ตอนที่ 69 ปี้เสิ่นสั่วฉิว (7)

[ค่าโซเชียลแรง +1]

เมื่อได้ยินทุกถ้อยคำ ทุกประโยคที่เสิ่นเฉียนเอ่ยออกมา หัวใจของปี้จิ้งก็พลันเอ่อล้นไปด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ความอึดอัด ความปวดร้าว และความขมขื่นที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย บัดนี้กลับมลายหายไปจนหมดสิ้นในชั่วพริบตา

เขามองไปยังเสิ่นเฉียนด้วยสายตาที่ทั้งอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความศรัทธา ราวกับกำลังเฝ้ามองพระเจ้าของตนเอง

เสิ่นเฉียนเห็นปี้จิ้งจ้องตนอยู่นานสองนานโดยไม่พูดไม่จา จึงถามอย่างแปลกใจ "ทำไมไม่พูดล่ะครับ ว่ายน้ำจนเอ๋อไปแล้วเหรอ"

ปี้จิ้ง "..."

เอาละ อารมณ์ซึ้งหายเกลี้ยง

เขายิ้มบางๆ แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้หูของเสิ่นเฉียน กระซิบถามเสียงเบา "นายชอบเหรียญทองไหม"

เสิ่นเฉียนไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ หัวข้อสนทนาถึงวนมาเรื่องเหรียญทองได้

เขาเอียงคอมองปี้จิ้งด้วยสีหน้างุนงง

ปี้จิ้งใช้มือดันตัวขึ้นจากน้ำ ลายเส้นกล้ามเนื้อที่กระชับสวยงามเคลือบด้วยหยดน้ำประกายระยิบระยับ ชวนให้คนมองตาพร่าไปตามๆ กัน

ประกอบกับแช่อยู่ในน้ำมาพักหนึ่ง ผิวพรรณที่เดิมทีก็ขาวผ่องอยู่แล้วจึงยิ่งขับให้ริมฝีปากแดงระเรื่อและฟันขาวสะอาดตา

เขามองเสิ่นเฉียนแล้วพูดขึ้น "หวังว่านายจะชอบนะ เพราะเหรียญทองทุกเหรียญที่ผมชนะมาหลังจากนี้ จะเป็นของนายทั้งหมด"

[กรี๊ดดดดดดดดด! ทุกคนคะ ฉันฟินจนจะเป็นบ้าแล้ว!]

[ความรู้สึกของการหยอดขั้นสุดแบบนี้ คุณพระ ดูแล้วหน้าแดงใจเต้นตึกตักเลย!]

[สวรรค์ ได้โปรดให้สองคนนี้ได้คบกันเถอะ พลีสสส!]

[แต่งงานกันไปเลย! แต่งงานกันเดี๋ยวนี้! แต่งกันซะ!]

เสิ่นเฉียนได้ยินแบบนั้นก็อดทอดถอนใจไม่ได้ คนรุ่นใหม่ยุคนี้รู้จักบุญคุณคนดีจริงๆ

"จะเกรงใจขนาดนั้นไปทำไมครับ" เขาโบกไม้โบกมือให้อย่างใจกว้าง "ก็แค่คำคมปลุกใจไม่กี่ประโยคเอง ผมพูดไปก็ไม่เสียเงินสักบาท ไม่จำเป็นต้องเก็บไปคิดจริงจังขนาดนั้นหรอกครับ"

......

คอมเมนต์บนหน้าจอที่กำลังฟินกันแทบคลั่งพลันชะงักงันไปชั่วขณะ

[บนโลกใบนี้ นอกจากเสิ่นเฉียนแล้ว ไม่มีผู้ชายคนไหนทำให้หัวใจที่กำลังเต้นคลั่งของฉันสงบลงได้ในพริบตาขนาดนี้อีกแล้ว]

[เสิ่นเฉียน นักลอบสังหารบรรยากาศ]

[ถ้าพูดถึงเรื่องทำลายบรรยากาศละก็ เสิ่นเฉียนนี่ระดับมืออาชีพจริงๆ...]

[ปี้จิ้ง: เหนื่อยใจ หยอดไม่ขึ้นจริงๆ]

"..." มุมปากของปี้จิ้งยกขึ้นเล็กน้อย พลางยิ้มออกมาอย่างจนใจ

เหล่าฉีมองทั้งสองคนที่สร้างบรรยากาศหวานชื่นจนคนนอกแทรกไม่เข้าด้วยแววตาซับซ้อน

เขากระแอมเบาๆ หนึ่งที แล้วเอ่ยกับปี้จิ้ง "ในเมื่อนายฟื้นตัวแล้ว ก็เตรียมตัวเริ่มฝึกซ้อมอย่างจริงจังได้แล้ว เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับศึกชิงแชมป์โลกในเดือนกันยายน"

ทุกคนต่างเข้าใจความหมายของประโยคนี้ดี ตำแหน่งตัวจริงในศึกชิงแชมป์โลกของปี้จิ้งเคาะแน่นอนแล้ว

และเขาก็ได้ใช้ความสามารถของตัวเองพิสูจน์แล้วว่าตำแหน่งของเขานั้นไม่อาจสั่นคลอนได้

สถิติปรากฏชัดเจนตรงหน้า คนอื่นๆ จึงยอมรับได้อย่างหมดข้อกังขา

หลังจากหลี่หรานพ่ายแพ้ให้กับปี้จิ้ง เขาก็เก็บความโอหังของตนเองพลางคอตกอย่างสิ้นหวัง ได้แต่นั่งเหม่ออยู่ริมสระว่ายน้ำโดยไม่พูดไม่จา

ปี้จิ้งเหลือบมองหลี่หรานแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปถามเหล่าฉี "สถิติของเขาเท่าไหร่ครับ"

เหล่าฉีเผยรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง "เร็วกว่าปกติเหมือนกัน สี่สิบเจ็ดจุดหกห้าวินาที"

ปี้จิ้งตอบเรียบๆ "ก็พอใช้ได้"

หลี่หรานเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย

"ไอ้หนู อย่ามัวแต่นั่งทำหน้าเหมือนคนจะตายอยู่ตรงนั้น ถ้าแกรักษาสถิตินี้ให้นิ่งได้ ในศึกชิงแชมป์โลกก็มีชื่อแกเหมือนกัน"

เหล่าฉีรู้ดีว่าไอ้หนุ่มหลี่หรานคนนี้มีศักยภาพ แต่นิสัยยังต้องขัดเกลาอีกมาก จึงเอ่ยสั่งสอนต่อ "แต่จำไว้ให้ดี เหนือฟ้ายังมีฟ้าเสมอ ไม่มีใครยืนอยู่เฉยๆ รอให้นายแซงหรอก อย่าเพิ่งดีใจเร็วเกินไป"

อารมณ์ของหลี่หรานที่ดิ่งลงเหวในตอนแรกค่อยๆ ฟื้นตัวกลับมา

47.65 วินาที สถิตินี้เร็วกว่าสถิติที่ดีที่สุดของเขาถึง 0.02 วินาที และตามหลังปี้จิ้งอยู่เพียง 0.03 วินาทีเท่านั้น

เนื่องจากแผนการฝึกซ้อมของปี้จิ้งต้องปรับใหม่ทั้งหมด เหล่าฉีจึงให้เขากลับไปก่อนในวันนี้

เมื่อปี้จิ้งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและกำลังจะออกจากศูนย์ฝึกซ้อม หลี่หรานก็กำลังยืนอยู่ที่หน้าประตูพอดี

ปี้จิ้งไม่ได้มองเขา เดินตรงออกจากศูนย์ฝึกซ้อมไปทันที

ในตอนที่ปี้จิ้งเดินเฉียดไหล่ผ่านไป หลี่หรานก็พลันเอ่ยขึ้น "ฉันจะตามนายให้ทัน"

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ปี้จิ้งก็ถอนหายใจเบาๆ เดิมทีขี้เกียจจะพูดอะไรต่อ แต่ก็ยังคงหยุดฝีเท้าลง

หลี่หรานดูเหมือนจะคิดไม่ถึงว่าปี้จิ้งจะสนใจตนเอง เขาประหลาดใจเล็กน้อย และถึงขั้นรู้สึกกลัวอยู่บ้าง จึงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

เสิ่นเฉียนเห็นท่าทางทั้งกากทั้งเบียวของอีกฝ่ายก็อดขำไม่ได้ เขาส่ายหน้าแล้วเดินล่วงหน้าไปคนเดียว ปล่อยพื้นที่ให้ทั้งสองคนได้คุยกัน

"สิ่งที่นายต้องคิดไม่ใช่การตามฉันให้ทัน" ปี้จิ้งมองไปยังหลี่หรานแล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย "ถ้านายคิดแค่อยากจะตามฉันให้ทัน อย่างมากที่สุดนายก็เป็นได้แค่ฉัน"

หลี่หรานชะงักไป

"อย่าเป็นฉัน แต่จงมาเอาชนะฉัน" ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดของปี้จิ้งไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก "เหมือนอย่างที่นายทำเมื่อกี้นี้"

"ไปสร้างสถิติโลกคนต่อไปซะ อย่าปล่อยให้ 0.03 วินาทีมาขังนายไว้ สถิติต่อไปเป็นของนายเอง ไม่ใช่สิ่งที่ฉันว่ายออกมาแล้ว" เขาเอ่ยอย่างเนิบนาบ

พูดจบ เขาก็เดินมุ่งหน้าไปหาเสิ่นเฉียนโดยไม่หันกลับไปมองอีก

หลี่หรานยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่

เสิ่นเฉียนมองปี้จิ้งที่เดินตรงมาหาตนแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ "ซุปไก่บำรุงจิตใจถ้วยนี้พูดได้ดีนี่ ดูท่าว่าคุณจะซึมซับแก่นแท้ไปได้บ้างแล้ว"

"ยังสู้คุณไม่ได้หรอกครับ" ปี้จิ้งหลุบตาลงยิ้ม "ผมชอบฟังที่คุณพูดจัง วันหลังช่วยพูดให้ผมฟังเยอะกว่านี้หน่อยได้ไหมครับ"

"ชอบแนวนี้เหรอครับ" เสิ่นเฉียนประหลาดใจ "ทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะ เดี๋ยวผมดึงคุณเข้ากลุ่มสวนสาธารณะที่เคยไปออกกำลังกายตอนเช้าให้ ในกลุ่มนั้นพวกคุณลุงคุณป้าพูดซุปไก่เก่งกว่าผมเยอะ คุยแลกเปลี่ยนกันทุกวัน พัฒนาการเร็วแน่นอน"

[ค่าโซเชียลแรง +1]

ปี้จิ้ง "..."

"อีกอย่าง คุณยังหนุ่มแน่น หน้าตาก็หล่อ หุ่นก็ดี จะมีเรื่องอะไรให้ต้องกลัดกลุ้มกัน" เสิ่นเฉียนตบไหล่ปี้จิ้งเบาๆ พลางปลอบใจ

"ต้องมีความสุขสิ อย่าทรมานตัวเองเลย" เสิ่นเฉียนยิ้ม

ในตอนนั้นเอง เมฆบนขอบฟ้าเหนือศูนย์ฝึกซ้อมก็พลันถูกสายลมพัดสลาย เผยให้เห็นแสงแดดอันสดใส

จุดที่เสิ่นเฉียนยืนอยู่ต้องแสงแดดพอดี ทันใดนั้นทั่วทั้งร่างของเขาก็ราวกับถูกแสงตะวันเคลือบไว้ด้วยขอบสีทองเรืองรอง

ปี้จิ้งมองดูเสิ่นเฉียนที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดด สายตาค่อยๆ วาดเค้าโครงของอีกฝ่ายทีละนิด เขารู้สึกว่าหัวใจของตัวเองไม่เคยปลอดโปร่งโล่งสบายเท่าเวลานี้มาก่อนเลย

ในที่สุดเขาก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างลึกซึ้ง

เขาละโมบอยากจะให้เวลาหยุดนิ่งอยู่ตรงนี้ แต่ก็ไม่ยินยอมพร้อมใจที่จะทำได้เพียงแค่ใช้สายตามองดูเสิ่นเฉียนอยู่ในชั่วขณะนี้เท่านั้น

ภายใต้แสงแดดเจิดจ้าเช่นนี้ ความคิดบางอย่างกลับแจ่มชัดจนไม่อาจซ่อนเร้นได้อีกต่อไป

เขาอยากให้เสิ่นเฉียนมองเพียงแค่เขาคนเดียว

พอคิดว่าดวงตาคู่นั้นของเสิ่นเฉียนจะต้องหันไปมองคนอื่น ปี้จิ้งก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นบ้า

--------------------------------

จบบทปี้เสิ่นสั่วฉิว เริ่มต้นบทต่อไป!

จำนวนตอนของทริปทำงานแต่ละครั้งไม่ได้มีความหมายอะไรเป็นพิเศษ แค่บางทีฉันก็ลงรวดเดียว บางทีก็ไม่ได้ลงพร้อมกัน อย่าคิดมากกันนะทุกคน ขอให้อ่านนิยายอย่างมีความสุข!