ตอนที่ 65 ปี้เสิ่นสั่วฉิว (3)

ฉีซิวเกว๋อรู้สึกประหลาดใจกับความเร็วในการฟื้นตัวของปี้จิ้งอยู่บ้าง

เขารู้ดีว่าปี้จิ้งไม่ได้มีแค่อาการบาดเจ็บทางร่างกาย แต่สิ่งที่ร้ายแรงกว่าคือปมในใจ

เพราะผลงานที่ผ่านมาของปี้จิ้งเจิดจรัสเกินไป ความคาดหวังจากภายนอกรวมถึงความคาดหวังที่เขามีต่อตัวเองจึงถูกดึงขึ้นไปสูงจนอยู่ในระดับที่อันตราย

แต่นักกีฬาจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่มีเรื่องไม่คาดฝันหรือฟอร์มตกเลยได้อย่างไร

ขอเพียงมีผลลัพธ์ที่ไม่เป็นไปตามที่หวังแค่ครั้งเดียว ความกลัวต่อความผิดหวังก็จะกลายเป็นปีศาจในใจที่ร้ายแรงที่สุดของนักกีฬา

ตัวอย่างเช่นปี้จิ้งในตอนนี้

การเอาชนะปีศาจในใจเป็นเส้นทางที่นักกีฬาทุกคนต้องก้าวผ่าน

หลายคนอาจสะดุดล้มและถอนตัวไปที่ด่านนี้ แต่ก็ยังมีคนส่วนน้อยที่สามารถลุกขึ้นมาได้หลังผ่านมันไป ลอกคราบกลายเป็นผีเสื้อ เติบโตเป็นนักกีฬาที่แข็งแกร่งและมั่นคงยิ่งกว่าเดิม

ฉีซิวเกว๋อหวังว่าปี้จิ้งจะเป็นอย่างหลัง แต่สิ่งที่ควรเตือนเขาก็เตือนไปหมดแล้ว ที่เหลือทำได้เพียงปล่อยให้ปี้จิ้งจัดการตัวเอง

เขาจึงทำได้เพียงทำตามคำแนะนำของผู้ให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา ให้ปี้จิ้งได้พักผ่อนสักระยะ

ผลปรากฏว่าเจ้าเด็กนี่ดันไปเข้าร่วมรายการหาคู่!

แถมยังคิดไม่ถึงว่ารายการหาคู่นี้จะช่วยคลายปมในใจของเขาได้จริง ๆ!

นี่มันวิธีรักษาแบบใหม่แบบไหนกันเนี่ย

ไม่รู้ว่าจะใช้ได้ผลกับนักกีฬาคนอื่นด้วยหรือเปล่า

ฉีซิวเกว๋อยอมรับว่าตัวเองเป็นคนหัวโบราณ แต่หากวิธีนี้ได้ผลจริง เขาก็ไม่รังเกียจที่จะนำไปปรับใช้ทั่วทั้งทีมชาติ

ตอนนั้นเอง ในสระว่ายน้ำก็มีเสียงน้ำสาดซ่าดังขึ้นระลอกใหญ่

เสิ่นเฉียนเงยหน้าขึ้น

ก็เห็นเรือนร่างอันงดงามของคนหนุ่มที่มีทั้งกล้ามอกและซิกแพ็กแปดก้อนโผล่พ้นขึ้นมาจากผิวน้ำทีละคน

หยดน้ำไหลผ่านลายเส้นกล้ามเนื้ออันเย้ายวนชวนใจเต้นแรง

เรียงแถวกันมาเป็นพ่อพระแจกอาหารตา ความเข้มข้นสูงปรี๊ด สัมผัสได้ถึงความน่าตื่นตาตื่นใจเต็มพิกัด

ทำเอาเสิ่นเฉียนมองจนตาค้างไปเลย

ยิ่งไปกว่านั้น พอขึ้นจากน้ำแล้ว แต่ละคนล้วนขายาวเอวสอบ ส่วนสูงเฉลี่ยร้อยแปดสิบขึ้นทั้งนั้น

เสิ่นเฉียนคิดในใจว่า ที่นี่ที่ไหนกัน

ใช่ศูนย์ฝึกของทีมชาติแน่นะ

ไม่ใช่!

นี่มันสวรรค์ชัด ๆ!

แค่คะแนนรวมของหุ่นกับหน้าตานี้ ก็แซงหน้าค่าเฉลี่ยของวงการบันเทิงไปแล้ว

ขณะที่เสิ่นเฉียนกำลังดูอย่างเพลิดเพลิน จู่ ๆ ก็มีร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า

"ดูดีไหม" ปี้จิ้งหลุบตามองเสิ่นเฉียน

เสิ่นเฉียนยังคงจมอยู่ในดงอาหารตา ชะโงกหน้าตอบ "ดูดี"

สายตาของปี้จิ้งค่อย ๆ เย็นลง แต่น้ำเสียงกลับแฝงจังหวะเย้ายวน เขาเอ่ยเสียงต่ำ "อย่ามองพวกเขา มองผมได้ไหม"

"มองอะไรของคุณ" เสิ่นเฉียนถามอย่างมึนงง

วินาทีถัดมา เขาก็เห็นปี้จิ้งเลิกชายเสื้อตัวเองขึ้น เผยให้เห็นเส้นวีไลน์ใต้ขอบกางเกงที่วับ ๆ แวม ๆ จากนั้นไล่ขึ้นไปด้านบน เป็นกล้ามท้องแปดก้อนที่มีลายเส้นสวยงาม กล้ามอก และสุดท้ายคือกระดูกไหปลาร้ากับลำคออันได้รูป

เขาถอดเสื้อท่อนบนของตัวเองออก

หากบอกว่าก่อนถอดเสื้อ ปี้จิ้งมีกลิ่นอายความหล่อเหลาแบบเด็กหนุ่ม เช่นนั้นหลังจากถอดเสื้อแล้ว ก็เหลือเพียงเสน่ห์ความเซ็กซี่เย้ายวนเต็มเปี่ยม

เสิ่นเฉียนอ้าปากค้างจนหุบไม่ลง

น...น...นี่มัน...

สวรรค์ปฏิบัติต่อเขาไม่เลวเลยจริง ๆ!

ชาติที่แล้วเขาไปกอบกู้อะไรมา ถึงได้ตอบแทนเขาขนาดนี้!

ปี้จิ้งเห็นสายตาของเสิ่นเฉียนจับจ้องอยู่แค่ที่ตนเอง มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมา

แต่น่าเสียดายที่ฟ้าไม่เป็นใจ เหล่านักกีฬาที่ฝึกซ้อมในน้ำเสร็จแล้วกำลังเดินตรงมาหาพวกเขา

หุ่นของปี้จิ้งดีมากจริง ๆ แต่ก็ต้านทานพลังทำลายล้างของหุ่นสุดเพอร์เฟกต์เรียงแถวไม่ไหว สายตาของเสิ่นเฉียนจึงเริ่มวอกแวกอีกครั้ง

"นายกลับมาแล้วเหรอ" เพื่อนร่วมทีมต่างประหลาดใจเมื่อเห็นปี้จิ้งที่ไม่ได้เจอกันพักหนึ่ง

ดูเหมือนความสัมพันธ์ของพวกเขากับปี้จิ้งจะค่อนข้างดี จึงพากันถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเซ็งแซ่

"หายดีแล้วจริง ๆ เหรอ"

"อย่าฝืนเด็ดขาดนะ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น"

ทว่าหนึ่งในนั้น ชายผมหยิกผิวคล้ำสายตาคมกริบ กลับขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นปี้จิ้ง

"สภาพอย่างนายในตอนนี้ กลับมาก็ทำได้แค่นั่งม้านั่งสำรอง" เขาพูดอย่างไม่เกรงใจ "ศึกชิงแชมป์โลกไม่ต้องการนายหรอก"