ตอนที่ 64 ปี้เสิ่นสั่วฉิว (2)

"?" เสิ่นเฉียนไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเอาแต่จ้องตัวเอง

แต่ในเมื่อสบตากันแล้ว ในพจนานุกรมของคนสายโซเชียลแรงไม่มีคำว่าหลบตาก่อน ดังนั้นเขาจึงจ้องชายคนนี้กลับไปเช่นกัน

[ค่าโซเชียลแรง +1]

"..." ฉีซิวกั๋วเป็นโค้ชมานานหลายปี สายตาที่เฉียบคมและแรงกดดันนั้นฝึกฝนมาจนช่ำชอง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอคนที่นอกจากจะไม่หลบสายตาเขาแล้ว ยังสามารถจ้องตากับเขาได้นานขนาดนี้

เรื่องอื่นยังไม่ต้องพูดถึง สภาพจิตใจของเจ้าหนุ่มนี่ไม่เลวเลยทีเดียว

......

ทว่าหากชาวเน็ตล่วงรู้ความคิดในใจของเขา คงต้องบอกว่าเข้าใจผิดมหันต์แล้ว

เสิ่นเฉียนไม่ได้มีสภาพจิตใจดีอะไรหรอก ในใจเขามันไม่มีจิตสำนึกเลยต่างหาก!

อย่าเอาสามัญสำนึกไปคาดเดาคนบ้าสิ...

ด้านปี้จิ้งเมื่อเห็นฉีซิวกั๋วจ้องเสิ่นเฉียนไม่วางตา ก็ก้าวขึ้นมาบังหน้าเสิ่นเฉียนไว้ทันทีเพื่อตัดสายตาจับผิดคู่นั้น

ฉีซิวกั๋วเห็นเขายังทำท่าปกป้องอีกฝ่าย ก็แค่นเสียงฮึแล้วพูดว่า "ยังจะมัวชักช้าอะไรอยู่อีก เดี๋ยวนี้ ตอนนี้ ไปตรวจร่างกายซะ!"

ปี้จิ้งหันไปมองเสิ่นเฉียนแวบหนึ่ง

"รีบไปสิ! ฉันจะกินหัวเขาเข้าไปหรือไง?" ฉีซิวกั๋วเอ่ยไล่

เสิ่นเฉียนเห็นดังนั้นจึงส่งสายตาให้ปี้จิ้ง บอกให้เขาวางใจไปได้เลย ไม่ต้องเป็นห่วงตนเอง

แค่นี้ทำเป็นห่วง กะอีแค่จ้องตากันไม่ใช่เหรอ

เมื่อครู่ถ้าไม่ถูกขัดจังหวะเสียก่อน เสิ่นเฉียนรู้สึกว่าตัวเองยังสามารถจ้องกลับได้อีกครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ ใครจะกลัวใครกันแน่ก็ยังไม่รู้เลย

......

หลังจากปี้จิ้งเดินจากไป ฉีซิวกั๋วก็กวาดสายตามองเสิ่นเฉียนตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางขมวดคิ้วถามว่า "เจ้าหนุ่ม ว่ายน้ำเป็นไหม"

"แน่นอนครับ!" เสิ่นเฉียนตอบอย่างภาคภูมิใจ "ผมว่ายได้ตั้งหลายท่านะ"

"..." นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีซิวกั๋วเคยได้ยินคนเอาคำว่า 'ท่าเยอะ' มาใช้อธิบายการว่ายน้ำ นี่มันอยู่นอกเหนือขอบเขตความรู้ในฐานะโค้ชมืออาชีพของเขาไปแล้ว

[ความทรงจำที่ตายไปแล้วจู่ ๆ ก็หวนกลับมาทำร้ายฉัน...]

[โถ่ที่รัก ตัวเองว่ายเป็นแค่ท่าหมาตกน้ำกับท่าเรือดำน้ำ เลิกภูมิอกภูมิใจขนาดนั้นได้ไหม! ฉันกลัวเหลือเกินว่าประโยคถัดไปของโค้ชคือ 'งั้นนายลองว่ายให้ฉันดูหน่อยสิ'!]

[ฉันขอเตือนโค้ชว่าอย่าให้เสิ่นเฉียนสาธิตเด็ดขาด! ไม่งั้นเกิดสร้างแผลใจขึ้นมาจะทำยังไง!]

ยังดีที่ดูเหมือนโค้ชจะรับรู้ได้ถึงเสียงเพรียกของชาวเน็ต เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อคุย

"เธอรู้จักปี้จิ้งดีแค่ไหน" เขาถาม

ปี้จิ้งคือต้นกล้าชั้นดีที่เขาคัดเลือกมาจากทีมเยาวชน ตลอดเวลากว่าสิบปี เขาเฝ้ามองจากเด็กตัวกะเปี๊ยกเติบโตขึ้นมาเป็นชายหนุ่มที่แบกรับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่และสร้างชื่อเสียงให้แก่ประเทศชาติ

ไม่นึกเลยว่าตอนนี้จะถูกผู้ชายคนหนึ่งล่อลวงไปเสียได้ สายตาที่ฉีซิวกั๋วมองเสิ่นเฉียนจึงซับซ้อนอย่างยิ่ง

คิดไม่ตกจริง ๆ ว่าเจ้าหนุ่มนี่มีดีตรงไหนกันแน่?

เสิ่นเฉียนได้ยินคำถามของเขา ก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ก็พอรู้อยู่นะครับ เพราะอย่างน้อยโรคคลั่งรักของเขาก็เป็นผมที่ช่วยรักษาให้หาย"

คิ้วของฉีซิวกั๋วยกสูงขึ้นแทบติดหน้าผาก ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า "เขาไปเป็นคนคลั่งรักตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

เจ้าเด็กปี้จิ้งคนนี้ก่อนจะได้รับบาดเจ็บ ตลอดสิบปีที่ผ่านมาเสมอต้นเสมอปลาย ทุกวันวนเวียนอยู่แค่สองจุด นอกจากการฝึกซ้อมแล้วก็มีแค่การฝึกซ้อม แถมวัน ๆ ยังตีหน้าเฉยชา ต่อให้หน้าตาหล่อเหลาแค่ไหนก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าเข้าใกล้

ถึงจะมีผู้หญิงใจกล้าบางคนอยากเข้ามาคุยด้วย เขาก็ตอบกลับตามมารยาทเท่านั้น แล้วก็มุดหัวลงสระว่ายน้ำไปฝึกซ้อมต่อทันที

บอกว่าเขาเป็นคนคลั่งรัก ฉีซิวกั๋วรู้สึกว่ามันช่างเป็นเรื่องเหลวไหลเพ้อเจ้อสิ้นดี

เสิ่นเฉียนส่ายหน้า พลางเหลือบมองฉีซิวกั๋วแล้วกล่าวว่า "ดูท่าทางคุณจะยังรู้จักเขาไม่ดีพอสินะครับ"

ฉีซิวกั๋ว: "..."

ใครนะ?

ใครไม่รู้จักปี้จิ้งนะ?

เขาน่ะมองดูปี้จิ้งอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเลยนะ!

ทำไมเขาถึงไม่รู้เลยว่าเด็กที่ตัวเองเฝ้าดูเติบโตมาตั้งแต่เล็กดันเป็นพวกคลั่งรักกันล่ะเนี่ย?!

ขณะที่ฉีซิวกั๋วกำลังจะซักไซ้เสิ่นเฉียนให้รู้เรื่อง ปี้จิ้งก็ตรวจร่างกายเสร็จและเดินกลับมาพอดี

เขาได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนมาแต่ไกล จึงเอ่ยขัดสิ่งที่ฉีซิวกั๋วอยากจะถามด้วยรอยยิ้มว่า "ผลตรวจไม่มีปัญหาครับ ผมกลับมาซ้อมตามปกติได้แล้ว"