ตอนที่ 67 ปี้เสิ่นสั่วฉิว (5)

[นึกแล้วเชียว เสิ่นเฉียนไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริง ๆ รีบใช้ปากแซ่บ ๆ กวนประสาทนั่นตอกหน้ามันเลย!]

[ไอ้หมอนี่มันน่าโมโหชะมัด! เสิ่นเฉียน ด่ามันให้ฉันที!!!]

[เอาจริงนะ การปกป้องแบบไม่ลังเลแบบนี้มันฟินเกินไปแล้วมั้ยอะ!!!]

[ความรู้สึกที่มีคนยืนอยู่ข้างคุณเสมอเนี่ย มันชวนใจเต้นจริง ๆ นะ!]

ขณะที่คอมเมนต์กำลังฟินกันจนแทบคลั่ง ปี้จิ้งก็กำลังกอดอก เอียงคอมองเสิ่นเฉียนอยู่

มุมปากของเขาประดับด้วยรอยยิ้ม ดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากคำพูดเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย

เสิ่นเฉียนไม่รู้ว่าปี้จิ้งกำลังมองตนเองอยู่ เขากวาดตามองหลี่หรานอย่างดูแคลน พลางคิดในใจว่าต่อให้เจ้าผิวคล้ำนี่จะหล่อและหุ่นดีแล้วมันจะทำไมกัน?

คนอย่างเสิ่นเฉียนเมื่ออยู่ต่อหน้าความถูกต้อง ย่อมยืนหยัดเข้าข้างคนที่หุ่นดีกว่าเสมอ!

หมอนี่พอเทียบกับปี้จิ้งแล้วยังด้อยกว่าอยู่หน่อย จุดยืนที่เขาสนับสนุนปี้จิ้งจึงมั่นคงเหนียวแน่นตลอดกาล!

ยังดีที่... คนในเหตุการณ์ทั้งสองคนไม่ล่วงรู้ถึงค่านิยมอันห่ามเถื่อนนี้ของเสิ่นเฉียน

"..." หลี่หรานตวัดสายตามองเสิ่นเฉียนอย่างไม่สบอารมณ์แล้วถามขึ้น "นายเป็นใคร?"

เสิ่นเฉียนช้อนตาขึ้น กำลังคิดจะบอกชื่อเสียงเรียงนามอันยิ่งใหญ่ของตนเอง ทว่าปี้จิ้งกลับยื่นมือมากดไหล่เขาไว้เสียก่อน

"นายไม่จำเป็นต้องรู้จักเขา"

ปี้จิ้งบดบังสายตาที่หลี่หรานมองมาทางเสิ่นเฉียน สลัดท่าทีเกียจคร้านทิ้งไปจนสิ้น ราวกับคมดาบที่ห่างหายจากการดื่มเลือดมาเนิ่นนาน กำลังเผยประกายเย็นเยียบคมกริบออกมาอย่างไม่แยแส

"นายบอกว่าจะมาแทนที่ฉัน งั้นก็ทำให้ฉันดูหน่อยสิ ว่านายมีฝีมือพอจะแทนที่ฉันได้จริงหรือเปล่า"

หลี่หราน "..."

เขาอยากจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นมานานแล้วว่าตนเองจะก้าวข้ามปี้จิ้งได้ แต่น่าเสียดายที่หลังจากเขาผ่านการคัดเลือกขึ้นมา ปี้จิ้งก็ออกจากทีมไปชั่วคราว จึงทำให้เขาไม่มีโอกาสได้ประลองฝีมือกับปี้จิ้งจริง ๆ เสียที

แต่เขารู้สถิติที่ดีที่สุดในช่วงที่ปี้จิ้งท็อปฟอร์ม และเขาก็เชื่อมั่นว่าตนเองจะแซงหน้าอีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน

ดังนั้น แววตาของเขาจึงเปล่งประกายความกระหายชัยชนะออกมาพลางเอ่ยว่า "ถ้าฉันพิสูจน์ได้ว่าสามารถแทนที่นายได้ โควตาตัวจริงในศึกชิงแชมป์โลกต้องเป็นของฉัน เป็นไงล่ะ?"

"โควตาตัวจริงเหล่าฉีเป็นคนตัดสิน" ปี้จิ้งหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง สีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความหยิ่งทะนงที่หยั่งรากลึกถึงกระดูก "แต่ถ้านายแพ้ ฉันคงไม่วางใจที่จะยกตำแหน่งให้นายหรอกนะ"

หลี่หรานแค่นเสียงฮึทีหนึ่ง

เหล่าฉีได้ยินความเคลื่อนไหวทางนี้ตั้งนานแล้ว

ทว่าเขาไม่ได้ห้ามปราม แต่ปล่อยให้หลี่หรานท้าทายปี้จิ้งต่อไป

"พวกไอ้หนุ่ม พูดไร้สาระกันจบหรือยัง ถ้าจบแล้วก็มาแข่งกันสักตั้งให้มันเด็ดขาดไปเลย" เหล่าฉีเอ่ยตามน้ำ

พอเสิ่นเฉียนได้ยินว่าจะแข่งกันจริง ๆ ก็อดเป็นห่วงปี้จิ้งขึ้นมาไม่ได้

ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจในฝีมือ แต่การที่ปี้จิ้งกลับมาที่ศูนย์ฝึกซ้อมก่อนกำหนด เดิมทีก็เป็นเพราะเหตุผลจากรายการหาคู่อยู่แล้ว หากยังต้องฝืนแข่งแบบเอาจริงเอาจังอีก ไม่รู้ว่าร่างกายจะรับไหวหรือไม่

"คุณแน่ใจนะว่าไม่เป็นไร?" เสิ่นเฉียนอดถามปี้จิ้งไม่ได้

ความเป็นห่วงของเสิ่นเฉียนทำให้ปี้จิ้งรู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

เขามองไปยังเสิ่นเฉียนแล้วถามว่า "ก่อนหน้านี้นายคงยังไม่เคยดูผมแข่งสินะ?"

เสิ่นเฉียนไม่ค่อยได้ดูการแข่งจริง ๆ นั่นแหละ จึงพยักหน้าอย่างเก้อเขิน

ปี้จิ้งยกยิ้มมุมปาก เขาตบท้ายทอยของเสิ่นเฉียนเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า "ขอผมคิดดูก่อนนะ ว่าต้องทำยังไงถึงจะทำให้นายประทับใจไม่รู้ลืม"

พูดจบ เขาก็เดินไปเตรียมตัวลงแข่ง หลังจากวอร์มอัปเสร็จแล้ว ในที่สุดก็ก้าวขึ้นไปยืนบนแท่นสตาร์ตที่เขาเคยขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่ได้ขึ้นมาพักหนึ่งแล้ว

"ต้องให้ฉันต่อให้ไหม?" หลี่หรานที่อยู่อีกฝั่งเอ่ยอย่างโอหัง

นิ้วเรียวยาวเห็นข้อนิ้วชัดเจนของปี้จิ้งดึงแว่นว่ายน้ำออกแล้วสวมเข้าที่ ความทรงจำของกล้ามเนื้ออันคุ้นเคยตื่นตัวขึ้นมาในวินาทีนี้

ในฐานะนักกีฬาว่ายน้ำมืออาชีพ ปี้จิ้งเคยได้ยินคำพูดโอ้อวดท้าทายมานับไม่ถ้วน ระดับของหลี่หรานจึงทำได้แค่สะกิดผิว ไม่ได้สะเทือนถึงเขาเลยสักนิด

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เพียงเอ่ยแนะนำหลี่หรานด้วยความหวังดี "ฉันแนะนำให้นายใส่สุดแรงเกิด ถ้าเกิดนายมีปัญญาน่ะนะ"

"อย่าโดนฉันทิ้งห่างมากเกินไปล่ะ"

จากนั้น เมื่อสิ้นเสียงนกหวีด ทั้งสองคนก็พุ่งกระโจนลงสู่น้ำด้วยความเร็วสูงทันที!