ตอนที่ 71 ต้าถังเสิ่นซื่อ (2)

เสิ่นเฉียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขามองอาจารย์ถังอย่างอึ้ง ๆ

ความทรงจำบางอย่างพลันผุดขึ้นมาในหัวของเขา ณ เวลานี้

ที่แท้เมื่อห้าปีก่อน ตอนที่เจ้าของร่างเดิมใกล้จะเรียนจบมหาวิทยาลัย เคยเข้าร่วมโครงการวิจัยร่วมด้านการเกษตรและชีวเคมีกับอาจารย์ที่ปรึกษา ซึ่งประสานงานร่วมกับห้องปฏิบัติการที่อาจารย์ถังอยู่

ในตอนนั้นอาจารย์ถังยังไม่ได้เป็นอาจารย์ถัง เป็นเพียงนักวิจัยพิเศษที่มีผลงานค่อนข้างโดดเด่นคนหนึ่งเท่านั้น

แม้จะมีความสามารถด้านการวิจัยที่แข็งแกร่ง แต่ด้วยความแตกต่างทางวัฒนธรรมจากต่างประเทศและนิสัยที่เย็นชาอย่างยิ่ง ทำให้เขาดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออกและไม่เข้าพวกในห้องปฏิบัติการเดิม

เนื่องจากโครงการวิจัยนั้นเป็นการร่วมมือข้ามสาขา จึงต้องใช้ความรู้ที่เกี่ยวข้องของทั้งสองสาขา ดังนั้นจึงแบ่งคนของทั้งสองห้องปฏิบัติการออกเป็นกลุ่มละสองคน เพื่อทำงานวิจัยร่วมกัน

เจ้าของร่างเดิมถูกจับคู่กับถังเยวี่ยซวนพอดี

พวกเขาผ่านช่วงเวลาตลอดทั้งโครงการมาด้วยกัน ทำการทดลองนับครั้งไม่ถ้วน และในที่สุดก็ได้รับผลการทดลองที่บุกเบิกสิ่งใหม่ร่วมกัน

ในตอนนั้น ผลการทดลองของพวกเขานับว่าล้ำสมัยอย่างมาก และดึงดูดความสนใจจากคนในวงการได้อย่างรวดเร็ว

แต่ก็เป็นเพราะชื่อเสียงและผลประโยชน์เบื้องหลังผลงานชิ้นนี้น่าดึงดูดใจเกินไป หัวหน้าห้องปฏิบัติการของถังเยวี่ยซวนจึงตัดชื่อของถังเยวี่ยซวนออก แล้วใช้ข้อมูลและผลงานนั้นตีพิมพ์เปเปอร์ SCI สองฉบับ ยึดผลการวิจัยนี้ไปเป็นของตัวเอง

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งจนชินตาในแวดวงวิชาการ

หัวหน้าคนนั้นได้ติดต่อพูดคุยกับหัวหน้าห้องปฏิบัติการฝั่งเสิ่นเฉียนไว้ล่วงหน้าแล้ว ทำการปิดกั้นข้อมูลการทดลองทั้งหมด อีกทั้งยังตัดสิทธิ์การเข้าใช้ห้องปฏิบัติการของถังเยวี่ยซวน เพื่อไม่ให้เขาเก็บหลักฐานไว้ได้

วันนั้น เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเฉียนได้เห็นอารมณ์ความรู้สึกอื่นบนใบหน้าของถังเยวี่ยซวน นอกเหนือจากความเย็นชา

แม้จะบางเบามาก แต่เขารู้ว่านั่นคือความรู้สึกแตกสลาย

หัวหน้าห้องปฏิบัติการของเสิ่นเฉียนก็คืออาจารย์ที่ปรึกษาของเขาเอง

ตอนที่เสิ่นเฉียนถามว่าทำไม อาจารย์ที่ปรึกษาที่มีรอยเหี่ยวย่นตรงหางตาก็บอกกับเสิ่นเฉียนเพียงประโยคเดียว:

"เทคโนโลยีสามารถเปลี่ยนโลกได้ แต่ถ้าเทคโนโลยีถูกควบคุมโดยคนที่มีทรัพยากรมากกว่า ก็จะสามารถเปลี่ยนโลกได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น"

ทรัพยากรของห้องปฏิบัติการที่ทรงอิทธิพล สามารถทำให้ผลงานนี้ได้รับการเผยแพร่ได้เร็วยิ่งขึ้น ซึ่งหมายความว่าพวกเขาจะได้รับอิทธิพลที่กว้างขวางขึ้นและทำกำไรได้เร็วยิ่งขึ้น

ในดวงตาอันขุ่นมัวของอาจารย์ที่ปรึกษาไม่มีความเสียดายเลยแม้แต่น้อย ราวกับเห็นเรื่องแบบนี้มาจนชินชาแล้ว เขาพูดว่า "ฉันรู้ว่านั่นเป็นคนหนุ่มที่มีศักยภาพเหมือนกับเธอ เสียดายที่โชคของเขาไม่ดี"

โชคดีที่เสิ่นเฉียนไม่เหมือนกับถังเยวี่ยซวน เขาโชคดีมาก

อาจารย์ที่ปรึกษาไม่เพียงแต่เก็บชื่อของเขาไว้ในผลการวิจัยเท่านั้น แต่ยังช่วยคว้าโควตาเรียนต่อปริญญาเอกโดยตรงมาให้เขาด้วย

เสิ่นเฉียนให้ความเคารพอาจารย์ที่ปรึกษาของตนมาโดยตลอด หลังจากได้รับคำตอบเช่นนี้ เขาก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอีก

เขาเพียงแค่กลับไปที่ห้องปฏิบัติการในคืนนั้น ใช้สิทธิ์การเข้าถึงของผู้ร่วมพัฒนาปลดล็อก แล้วคัดลอกข้อมูลการทดลองและบันทึกเอกสารทั้งหมดออกมาหนึ่งชุด ส่งไปให้ถังเยวี่ยซวน

จากนั้นก็ลบข้อมูลดิบทั้งหมดที่เขาและอีกฝ่ายร่วมทำการทดลองวันแล้ววันเล่าจนได้มาทิ้งไป

เรื่องหลังจากนั้นก็เรียบง่ายมาก

ถังเยวี่ยซวนตีพิมพ์เปเปอร์ฉบับใหม่ที่มีความสมบูรณ์แบบตั้งแต่ตรรกะไปจนถึงสายข้อมูลขึ้นมาอีกครั้ง และใช้สถานะนักวิจัยพิเศษตั้งข้อสงสัยว่าหัวหน้าห้องปฏิบัติการขโมยผลงานวิจัยของผู้อื่นไปตีพิมพ์

เรื่องนี้สร้างความตกตะลึงให้กับคนในวงการเป็นอย่างมาก

ท่ามกลางข้อสงสัย หัวหน้าคนนั้นไม่สามารถหาข้อมูลเพิ่มเติมมาพิสูจน์ตัวเองได้ ขณะที่ถังเยวี่ยซวนก็ได้รับความสนใจและการยอมรับจากคนในวงการเนื่องจากผลงานวิจัยร่วมชิ้นนี้

ด้วยเหตุนี้ ทางมหาวิทยาลัยจึงดำเนินการสอบสวนหลังจากชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย และในที่สุดก็มีมติไล่หัวหน้าห้องปฏิบัติการคนเดิมออกด้วยเหตุผลเรื่องการประพฤติผิดทางวิชาการ

จากนั้น เพื่อปลอบขวัญถังเยวี่ยซวน จึงมอบโอกาสในการประเมินตำแหน่งศาสตราจารย์ให้กับเขาเป็นพิเศษ และให้เขาขึ้นเป็นหัวหน้าห้องปฏิบัติการคนใหม่

ทว่าถังเยวี่ยซวนกลับปฏิเสธ

เขาเลือกห้องปฏิบัติการของสถาบันอุดมศึกษาอีกแห่งเพื่อทำงานวิจัยของตัวเองต่อไป หลายปีมานี้เขาทุ่มเทอย่างลึกซึ้งในแวดวงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์มาตลอด ใช้เวลาไม่ถึงห้าปีก็ก้าวขึ้นมาเป็นนักวิชาการที่อายุน้อยที่สุดของสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน

ในระหว่างนั้นเขาตีพิมพ์เปเปอร์ระดับสูงใน SCI มากกว่าสิบฉบับ รวมถึง Nature สามฉบับ และ Science หนึ่งฉบับ สร้างอิทธิพลอย่างมหาศาลในแวดวงชีวเคมี

จากนั้นในวัยเพียง 28 ปี เขาก็ได้กลายเป็นศาสตราจารย์ประจำสัญญาจ้างระยะยาวที่อายุน้อยที่สุดของมหาวิทยาลัยชั้นนำในประเทศ ทั้งยังก่อตั้งห้องปฏิบัติการของตัวเองขึ้นมา

ถังเยวี่ยซวนเคยได้ยินคนนับไม่ถ้วนเรียกตัวเองว่า "อาจารย์ถัง" แต่เมื่อได้ยินเสิ่นเฉียนเรียกเขาว่าอาจารย์ถัง ความเย็นชาที่เคยมีมาตลอดก็มลายหายไปในพริบตา

เขาจ้องมองเสิ่นเฉียนเขม็ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "เสิ่นเฉียน คุณยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้จักผมไปถึงเมื่อไหร่กัน"

นับตั้งแต่ส่งประโยคนั้นกับอีเมลหนึ่งฉบับมาให้เขาเมื่อห้าปีก่อน เสิ่นเฉียนก็หายตัวไปกะทันหัน

ถังเยวี่ยซวนพยายามหาทุกวิถีทางเพื่อสืบหาว่าเสิ่นเฉียนไปอยู่ที่ไหน

ภายหลังถึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายถูกมหาวิทยาลัยลงโทษทางวินัยเพราะทำข้อมูลห้องปฏิบัติการรั่วไหล แม้ว่าจะเรียนจบได้ตามปกติ แต่ก็ถูกตัดสิทธิ์บัณฑิตเกียรตินิยมและโควตาเรียนต่อปริญญาเอกโดยตรง

หลังจากนั้นอีก เมื่อถังเยวี่ยซวนหาลู่ทางแนะนำเสิ่นเฉียนให้เข้ามาทำงานที่ห้องปฏิบัติการของตนได้ ก็พบว่าอีกฝ่ายก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงและกลายเป็นไอดอลไปแล้ว เดินไปบนเส้นทางที่แตกต่างจากเขาอย่างสิ้นเชิง

ถังเยวี่ยซวนนึกถึงค่ำคืนนั้นเมื่อห้าปีก่อน อีเมลและข้อความที่เขาได้รับในยามที่สิ้นหวังสุดขีด

"ถึงจะมีความมืด แต่ก็แค่เปิดไฟไม่ใช่เหรอครับ รบกวนเปลี่ยนชื่อผู้ประพันธ์จากชื่อผมเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาและห้องปฏิบัติการของเขาด้วย สุดท้ายนี้ขอให้คุณราบรื่นทุกประการ"

......

ประโยคนี้เรียบง่ายธรรมดา แต่กลับหนักอึ้งดั่งพันชั่ง

ถังเยวี่ยซวนรู้ดี พรสวรรค์ด้านการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของเสิ่นเฉียนไม่ได้ด้อยไปกว่าตนเลย เดิมทีอีกฝ่ายสามารถคว้าทุกอย่างมาครองได้ ทั้งชื่อเสียง ลาภยศ อนาคตที่สดใส และเส้นทางชีวิตที่ราบรื่นไร้ขวากหนาม

ทว่าเขากลับไม่ต้องการอะไรสักอย่าง

ในฐานะคนที่เปิดไฟเพื่อขับไล่ความมืดมิด เสิ่นเฉียนแบกรับผลพวงทุกอย่างไว้ แลกอนาคตของตัวเองกับความก้าวหน้าทะยานฟ้าของเขา

ในตอนแรกที่ถังเยวี่ยซวนได้รับคำเชิญเข้าร่วมรายการหาคู่ เขาไม่ได้คิดจะตอบรับคำเชิญเลย

เพราะการทดลองยุ่งมาก เวลาของโปรเจกต์ก็กระชั้นชิด เขาไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องความรู้สึกส่วนตัวซึ่งเป็นสิ่งที่มีหรือไม่มีก็ได้สำหรับเขา

จนกระทั่งเขาได้เห็นชื่อของเสิ่นเฉียนอยู่ในรายชื่อแขกรับเชิญ

เขาจึงเดินทางมาร่วมรายการนี้

ทว่าที่นึกไม่ถึงก็คือ เสิ่นเฉียนกลับลืมตนไปเสียได้

ถังเยวี่ยซวนมองเสิ่นเฉียนอย่างเงียบงัน ภายใต้รูปลักษณ์สุภาพและเคร่งขรึมเก็บอารมณ์นั้นมีกระแสน้ำเชี่ยวกรากกำลังปั่นป่วนอยู่ข้างใน

เมื่อเผชิญกับคำซักถามของอาจารย์ถัง เสิ่นเฉียนก็รู้สึกผิดอยู่ในใจบ้าง

เรื่องนี้แม้แต่วิญญาณร่างเดิมเองก็แทบจะลืมไปแล้ว

เพราะในตอนนั้นพวกเขาร่วมงานกันเพียงช่วงสั้น ๆ แค่ครึ่งปีเท่านั้น ร่างเดิมจึงคิดว่าอาจารย์ถังคงจำตนไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับร่างเดิมแล้ว เรื่องนั้นก็เป็นเพียงสิ่งที่เขาคิดว่าสมควรทำเท่านั้น

ร่างเดิมเพียงรู้สึกผิดต่ออาจารย์ที่ปรึกษาของตน ที่ไม่สามารถเดินตามเส้นทางที่อีกฝ่ายปูไว้ให้ได้ตลอดรอดฝั่ง

แต่ตลอดหลายปีที่วุ่นวายอยู่กับอาชีพไอดอล เขาก็ค่อย ๆ ลืมเลือนเรื่องเหล่านี้ไปทีละน้อย กระทั่งวันนี้เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์ถังถึงพลันนึกขึ้นมาได้

ที่แท้ตนเองก็เคยมีอดีตช่วงนี้อยู่ด้วย

————————

แปลกจัง อัปเดตเสร็จแล้วติดอยู่ตรงรออนุมัติตรวจสอบ เฮ้อ เข้านอนกันเร็วหน่อยนะทุกคน พรุ่งนี้ค่อยอ่านกัน