ตอนที่ 63 ปี้เสิ่นสั่วฉิว (1)

ตอนกลับมาถึงในประเทศก็เป็นเวลาเก้าโมงเช้าพอดี เสิ่นเฉียนมองทิวทัศน์ที่คุ้นเคยนอกหน้าต่างเครื่องบินแล้วบิดขี้เกียจไปทีหนึ่ง

หลังลงจากเครื่องบิน ตอนที่เสิ่นเฉียนลากกระเป๋าเดินทางเดินออกมาจากสนามบิน ก็เห็นหนุ่มหล่อคนหนึ่งตรงจุดรับผู้โดยสาร

บังเอิญว่าหนุ่มหล่อคนนี้เขายังรู้จักเสียด้วย

"ทำไมนายถึงมาได้ล่ะ" เสิ่นเฉียนมองปี้จิ้งที่กำลังยืนรออยู่ตรงจุดรับผู้โดยสารอย่างประหลาดใจเล็กน้อย

วันนี้ปี้จิ้งแต่งตัวสบายๆ สวมเสื้อฮู้ดสีดำกับกางเกงวอร์มสีขาว ตอนที่พิงราวกันตกอย่างเกียจคร้าน ท่าทางสดใสหล่อเหลานั้นเหมือนกับเดือนมหาวิทยาลัยที่แค่เดินเฉียดผ่านก็ชวนให้คนเหลียวมองไม่มีผิด

ใบหน้าที่เดิมทีเรียบเฉย พอเห็นเสิ่นเฉียนก็คลี่ยิ้มออกมาทันที

"มารับนายน่ะสิ" เขาเดินเข้ามาหาเสิ่นเฉียน

"นายรอนานไหม ไฟลต์ผมดีเลย์ไปเกือบชั่วโมงแน่ะ" เสิ่นเฉียนไม่คิดว่าปี้จิ้งจะมารับ จึงพูดอย่างเกรงใจเล็กน้อย "ผมกลับเองได้แท้ๆ ทำไมต้องลำบากนายมารับด้วยเนี่ย"

"ผมเพิ่งมาถึง ไม่ได้รอนานหรอก" ปี้จิ้งส่ายหน้า น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความรื่นรมย์ "ไม่เป็นไรหรอก ผมแค่อยากให้วันนี้เริ่มต้นเร็วขึ้นหน่อยน่ะ"

[แหม ไม่ได้รอนาน = 2 ชั่วโมง! เขาตื่นหกโมง เจ็ดโมงก็มาถึงสนามบินแล้ว จากนั้นยืนรอเต็มๆ สองชั่วโมง ไม่ได้รอนานจริงๆ เล้ย (หัวหมา)]

[นิยามคำว่า 'เพิ่งมาถึง' ใหม่เลยนะ ปี้จิ้ง แกอย่าคลั่งรักให้มันมากนักสิ]

[ในที่สุดก็ถึงคู่ที่ฉันตั้งตารอที่สุดแล้ว! "ปี้เสิ่นสั่วฉิว" ลุยเลย!]

"ดีจัง ขอบคุณที่อุตส่าห์มารับผมนะ" เสิ่นเฉียนมองปี้จิ้งด้วยความซาบซึ้งใจ "บอกมาเลย มื้อเช้าอยากกินอะไร ผมเลี้ยงเอง!"

"จะเป็นเซ็ตอาหารเช้าเก้าจุดเก้าหยวนของเคเอฟซี หรือเซ็ตเก้าจุดเก้าหยวนของแมคโดนัลด์ นายเลือกได้ตามสบายเลย!"

ปี้จิ้ง "..."

[ค่าโซเชียลแรง +1]

คนดูในคอมเมนต์รู้อยู่แล้วว่าจะต้องขำ แต่ไม่คิดว่าจะได้ขำแต่เช้าขนาดนี้

[พรืด! ปี้จิ้งในตอนนี้อยากจะขอยกเลิกการยืนรอสักสองชั่วโมงเหลือเกิน...]

[...ตัวเลือกเยอะมากจริงๆ เลือกยากชะมัดเลย]

[เทพเกิน ตอนนี้ก็ยังอุตส่าห์นึกถึงสองเจ้านี้อีก เคเอฟซีกับแมคโดนัลด์จ่ายค่าโฆษณาให้เด็กมันหน่อยเถอะ!]

ปี้จิ้งยิ้มอย่างจนใจแล้วบอกว่า "ผมกินมาแล้ว"

ได้ยินเขาบอกแบบนั้น เสิ่นเฉียนก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย "ผมก็กินมาแล้วเหมือนกัน น่าเสียดาย คูปองที่กดซื้อรวมไว้พรุ่งนี้จะหมดอายุแล้วแท้ๆ"

ปี้จิ้ง "..."

สรุปแล้วสิ่งที่เขาคิดถึง คือความรู้สึกที่โดนเสิ่นเฉียนช็อตฟีลจนต่อบทสนทนาไม่ถูกแบบนี้เองเหรอ

เขาถอนหายใจออกมา แต่พอมองดูเสิ่นเฉียนที่เดินกระโดดดึ๋งๆ อย่างอารมณ์ดีอยู่ข้างกาย ก็พลันหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง

ทริปสัมผัสประสบการณ์การทำงานในวันนี้ของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

เพื่อประหยัดเวลา ทีมงานจึงช่วยเอากระเป๋าเดินทางของเสิ่นเฉียนกลับไปส่งที่วิลล่า ส่วนเสิ่นเฉียนก็เดินทางไปยังศูนย์ฝึกซ้อมพร้อมกับปี้จิ้ง

ก่อนหน้านี้ปี้จิ้งได้รับบาดเจ็บ จึงต้องหยุดพักการฝึกซ้อมตามกำหนดการ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขากลับมาที่ศูนย์ฝึกซ้อมนับตั้งแต่ได้หยุดพักผ่อน

เนื่องจากเกี่ยวข้องกับการถ่ายทำรายการ ปี้จิ้งจึงได้สื่อสารกับโค้ชล่วงหน้าไว้แล้ว

ตอนที่เขาพาเสิ่นเฉียนเดินเข้าไปในศูนย์ฝึกซ้อม เสิ่นเฉียนก็รู้สึกได้ถึงสายตาคมกริบคู่หนึ่งที่จับจ้องมายังตนเอง

บริเวณริมสระว่ายน้ำ ชายวัยกลางคนที่สวมชุดโค้ชและดูเคร่งขรึมอย่างยิ่ง หันหน้ามามองทั้งสองคนเล็กน้อย

ทันทีที่เห็นคนคนนี้ บรรดาชาวเน็ตต่างก็พิมพ์คอมเมนต์แสดงความเป็นห่วงกันรัวๆ

[คนนี้คือหัวหน้าโค้ชทีมว่ายน้ำทีมชาติ เพิ่งไปเปิดดูไป่ตู้ไป่เคอมา ประวัติน่ากลัวจนขนลุก ใครที่คิดจะไปเสิร์ชก็เตรียมใจไว้ให้ดีเถอะ]

[ออร่าไม่ธรรมดาจริงๆ น่ากลัวจนขนหัวลุกเลยเนี่ย...]

[ดูเคร่งเครียดจัง รู้สึกว่าทริปสัมผัสประสบการณ์ทำงานของเสิ่นเฉียนวันนี้ไม่ง่ายแน่ๆ ทำไงดีเนี่ย?!]

แต่ไม่ว่าอย่างไร ทริปการทำงานของผู้ร่วมรายการก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป

"อาการบาดเจ็บหายสนิทแล้วเหรอถึงบอกจะกลับมาซ้อม ไปให้แพทย์ประจำทีมตรวจดูรอบหนึ่งก่อน ไม่อย่างนั้นวันนี้ฉันไม่ยอมให้เธอลงสระแน่"

แม้ประโยคนี้จะถามปี้จิ้ง แต่สายตาของเขากลับจับจ้องอยู่ที่เสิ่นเฉียน