ตอนที่ 68 ปี้เสิ่นสั่วฉิว (6)

รายการที่ทั้งสองคนประลองกันคือว่ายฟรีสไตล์ 100 เมตรชาย

หลี่หรานรู้ดีว่าสถิติที่ดีที่สุดของปี้จิ้งคือ 47.68 วินาที ซึ่งทำไว้ในการแข่งขันว่ายน้ำชิงชนะเลิศเมื่อปีกลาย

สถิตินี้ไม่เพียงแต่ทำลายสถิติเอเชียของการว่ายฟรีสไตล์ 100 เมตรชาย แต่ยังทำให้ปี้จิ้งกลายเป็นนักว่ายน้ำชาวหัวกั๋วคนแรกที่ติดท็อปสามในการจัดอันดับนักกีฬาว่ายฟรีสไตล์ 100 เมตรชายระดับโลก

สถิติโลกของฟรีสไตล์ 100 เมตรชายอยู่ที่ 47.65 วินาที เขาห่างจากการทำลายสถิติโลกเพียง 0.03 วินาทีเท่านั้น

ตอนนั้นทุกคนต่างคิดว่าอีกไม่นานปี้จิ้งจะต้องทำลายสถิติโลกได้แน่ และตั้งความหวังไว้กับเขาอย่างสูง

น่าเสียดายที่หลังจากนั้นทุกคนกลับต้องผิดหวัง

พอคิดว่าวันนี้ตัวเองจะได้เอาชนะปี้จิ้ง หลี่หรานก็อดตื่นเต้นไม่ได้

สถิติฟรีสไตล์ 100 เมตรของเขาสามารถว่ายได้ 47.67 วินาทีแล้ว เร็วกว่าตอนที่ปี้จิ้งท็อปฟอร์มที่สุดถึง 0.01 วินาที ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปี้จิ้งในตอนนี้ที่ฟอร์มตกเลย

ตั้งแต่อยู่ในทีมเยาวชน ปี้จิ้งคือแผ่นหลังที่พวกเขาต้องแหงนหน้ามองมาตลอด จากนั้นอีกฝ่ายก็ได้รับคัดเลือกเข้าสู่ทีมชาติตามระเบียบและคว้าเกียรติยศมาให้ประเทศนับครั้งไม่ถ้วน

ทว่าเขากลับทำได้เพียงเป็นเงาและตัวสำรองอยู่ด้านหลังของอีกฝ่ายเท่านั้น

หลี่หรานไม่ยอมแพ้ เขาก็อยากก้าวขึ้นสู่แท่นรับรางวัลระดับนานาชาติ อยากเป็นคนที่อยู่ในสายตาของทุกคนเหมือนกัน

ดังนั้นในวันนี้พอเห็นปี้จิ้งกลับมาที่ศูนย์ฝึกซ้อม เขาก็รู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว

ในเมื่อปี้จิ้งคิดจะละทิ้งหน้าที่การงานไปออกรายการวาไรตี้บ้าบออะไรนั่น ก็อย่ามาครองตำแหน่งตัวจริงให้เสียเปล่า

หลี่หรานต้องการเอาชนะปี้จิ้งอย่างผ่าเผยต่อหน้ากล้อง ให้ทุกคนได้เห็นว่าเขาเก่งกว่าปี้จิ้ง และมีคุณสมบัติคู่ควรจะเข้าร่วมศึกชิงแชมป์โลกมากกว่า!

ถึงตอนนั้นต่อให้ปี้จิ้งหรือเหล่าฉีจะไม่ยินยอม แต่ต่อหน้าสื่อมวลชนและประชาชน เพื่อภาพลักษณ์และความเป็นธรรมของทีมชาติ ต่อให้ไม่อยากเปลี่ยนตัวก็ต้องเปลี่ยน

นั่นคือความคิดของหลี่หรานก่อนที่เสียงนกหวีดจะดังขึ้น

ทว่าเมื่อการประลองเริ่มต้นขึ้นจริง เขาก็พลันพบว่าความคิดของตัวเองคลาดเคลื่อนไปบ้างแล้ว

เดิมทีเขาคิดว่าจะเอาชนะการแข่งครั้งนี้ได้อย่างง่ายดาย

แต่ตั้งแต่วินาทีแรกที่แตะผิวน้ำ หลี่หรานก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันทันที

เพราะว่า ความเร็วของปี้จิ้งมันเร็วเกินไปแล้ว!

แม้แต่ในช่วงท็อปฟอร์มที่สุด หลี่หรานก็ไม่เคยเห็นปี้จิ้งทำความเร็วได้ถึงระดับนี้มาก่อน

เขาตื่นตระหนกไปวูบหนึ่ง กว่าจะปรับสภาพจิตใจให้มั่นคงได้ก็รีบกัดฟันแน่น พยายามตามความเร็วของปี้จิ้งให้ทันสุดชีวิต

ห้าสิบเมตรแรกอยู่ตรงหน้าแล้ว

ทั้งสองคนมาถึงจุดกลับตัวที่ระยะห้าสิบเมตรพร้อมกัน หลี่หรานเห็นว่าตัวเองไม่ได้ตามหลังก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่ยังไม่ทันจะโล่งอกได้เต็มที่ เขาก็เห็นปี้จิ้งกลับตัวอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับมัจฉาแหวกว่าย

จากนั้นก็อาศัยแรงส่งจากการถีบตัวตอนกลับตัว พุ่งทะยานไปข้างหน้าในระยะห้าสิบเมตรที่เหลืออย่างรวดเร็ว

หลี่หรานถึงเพิ่งรู้ว่า ที่แท้เมื่อครู่นี้ปี้จิ้งยังไม่ได้เร่งความเร็วเต็มสปีดเลยด้วยซ้ำ

บัดซบ! เขาจะแพ้ไม่ได้!

หลี่หรานทุ่มเทแรงทั้งหมดเร่งความเร็วขึ้น ไล่กวดตามหลังปี้จิ้งอยู่เพียงครึ่งช่วงตัว จากนั้นก็เร่งเครื่องต่อ หวังจะแซงหน้าปี้จิ้งให้ได้

แต่น่าเสียดายที่ปี้จิ้งไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายแซงขึ้นมาเลย

ปี้จิ้งรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้มีสมาธิกับการแข่งขันขนาดนี้มานานมากแล้ว ในเวลานี้เขาไม่สนใจเรื่องสถิติโลกอะไรทั้งนั้น และไม่คิดว่าหากแพ้แล้วจะเป็นอย่างไร

ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว นั่นคือเขาต้องชนะ

เขาต้องว่ายให้เร็วกว่านี้

ไม่อย่างนั้น จะทำให้เสิ่นเฉียนประทับใจได้อย่างไร

ปี้จิ้งมุ่งสมาธิทั้งหมดว่ายไปข้างหน้า ดวงหน้าหล่อเหลาแฝงแววจริงจังขึงขัง

หลี่หรานตามปี้จิ้งอย่างยากลำบาก เขารู้สึกว่าตอนนี้ความเร็วทะลุขีดจำกัดปกติที่ตัวเองทำได้ไปแล้ว นี่ไม่ใช่จังหวะที่เขาจะรับไหวเลย

การแข่งขันระยะหนึ่งร้อยเมตรจบลงอย่างรวดเร็ว รู้ผลแพ้ชนะในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

ในที่สุด การแข่งขันก็สิ้นสุดลงโดยที่ปี้จิ้งนำอยู่หนึ่งช่วงแขน

หลี่หรานแตะขอบสระช้ากว่าหนึ่งก้าว เขาฟาดผิวน้ำด้วยความเจ็บใจไปสองที

เหล่าฉีมองผลลัพธ์บนนาฬิกาจับเวลาแล้วสูดหายใจเข้าลึก ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร

ที่เขาให้ปี้จิ้งประลองกับหลี่หราน เจตนาไม่ได้เรียบง่ายอยู่แล้ว

ข้อหนึ่งคือเพื่อปลุกสัญชาตญาณความกระหายชัยชนะที่ห่างหายไปนานของปี้จิ้ง ข้อสองคือเพื่อดัดนิสัยความหยิ่งผยองของไอ้เด็กหลี่หราน

ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบกับเรื่องน่ายินดีเหนือความคาดหมายเช่นนี้!

"47.62 วินาที! จริงดิ?!" สมาชิกในทีมคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าเข้ามาดูนาฬิกาจับเวลาตรงหน้าเหล่าฉี

เขาขยี้ตาเพื่อความแน่ใจว่าตนเองไม่ได้มองผิด ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้นว่า "ปี้จิ้ง นายทำลายสถิติโลกแล้ว!"

บรรดาสมาชิกในทีมต่างหันไปมองปี้จิ้งด้วยสีหน้าตกตะลึง หลี่หรานเองก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

นั่นมันสถิติโลกเชียวนะ!

สิ่งที่นักกีฬาไล่ตามตลอดมาคือความสูงกว่า เร็วกว่า แข็งแกร่งกว่า ทว่าการจะก้าวหน้าขึ้นแม้เพียงมิลลิเมตรเดียวหรือเสี้ยววินาทีเดียวนั้น ช่างเป็นเรื่องที่ยากลำบากแสนสาหัส

พวกเขาต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายมหาศาล ขณะเดียวกันก็ยังต้องเผชิญกับความเสี่ยงที่ผลลัพธ์อาจจะตรงกันข้าม

ตอนนี้พวกเขาเชื่ออย่างสนิทใจแล้วว่า ปี้จิ้งฟื้นตัวกลับมาได้จริง ๆ

เขากลับมาสู่จุดสูงสุดของตัวเองอีกครั้ง และจุดสูงสุดในครั้งนี้ ยังอยู่สูงยิ่งกว่าในอดีตเสียอีก

ในสนามไม่ใช่แค่หลี่หราน แต่คนอื่น ๆ ที่ไม่ยอมรับเมื่อครู่นี้ พอเห็นผลลัพธ์เช่นนี้แล้ว ก็ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาได้แม้แต่คำเดียว

ปี้จิ้งถอดแว่นตาว่ายน้ำกับหมวกว่ายน้ำออก สะบัดน้ำบนเส้นผม เขาเสยผมที่เปียกชุ่มไปด้านหลัง เผยให้เห็นเครื่องหน้าคมคายชัดเจน

ตอนที่ได้ยินสถิติของตัวเอง เขาเลิกคิ้วขึ้น ดูเหมือนจะแปลกใจอยู่บ้าง ทว่าหลังจากแปลกใจก็หัวเราะเยาะตัวเองออกมา

เขาเคยฝึกซ้อมเพิ่มเติมอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเพียงเพื่อเวลา 0.03 วินาทีนี้ จนแทบจะบีบคั้นตัวเองจนเป็นบ้า

คิดไม่ถึงว่าจะทำได้สำเร็จในวันนี้

ปี้จิ้งหันหน้าไปมองหาเสิ่นเฉียนในฝูงชน

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเฉียนได้ดูการแข่งขันว่ายน้ำติดขอบสนาม

ตอนที่เขาเห็นปี้จิ้งกลับตัวตรงระยะห้าสิบเมตรแล้วแซงหน้าหลี่หรานไปในพริบตา ความตื่นเต้นฮึกเหิมหลังจากลุ้นจนแทบหยุดหายใจนั้น จุดประกายให้เลือดลมคนดูพลุ่งพล่านได้ง่ายดายจริง ๆ

"สุดยอด โคตรเจ๋ง" เสิ่นเฉียนเดินไปย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ข้างปี้จิ้ง ยกนิ้วโป้งให้พลางเอ่ยชม "นายเก่งเกินไปแล้ว!"

มุมปากของปี้จิ้งยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เอ่ยถามว่า "ไม่ได้ทำให้นายผิดหวังใช่ไหม?"

เสิ่นเฉียนคิดไม่ถึงว่าปี้จิ้งจะถามเช่นนี้ ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจถึงสิ่งที่ทำให้คนคนนี้อยากจะจมน้ำตายขึ้นมา

"ผมจะไปมีอะไรให้ผิดหวังหรือไม่ผิดหวังกันล่ะ" เขาใจอ่อนยวบ เคาะหัวปี้จิ้งไปทีหนึ่ง "ต่อให้วันนี้นายไม่ได้ทำลายสถิติ ผมก็ไม่มีอะไรให้ต้องผิดหวังหรอก"

เมื่อได้ยินเสิ่นเฉียนพูดเช่นนั้น ปี้จิ้งก็เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นเฉียน

"ผมผิดหวังแล้วจะไปซ้อมไปแข่งแทนนายได้หรือไง" เสิ่นเฉียนนั่งยอง ๆ อยู่ริมสระว่ายน้ำ ยิ้มให้เขาอย่างปล่อยจอยและเปิดเผย "อยากชนะหรือจะชนะหรือไม่ มันเป็นเรื่องของนายเสมอ ผมไม่สามารถไปฝึกซ้อมแทนนายทุกวันได้ ไม่สามารถไปแบกรับความกดดันจากการแข่งขันแทนนายได้ คนที่อดทนพยายามมาตลอดคือนาย ความผิดหวังของคนอื่นมันมีค่าอะไรกัน"

ปี้จิ้งชะงักไป

สายตาของเสิ่นเฉียนมองผ่านปี้จิ้งไปยังสระว่ายน้ำสีฟ้าใสสะอาด

เขานึกภาพไม่ออกจริง ๆ ว่าการฝึกซ้อมอย่างทรหดในสถานที่แบบนี้วันแล้ววันเล่าเป็นสิบ ๆ ปี เพื่อพยายามเอาเป็นเอาตายให้ตัวเองเร็วขึ้นนั้น มันจะเป็นความรู้สึกแบบไหน

อย่างไรเสีย ตัวเขาไม่มีทางทนไหวแน่นอน

แล้วคนที่กัดฟันทนมาได้ จะเป็นคนที่อ่อนแอไปได้อย่างไรเล่า

เสิ่นเฉียนมองดูปี้จิ้งที่อยู่ในน้ำแล้วเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนและเปล่งประกายความเฉียบคมออกมาอย่างเต็มเปี่ยม พลางรู้สึกว่าหากหมอนี่ไม่คิดมากจนตันไปเอง มีหรือจะต้องรอมาจนถึงวันนี้ถึงจะทำลายสถิติโลกได้

คงทำลายทิ้งไปตั้งนานแล้วต่างหาก!

เขามั่นใจในตัวปี้จิ้งอย่างไร้เหตุผลถึงเพียงนี้เลยละ

"อีกอย่าง เป้าหมายของการชนะก็ไม่ใช่เพื่อให้คนอื่นไม่ผิดหวังเสียหน่อย" เสิ่นเฉียนเอ่ยบอกปี้จิ้งด้วยน้ำเสียงจริงจังและเปี่ยมความหมาย "แค่เพื่อความสะใจก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ"

"จะไปคิดอะไรเยอะแยะ"