ตอนที่ 66 ปี้เสิ่นสั่วฉิว (4)

ปี้จิ้งกำลังคิดว่าช่วงนี้ตัวเองหย่อนยานไปหรือเปล่า ถึงทำให้เสิ่นเฉียนรู้สึกว่าเรือนร่างของคนอื่นดูดึงดูดใจมากกว่า

ดังนั้นพอได้ยินคำพูดที่ไม่น่าฟังประโยคนั้น สีหน้าของเขาจึงไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เพียงแค่เอ่ยถามเพื่อนร่วมทีมข้างกายไปหนึ่งประโยค "เขาคือใคร"

ได้ยินปี้จิ้งถามแบบนี้ สีหน้าของคนที่พูดเมื่อครู่ก็แตกร้าวขึ้นมาทันที

"นายไม่รู้ว่าฉันเป็นใครเหรอ" คนผู้นั้นกัดฟันกรอด

ปี้จิ้งปรายตามองเขาอย่างไม่ใส่ใจพลางเอ่ย "ฉันควรจะรู้ด้วยเหรอ"

......

เพื่อนร่วมทีมข้าง ๆ เห็นบรรยากาศกระอักกระอ่วน จึงตบไหล่เจ้าเด็กนั่นเบา ๆ แล้วบอกกับปี้จิ้ง "เขาชื่อหลี่หราน ตอนที่นายพักรักษาตัว เหล่าฉีคัดตัวขึ้นมาจากทีมสำรอง น่าจะเตรียมปั้นให้เป็นตัวจริงน่ะ"

"เจ้าเด็กนี่ความเร็วดีมาก มีแววคล้ายนายอยู่บ้าง แค่นิสัยออกจะอวดดีไปหน่อย อย่าไปถือสามันเลย"

"อย่ามาแตะตัวผม" หลี่หรานย่อไหล่ลง สะบัดมือที่วางอยู่บนไหล่ตัวเองออกอย่างเย็นชา

เขาไม่ยอมรับบันไดที่คนอื่นช่วยทอดให้ลง แต่กลับมองปี้จิ้งต่อไปแล้วเอ่ยว่า "ที่เหล่าฉีเลือกผมขึ้นมา ก็หมายความว่าจะให้ผมมาแทนที่นาย"

"บาดเจ็บแล้วก็รีไทร์ไปอย่างสงบเสงี่ยมก็สิ้นเรื่อง ยังจะดันทุรังมาให้อับอายขายขี้หน้าทำไมอีก" หลี่หรานกระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มเย้ยหยัน "นายก็รู้ สถิติของนายในตอนนี้ไม่คู่ควรจะเป็นตัวจริงอีกต่อไปแล้ว"

"เกินไปแล้วนะ!" นักกีฬาส่วนใหญ่ได้ยินคำพูดนี้ของหลี่หรานก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

หลี่หรานมีพรสวรรค์จริง ๆ มีต้นทุนให้หยิ่งผยอง ปกติจะมีความทะนงตนบ้างก็ไม่เสียหายอะไร พวกเขาจึงขี้เกียจจะไปถือสา

แต่ปี้จิ้งคือเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ด้วยกันมาหลายปี พวกเขาเคยเคียงบ่าเคียงไหล่สู้ศึกด้วยกัน คว้าเหรียญรางวัลและแชมป์มาด้วยกันนับไม่ถ้วน การบาดเจ็บเป็นเรื่องสุดวิสัยที่ไม่มีใครอยากให้เกิด ทว่าอาการบาดเจ็บของนักกีฬาทุกคนล้วนเกิดขึ้นเพื่อเป้าหมายเดียว นั่นคือการสร้างชื่อเสียงให้แก่ประเทศชาติ

ทว่าตอนนี้ปี้จิ้งกลับต้องมาถูกเด็กใหม่หัวเราะเยาะเย้ยเพียงเพราะอาการบาดเจ็บ

แม้ทุกคนจะรู้ว่าการตัดสินใจของเหล่าฉีทำเพื่อภาพรวม แต่ทัศนคติของหลี่หรานในตอนนี้ก็จุดประกายความไม่พอใจให้คนจำนวนหนึ่งจริง ๆ

แต่ในหมู่นักกีฬาคนอื่น ๆ ก็มีไม่กี่คนที่อิจฉาตาร้อนตำแหน่งตัวจริงของปี้จิ้งอยู่เหมือนกัน

ดังนั้นหลังจากหลี่หรานพูดจบ จึงมีคนอดไม่ได้ที่จะพูดเหน็บแนมตามน้ำ "หลี่หรานพูดก็ไม่ผิด ปี้จิ้งกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว ยังจะหวงตำแหน่งตัวจริงศึกชิงแชมป์โลกไว้อีกเหรอ ถ้าเขาทำพังขึ้นมาอีกรอบ จะเอาหน้าที่ไหนไปสู้คนอื่นที่พยายามมาตลอดล่ะ สู้หน้าประเทศชาติได้เหรอ"

พอเป็นเรื่องที่แตะต้องตำแหน่งตัวจริงศึกชิงแชมป์โลก ทุกคนต่างก็พากันเงียบกริบ รวมถึงคนที่เพิ่งรู้สึกไม่พอใจแทนปี้จิ้งเมื่อครู่นี้ด้วย

เพราะไม่มีนักกีฬาคนไหนที่ทุ่มเทฝึกซ้อมอย่างหนักทุกวันแล้วไม่ได้หวังจะลงแข่งสร้างเกียรติยศให้ประเทศ

ตำแหน่งตัวจริงที่ว่างเพิ่มขึ้นมาหนึ่งที่ ย่อมหมายถึงโอกาสที่เพิ่มขึ้นของพวกเขา

ทว่าเสิ่นเฉียนฟังแล้วกลับไม่เข้าใจ ปี้จิ้งกลายเป็นแบบไหนกัน

อาทิตย์ก่อนยังว่ายน้ำได้เร็วจะตายไป ไหงพอออกมาจากปากพวกนี้ถึงเหมือนคนพิการแขนขาดขาขาดไปได้ล่ะ

อีกอย่าง บนเส้นทางนี้ย่อมมีนักกีฬารุ่นใหม่ปีนป่ายขึ้นสู่จุดสูงสุด และย่อมมีนักกีฬาที่จำต้องก้าวลงมาจากจุดสูงสุดอย่างน่าเสียดายเพราะอาการบาดเจ็บอยู่เสมอ

แต่นักกีฬาทุกคนล้วนทุ่มเทสุดกำลังเพื่อเป้าหมายเดียวกัน ไม่มีนักกีฬาคนไหนที่กำลังก้าวลงจากจุดสูงสุดสมควรถูกเหยียบย่ำเยาะเย้ย

เสิ่นเฉียนนึกถึงสภาพของปี้จิ้งในน้ำเมื่อบ่ายวันนั้น ที่ดูราวกับปลาที่ยินยอมพร้อมใจจะจมน้ำตายด้วยตัวเอง

เขาจึงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เดินไปยืนข้างปี้จิ้ง ใช้ดวงตาสีดำขลับจ้องมองหลี่หรานเขม็งแล้วเอ่ยขึ้น "นายดื่มยาหม่องน้ำมากไปหรือไง ถึงได้พูดจาเย็นเยียบเหน็บแนมขนาดนี้"

เหตุผลของคนอื่นยังพอเข้าใจได้ แต่เจ้าเด็กนี่ เสิ่นเฉียนสงสัยจริง ๆ ว่าคงประสาทแดกล้วน ๆ

ในเมื่อป่วย ก็ต้องรักษา