ตอนที่ 70 ยุคทองถังเสิ่น (1)

หลังจากเสิ่นเฉียนกับปี้จิ้งกลับมาถึงวิลลา เขาก็กลับเข้าห้องแล้วนอนหลับสนิทไปตื่นใหญ่

ดังนั้น ตอนที่เกาจั๋วเคลียร์งานเสร็จก่อนเวลาแล้วกลับมา สิ่งที่เห็นจึงเป็นเสิ่นเฉียนที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง

เขาถอดเสื้อสูทออก ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนสุด เดินมาที่ข้างเตียงของเสิ่นเฉียนแล้วย่อตัวนั่งลง

เมื่อมองคนที่ไม่ได้เจอกันสามวันตรงหน้า เกาจั๋วก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ

เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ก็เหมือนได้พูดทุกอย่างออกมาแล้ว เพียงแต่เสิ่นเฉียนที่อยู่ในห้วงนิทราไม่รับรู้อะไรเลยสักนิด

วันรุ่งขึ้น ตอนที่เสิ่นเฉียนตื่นนอน เวลาก็ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงเช้าแล้ว

เกาจั๋วออกไปแล้ว

เสิ่นเฉียนเด้งตัวผึงขึ้นมาจากเตียงทันที

วันนี้เป็นวันที่เขาชวนถังเยวี่ยซวนมาสัมผัสประสบการณ์การทำงานของตัวเองนี่นา!

เมื่อเสิ่นเฉียนรีบจัดการตัวเองแล้ววิ่งลงมาชั้นล่าง เขาก็เห็นอาจารย์ถังผู้สุภาพหล่อเหลากำลังนั่งเปิดอ่านเอกสารวิชาการเงียบ ๆ อยู่ในห้องนั่งเล่น

พอเห็นเสิ่นเฉียนลงมา เขาก็เหลือบเปลือกตาขึ้นมองเล็กน้อย พับเอกสารวิชาการในมือปิดลง แล้วมองตรงมาที่เสิ่นเฉียน

พอคิดว่าตัวเองทำให้เวลาอันมีค่าของอาจารย์ถังต้องเสียไป เสิ่นเฉียนก็รู้สึกผิดมหันต์ รีบเอ่ยปากขอโทษทันที "ขอโทษด้วยนะครับอาจารย์ถัง เมื่อวานผมไม่ได้บอกเวลาที่แน่นอนล่วงหน้า เกรงใจจริง ๆ ครับ"

"ไม่เป็นไรครับ" ถังเยวี่ยซวนเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ผมเว้นว่างไว้ทั้งวันอยู่แล้ว"

เสิ่นเฉียนถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก

ตั้งแต่รายการหาคู่เริ่มต้นขึ้น เขากับถังเยวี่ยซวนมีปฏิสัมพันธ์กันไม่มาก จึงรู้สึกไม่คุ้นเคยและเกร็งอยู่บ้าง

"ไปกันเถอะครับอาจารย์ถัง" เสิ่นเฉียนเกาหัวพลางเอ่ย

งานของวันนี้ เป็นงานชิ้นสุดท้ายก่อนที่สัญญาของเสิ่นเฉียนจะหมดลง

เขาต้องไปถ่ายโฆษณาพรีเซนเตอร์ให้กับแบรนด์สตรีทแฟชั่นน้องใหม่แบรนด์หนึ่งในประเทศ

สำหรับเสิ่นเฉียนที่ใกล้จะหมดสัญญาแล้ว นี่นับว่าเป็นงานที่ดูดีมีหน้ามีตาพอสมควร

อย่างน้อยก็ดีกว่าพาอาจารย์ถังไปวิ่งงานอีเวนต์ตามห้าง

พอเสิ่นเฉียนนึกภาพอาจารย์ถังผู้สะอาดสะอ้านไร้ราคีต้องไปนั่งขมวดคิ้วอึดอัดอยู่ท่ามกลางฝูงชน ในใจก็อดหวั่นใจไม่ได้

ยังดี ยังถือว่าโชคดี

เสิ่นเฉียนก้มดูสถานที่ถ่ายทำ อยู่ใจกลางเมืองและค่อนข้างไกลจากวิลลาพอสมควร

จะไปยังไงดีล่ะเนี่ย

เขานึกถึงอาจารย์ถัง จึงตัดสินใจกัดฟันว่าจะเรียกแท็กซี่

แต่ถังเยวี่ยซวนกลับเอ่ยขึ้นมาเสียก่อนว่า "ส่งพิกัดมาให้ผมเถอะครับ เดี๋ยวผมขับรถพาคุณไปเอง"

พอได้ยินอาจารย์ถังพูดแบบนี้ เสิ่นเฉียนก็รู้สึกขึ้นมาแวบหนึ่งว่า ตัวเองเหมือนผู้ชายเฮงซวยที่หลอกล่อคุณหนูตระกูลผู้ดีให้หนีตามตัวเองมาไม่มีผิด

ต้องพาคนอื่นมาลำบากตกระกำลำบากไปด้วย ฮือ ๆ

เขาส่งพิกัดให้อาจารย์ถังอย่างว่าง่าย

รถของถังเยวี่ยซวนคือพานาเมร่าที่ดูเรียบหรูทว่าสมรรถนะยอดเยี่ยม

หลังจากขับรถออกมาจากโรงรถ เขาก็จอดรถตรงหน้าเสิ่นเฉียนด้วยสีหน้าเย็นชาเพื่อรอให้อีกฝ่ายขึ้นรถ

เมื่อคิดได้ว่าอาจารย์ถังเป็นคนรักความสะอาดมาก เสิ่นเฉียนขึ้นรถไปแล้วจึงพยายามลดตัวตนของตัวเองลงอย่างระมัดระวังที่สุด

ถังเยวี่ยซวนเองก็ดูเหมือนไม่มีความตั้งใจที่จะชวนคุยเช่นกัน

เขาเพียงขับรถไปเงียบ ๆ เครื่องหน้าอันงดงามสะท้อนอยู่บนกระจกหน้ารถ ดวงตาภายใต้แว่นตากรอบทองดูเย็นชาและเหินห่างจนไม่อาจมองออกถึงอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ

ทั้งสองคนนั่งเงียบกันไปตลอดทางจนกระทั่งถึงสถานที่ทำงานของเสิ่นเฉียน

แบรนด์สตรีทแฟชั่นที่ต้องมาถ่ายทำในวันนี้เพิ่งก่อตั้งได้ไม่กี่ปี แต่ด้วยดีไซน์ที่เป็นเอกลักษณ์และตรงกับรสนิยมของคนรุ่นใหม่ จึงคว้าพื้นที่ในวงการแฟชั่นได้อย่างรวดเร็ว

เสิ่นเฉียนไม่ใช่พรีเซนเตอร์เพียงคนเดียวของพวกเขา

แบรนด์แฟชั่นนี้ไม่เคยขาดแคลนเงินทุน ทุกครั้งที่ออกสินค้าคอลเลกชันใหม่ก็มักจะจ้างดาราหรือไอดอลชื่อดังมาเป็นพรีเซนเตอร์เสมอ

ครั้งนี้เขาก็เป็นพรีเซนเตอร์ให้แค่สินค้าส่วนเล็ก ๆ ของคอลเลกชันช่วงปลายฤดูร้อนเท่านั้น

สรุปง่าย ๆ ก็คือเป็นเพราะระดับความดังของเสิ่นเฉียนมันธรรมดาเกินไป

ส่วนเหตุผลที่ทางแบรนด์ติดต่อเขามา ก็เพราะไอดอลที่นัดไว้แต่เดิมดันยกเลิกคิวงานกะทันหัน พวกเขาจึงต้องรีบหาคนมาช่วยแก้ขัดแทน

ในที่สุดก็เลยตกลงกันได้อย่างรวดเร็วกับบริษัทของเสิ่นเฉียนที่หวังจะขูดรีดมูลค่าหยดสุดท้ายจากเขา

ตอนที่เสิ่นเฉียนพาอาจารย์ถังเข้ามาในสตูดิโอถ่ายทำตรงตามเวลา เขาก็พบว่างวดงานถ่ายทำของช่วงก่อนหน้ายังไม่เสร็จสิ้น

"นายคือเสิ่นเฉียนใช่ไหม" ผู้รับผิดชอบฝ่ายประชาสัมพันธ์ของแบรนด์กวาดสายตามองตารางถ่ายทำของวันนี้ แล้วเจอตารางงานที่กำหนดเวลาไว้เดิม

เขาโบกมือปัด ท่าทางไม่ได้ให้ความเคารพเลยแม้แต่น้อย "นายออกไปรอข้างนอกก่อนไป อีกพักใหญ่กว่าจะถ่ายเสร็จ"

แม้ช่วงนี้เสิ่นเฉียนจะติดคำค้นหายอดนิยมอยู่เรื่อย ๆ เพราะรายการหาคู่ แต่ในสายตาของฝั่งแบรนด์สินค้าในวงการบันเทิงพวกนี้ เขาก็เป็นแค่ไอดอลเจ้าแผนการที่คอยเกาะกระแสสร้างเรื่องเพื่อดึงยอดทราฟฟิกเท่านั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะเวลาจวนเจียน และเสิ่นเฉียนก็พอจะมีกระแสอยู่บ้างจริง ๆ พวกเขาไม่มีทางยอมให้แบรนด์ของตัวเองต้องมาพัวพันกับไอดอลที่จ่อคิวภาพลักษณ์พังแบบนี้เด็ดขาด

คนดูในไลฟ์ของเสิ่นเฉียนส่วนใหญ่ล้วนเป็นแอนตี้แฟนที่เปลี่ยนใจมาเป็นแฟนคลับ พอเห็นสีหน้าของฝั่งแบรนด์ก็อ่านความคิดในใจของพวกนั้นออกทะลุปรุโปร่ง

"แหม มีพวกตาไม่ถึงโผล่มาอีกคนละ ตอนที่ฉันดูถูกเสิ่นเฉียน แบรนด์แกยังไม่เกิดด้วยซ้ำ นี่ฉันเปลี่ยนจากแอนตี้มาเป็นแฟนคลับแล้ว ยังจะถึงคิวแกมาดูถูกเสิ่นเฉียนอีกเรอะ!"

"แน่จริงก็อย่าเชิญมาสิ เชิญมาแล้วยังจะมาวางท่าสูงส่งให้ใครดูมิทราบ"

"เด็กน้อยเอ๋ย ยังไม่รู้ซึ้งถึงความดีงามของสายตลกไร้สาระสินะ!"

ขณะที่คอมเมนต์กำลังเดือดดาล เสิ่นเฉียนกลับไม่ได้พูดอะไรมากความ เขาเพียงพยักหน้ารับรู้อย่างเข้าใจ จากนั้นก็ถอยกลับออกไปรอนอกสตูดิโอถ่ายทำ

ดูคล้ายเคยชินกับการได้รับการปฏิบัติแบบนี้มานานแล้ว

นานทีปีหนจะได้เห็นเสิ่นเฉียนไม่ด่าคน ทำเอาคนในคอมเมนต์ถึงกับเหวอไปตาม ๆ กัน

ทว่าสีหน้าของเสิ่นเฉียนกลับไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

การทำงานในวงการบันเทิงก็เป็นแบบนี้ ยิ่งเบอร์ใหญ่ เวลาถึงจะยิ่งมีมูลค่า และยิ่งเวลาของใครมีมูลค่า ทุกคนก็ยิ่งจะเกรงใจและเห็นคุณค่าของเวลาคนคนนั้น

แต่สำหรับศิลปินที่ขาดแคลนงานและไร้โอกาส การรอก็คือเรื่องปกติ เวลาของพวกเขาไม่ได้มีค่าอะไรเลยในสายตาของแบรนด์

เสิ่นเฉียนไม่ใช่เด็กใหม่ เขาเคยชินกับการรอคอยแบบนี้มานานแล้ว เพียงแต่รู้สึกผิดต่ออาจารย์ถังที่ต้องมานั่งรอเป็นเพื่อนเขา

เขาหันไปมองถังเยวี่ยซวนแล้วเอ่ยอย่างเกรงใจเล็กน้อย "ต้องลำบากคุณนั่งรอเป็นเพื่อนผมสักหน่อยแล้วครับ"

ถังเยวี่ยซวนพยักหน้าเล็กน้อย แม้สีหน้าจะยังคงเย็นชา แต่ยังดีที่ไม่มีท่าทีรำคาญใจเลย เขาเพียงเอ่ยถาม "ปกติแล้วต้องรอนานแค่ไหน"

"ถ้าเร็วก็ครึ่งชั่วโมง ถ้าช้าก็อาจจะค่อนวันครับ" เสิ่นเฉียนยิ้มอย่างจนใจ "ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเริ่มได้เมื่อไหร่ เอาเป็นว่าอาจารย์ถังลองไปหาที่นั่งพัก ดื่มกาแฟรอสักแก้วก่อนไหมครับ"

แต่ถังเยวี่ยซวนกลับไม่ขยับไปไหน เขาเพียงหันมองเสิ่นเฉียนแล้วถามว่า "คุณต้องรอแบบนี้ตลอดเลยเหรอ"

เดิมทีอาจารย์ถังก็หน้าตาดีอยู่แล้ว สายตาที่เอียงคอมองตรงมา ผสานกับดวงตาหงส์ที่หางตายกขึ้น ยิ่งขับเน้นให้ดูมีเสน่ห์ลึกซึ้งเป็นพิเศษ

เสิ่นเฉียนแทบจะทนรับการโจมตีด้วยความหล่อนี้ไม่ไหวจนต้องเบือนสายตาหนี พลางพยักหน้ารับ "ครับ เจอจนชินแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปมีเรื่องมีราวหรอก เกิดทะเลาะกันแล้วโดนตราหน้าว่าเรื่องมากเล่นตัวขึ้นมา มันจะไม่คุ้มเสียเปล่า ๆ"

ถังเยวี่ยซวนจ้องมองเสิ่นเฉียนอยู่ครู่หนึ่ง กระทั่งเสิ่นเฉียนเริ่มรู้สึกขนลุกชัน เขาก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน "แล้วคุณชอบอะไรในงานนี้ล่ะ มันให้ทรัพย์สินเงินทองหรือชื่อเสียงกับคุณได้เหรอ"

"แต่เท่าที่ผมเห็นจนถึงตอนนี้ ทั้งสองอย่างนี้ไม่ได้เห็นชัดในตัวคุณเลย" เขาพูดตรง ๆ โดยไม่มีการอ้อมค้อมแม้แต่น้อย

"..." เสิ่นเฉียนคิดไม่ถึงว่าอาจารย์ถังจะแทงใจดำอย่างจังขนาดนี้ เขาไอเบา ๆ "อาจารย์ถัง..."

ถังเยวี่ยซวนเอ่ยขัดขึ้นมา "อย่าเรียกผมว่าอาจารย์"

เขามองเสิ่นเฉียน คล้ายกำลังมองคนที่รู้จักกันมานานแสนนาน "คุณลืมผมไปแล้วใช่ไหม"

"เสิ่นเฉียน"