนขึ้นรถไปด้วยความดีอกดีใจ

แม้ว่าเวลาของทั้งสองจะมีจำกัด แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการใช้เวลาช่วงเช้าอันแสนสนุกด้วยกันที่แอลเอ

ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน พอไม่มีความกดดันแบบคราวนั้น ทั้งคู่ก็ผ่อนคลายและเที่ยวเล่นกันอย่างเต็มที่

พอกิจกรรมจบลง มั่วหลินก็พาเสิ่นเฉียนกลับมายังสถานที่จัดคอนเสิร์ต

[ทุกคน ใครจะเข้าใจความรู้สึกนี้บ้าง! ฟีลแบบอีกเดี๋ยวก็จะขึ้นเวทีแล้ว แต่ก็ยังพาเธอไปเที่ยวเล่นอย่างเต็มที่น่ะ!]

[พี่สาวตามใจเก่งเกินไปแล้ว! คุณพระ ฟินจนจะวูบแล้วเนี่ย!]

[ซูเปอร์สตาร์ระดับโลกกับดอกไม้น้อยในกำมือ กรี๊ดดด ฉันฟินจนอินไม่ไหวแล้ว!]

คอมเมนต์สดฟินกันกระจาย ชิปเปอร์ทีมมู่กวงเสิ่นหลินคึกคักราวกับฉลองปีใหม่

ก่อนคอนเสิร์ตจะเริ่ม มั่วหลินยังต้องซาวด์เช็กเป็นครั้งสุดท้าย

เมื่องานเตรียมการบนเวทีทั้งหมดเสร็จสิ้น มั่วหลินก็พาเสิ่นเฉียนมาที่หลังเวทีเพื่อเตรียมแต่งหน้าทำผมสำหรับการแสดงเปิดเวที

คอนเสิร์ตรอบนี้จะกินเวลานานถึงสามชั่วโมงเต็ม ตลอดทั้งงานมั่วหลินต้องร้องเพลงทั้งหมด 35 เพลง เปลี่ยนชุดรวม 15 ชุด และแสดงการเต้นที่แตกต่างกันอีกหลายสิบชุด

เสิ่นเฉียนนึกถึงที่คริสเคยบอกว่า มั่วหลินเตรียมตัวล่วงหน้าสำหรับคอนเสิร์ตครั้งนี้ถึงสามสี่เดือน

เพราะคอนเสิร์ตก็เหมือนกับทัวร์คอนเสิร์ตของพวกเขา ล้วนทดสอบสมรรถภาพร่างกายของศิลปินเป็นอย่างมาก ดังนั้นก่อนจัดงานทุกครั้งจึงต้องเข้าคอร์สฝึกซ้อมอย่างเข้มข้นช่วงหนึ่ง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามั่วหลินต้องร้องเพลงแต่งเองที่มีระดับความยากต่างกันต่อเนื่องถึง 35 เพลง แถมทุกเพลงยังต้องร้องสดและถ่ายทอดออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ

ไม่เหมือนกับพวกตนที่บางครั้งยังใช้การลิปซิงก์ได้

พอนึกถึงเรื่องนี้ เสิ่นเฉียนก็รู้สึกละอายใจจริง ๆ

แต่น่าเสียดายที่สภาพแวดล้อมในประเทศตอนนี้เป็นแบบนี้ บางครั้งตอนที่เขาอยากร้องสด สถานีโทรทัศน์หรือผู้จัดงานก็เปิดดนตรีลิปซิงก์ขึ้นมาเพื่อป้องกันความผิดพลาดเสียแล้ว

เสิ่นเฉียนถอนหายใจออกมา

เมื่อกี้เขาไม่ควรปล่อยให้มั่วหลินพาตัวเองออกไปเที่ยวเล่นเลย

แบบนี้จะทำให้เธอเหนื่อยเปล่า ๆ

แต่มั่วหลินกลับบอกเขาว่าไม่เป็นไร

การแสดงต่อเนื่องยาวนานขนาดนี้ฟังดูไม่ง่ายเลยจริง ๆ แต่นี่ไม่ใช่คอนเสิร์ตครั้งแรกของเธอ และคอนเสิร์ตทุกครั้งของเธอก็ผ่านมาแบบนี้ทั้งนั้น

เธอชินตั้งนานแล้ว

หลังจากมั่วหลินแต่งหน้าทำผมเสร็จ ผู้ชมก็ทยอยเข้างานจนเต็มพื้นที่ คอนเสิร์ตกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

เธอจึงให้ทีมงานพาเสิ่นเฉียนไปยังที่นั่ง VIP ที่จัดเตรียมไว้ล่วงหน้า และเอ่ยยิ้ม ๆ กับเขาก่อนแยกกันว่า "ไว้เจอกันนะคะ"

"ไว้เจอกันครับ" เสิ่นเฉียนพยักหน้า เขารอคอยเป็นอย่างยิ่ง

เสิ่นเฉียนเดินตามทีมงานไปยังที่นั่ง VIP สุดพิเศษ

กล้องของทีมงานรายการบังเอิญแพนผ่านที่นั่งแถวแรกที่เขาอยู่อย่างพอดิบพอดี

"OMG ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม? คนที่นั่งข้างเสิ่นเฉียนนั่นดาราภาพยนตร์ชื่อดังของประเทศ M คนนั้นใช่หรือเปล่าเนี่ย!"

"คนที่นั่งแถวนี้ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเคยเห็นหน้าจากที่ไหนมาก่อนทุกคนเลย!"

"ยอมรับเลยว่าอิจฉาตาร้อนสุด ๆ! บัตรที่นั่งระดับนี้คนทั่วไปไม่มีทางกดทันแน่นอน ฉันเองก็อยากมีพี่สาวคนสวยที่พาไปนั่งฟังคอนเสิร์ตในที่นั่ง VIP แบบนี้บ้างเหมือนกันนะ!"

เสิ่นเฉียนไม่รู้เลยว่าบรรดาคอมเมนต์จะพากันอิจฉาตัวเองขนาดนี้

การได้มานั่งอยู่ใต้เวทีทำให้เขารู้สึกแปลกใหม่อยู่บ้าง เพราะส่วนใหญ่แล้วมักจะเป็นตัวเขาที่ยืนแสดงอยู่บนเวที นานทีปีหนถึงจะมีโอกาสได้มานั่งดูคนอื่นแสดงอยู่ด้านล่างแบบนี้

ผ่านไปไม่นาน คอนเสิร์ตก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ยามที่มั่วหลินยืนเปล่งประกายเจิดจรัสอยู่กึ่งกลางเวที เสิ่นเฉียนก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มอันอบอุ่นออกมา