ตอนที่ 72 ต้าถังเสิ่นซื่อ (3)

"นึกไม่ถึงว่าคุณยังจำได้" เสิ่นเฉียนถอนหายใจเบา ๆ แล้วยิ้มให้ถังเยวี่ยซวน "ผมลืมไปหมดแล้วล่ะครับ บางทียังรู้สึกเลยว่า ตัวผมในตอนนี้ไม่ใช่ตัวผมในตอนนั้นแล้ว"

"แบบที่กระทั่งวิญญาณก็เปลี่ยนไปแล้วน่ะครับ"

คำพูดนี้แฝงความหมายลึกซึ้งอยู่บ้าง

เพราะเสิ่นเฉียนไม่อยากให้ถังเยวี่ยซวนเอาความรู้สึกขอบคุณที่มีต่อร่างเดิมมาลงที่ตัวเขา เขาแค่มาทำภารกิจเท่านั้น

เมื่อได้ยินเสิ่นเฉียนพูดเช่นนั้น แววตาและสีหน้าของถังเยวี่ยซวนยังคงเย็นชา ทว่าไม่ได้ประหยัดคำพูดเหมือนยามปกติ

เขาเอ่ยช้า ๆ "ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมคุณถึงเข้าวงการบันเทิง แล้วใช้ชีวิตแบบเรื่อย ๆ มาเรียง ๆ ตลอดห้าปีนี้ ทั้งที่คุณมีแวดวงที่เหมาะกับคุณมากกว่าแท้ ๆ และยังสามารถเป็นคนที่มีคุณค่ามากกว่านี้ได้ด้วย"

"แต่ผมเชื่อในวิทยาศาสตร์ และเชื่อแค่วิทยาศาสตร์เท่านั้น แทนที่จะบอกว่ามีสิ่งที่เรียกว่าวิญญาณอยู่จริง ผมเชื่อว่าความคิดของมนุษย์คือจิตสำนึกที่เกิดจากการรวมตัวของกลไกประสาทสัมผัสต่าง ๆ มากกว่า"

เมื่อพูดถึงเรื่องในแวดวงที่ตัวเองคุ้นเคย น้ำเสียงของถังเยวี่ยซวนจึงดูสุขุมรอบคอบและผ่อนคลาย

เขามองเสิ่นเฉียน "ร่างกายของคุณอยู่ที่นี่ คุณก็คือคุณ ส่วนจิตสำนึกมีแค่สองสถานะคือทำงานกับไม่ทำงาน ไม่ได้มีวิญญาณที่เปลี่ยนแปลงได้อะไรนั่นอยู่จริงเลยสักนิด"

"แล้วคุณจะแน่ใจได้อย่างไรว่าคุณไม่ใช่ตัวเองคนเดิมแล้ว"

เสิ่นเฉียนนึกไม่ถึงว่าอาจารย์ถังจะพูดแบบนี้ เขาชะงักไปเล็กน้อย

ในใจคิดว่า อะไรคือเขาจะแน่ใจได้อย่างไรว่าไม่ใช่ตัวเองคนเดิมกันล่ะ

แล้วก็นะ ทำไมจู่ ๆ ถึงโยนคำถามที่ลึกซึ้งขนาดนี้ แถมยังเป็นวิทยาศาสตร์ผสมปรัชญามาให้เขาง่าย ๆ แบบนี้ด้วย

ของพรรค์อย่างสมองเนี่ย เขาไม่ได้ใช้มาตั้งนานแล้วนะเว้ย!

เดี๋ยวก่อนสิ เขาไม่ใช่ผู้ทำภารกิจทะลุมิติหรือไง

เรื่องเปลี่ยนวิญญาณ เรื่องทำภารกิจ พวกนี้มันไม่ใช่การตั้งค่าพื้นฐานอยู่แล้วเรอะ

ทำไมพอถึงคราวเขา ถึงต้องมานั่งพิสูจน์ตัวเองด้วยล่ะเนี่ย

แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด!

ถ้าจะให้อธิบายหลักการอย่างละเอียด เขาก็แค่ทำแบบนั้นแล้วก็แบบนี้ ภายใต้การเกื้อหนุนของพลังเหนือธรรมชาติบางอย่าง จนได้เข้ามาอยู่ในร่างเดิม เพื่อขจัดความยึดติดของร่างเดิมแล้วส่งเขาไปเวียนว่ายตายเกิด

ทว่าเมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว เสิ่นเฉียนก็พบว่าตัวเองลืมรายละเอียดไปหลายอย่าง

หลายเรื่องที่เขาคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ พอมาลองคิดดูให้ละเอียดในตอนนี้ กลับพบว่าตัวเองนึกอะไรไม่ออกเลย

หรือว่า!

จริง ๆ แล้ว!

...เป็นไปไม่ได้ เสิ่นเฉียนสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นในใจ

ถ้าทัศนะของถังเยวี่ยซวนถูกต้อง บนโลกนี้ไม่มีวิญญาณที่เปลี่ยนไปได้ เขาไม่ใช่ผู้ทำภารกิจ แต่เป็นร่างเดิมจริง ๆ แล้วข้อความหนึ่งบรรทัดที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาเป็นระยะ ๆ มันเป็นเพราะสายตายาวงั้นเหรอ

เขาเพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าเองนะ

ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว เสิ่นเฉียนบอกตัวเองว่า สภาพจิตใจที่สุขภาพดีที่สุด ก็คือการไม่ต้องมีสภาพจิตใจอะไรเลย

แต่ในแง่วิทยาศาสตร์ เขาไม่มีทางโน้มน้าวอาจารย์ถังได้ จึงเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "เรื่องเมื่อก่อนผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไปเถอะครับ อย่าเก็บเอามาใส่ใจเลย"

ร่างเดิมไม่เคยเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ แต่อาจารย์ถังดูเหมือนจะจำมาจนถึงทุกวันนี้

เสิ่นเฉียนคิดดูแล้วจึงเสนอทางสายกลางให้อีกฝ่าย "ถ้าคุณยังรู้สึกผิดอยู่จริง ๆ แล้วยืนกรานจะเลี้ยงข้าวผม ผมก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะ"

[ค่าโซเชียลแรง +1]

เห็นไหมล่ะ ตัวอักษรบรรทัดนี้โผล่มาอีกแล้ว เสิ่นเฉียนยิ่งปักใจเชื่อในสถานะอันไม่ธรรมดาของตัวเองเข้าไปใหญ่

ไม่อย่างนั้นจะให้เขาเชื่อว่าตัวเองอายุแค่ยี่สิบกว่า อายุน้อยขนาดนี้ก็สายตายาวแล้วงั้นเหรอ

ถังเยวี่ยซวนนึกไม่ถึงว่าเมื่อได้พบกันอีกครั้ง เสิ่นเฉียนจะพูดถึงเรื่องนี้อย่างไม่สะทกสะท้านและเบาบางถึงเพียงนี้

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ช้อนหางตาที่เชิดขึ้นเล็กน้อยมองเสิ่นเฉียนแล้วถามว่า "คุณเคยเสียใจภายหลังไหม"

เมื่อเสิ่นเฉียนได้ยินคำถามนี้ จึงหันไปมองอาจารย์ถัง

จากนั้นก็เห็นว่าบนใบหน้างดงามทว่าเย็นชาของอาจารย์ถัง มีอารมณ์ความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายปรากฏขึ้นมา มันไม่ใช่ความแหลกสลายอย่างที่เคยเห็นในความทรงจำอีกต่อไปแล้ว ทว่าก็เป็นความแหลกสลายอีกแบบหนึ่ง

เป็นความทรมานที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว

คำถามนี้ เขาต้องอยากถามมาตั้งแต่ห้าปีก่อนแล้วแน่ ๆ

เสิ่นเฉียนถอนหายใจออกมา

ไม่ว่าจะกี่วิญญาณ ในความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวกับอาจารย์ถัง เขาก็ไม่เคยสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเสียใจภายหลังเลยสักนิด

ดังนั้นเขาจึงเอ่ยกับอาจารย์ถังอย่างจริงจังว่า "ผมเคยเสียใจที่นอนดึกเพราะเล่นมือถือ เคยเสียใจที่ตอนเล่นเกมไม่ยอมเปิดไมค์ด่าให้ทัน เคยเสียใจที่กินเคเอฟซีวันพุธครับ"

......

"ผมเคยเสียใจกับหลายเรื่อง แต่เรื่องนั้นผมไม่เคยเสียใจเลยสักนิดครับ"

"ในทางกลับกัน ผมดีใจมากด้วยซ้ำที่ตอนนั้นทำแบบนั้นลงไป" เสิ่นเฉียนพิงกำแพงอย่างสบายอารมณ์ พลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ไม่อย่างนั้นทั่วทั้งหัวกั๋วก็คงต้องใช้เวลานานกว่านี้ ถึงจะได้ค้นพบบุคลากรด้านการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้"

"ผมคิดว่าผมทำได้ดีมากแล้ว ทำไมต้องเสียใจด้วยล่ะครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถังเยวี่ยซวนก็จ้องมองเสิ่นเฉียนนิ่ง ๆ โครงหน้าที่เย็นชาราวกับมีอารมณ์ความรู้สึกบางอย่างที่หาได้ยากระบายเจืออยู่จาง ๆ

"เสิ่นเฉียน" จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นมา "ผมได้ยินมาว่าสัญญาของคุณใกล้จะหมดลงแล้ว"

"อย่าเสียเวลาทิ้งพรสวรรค์ของคุณไปเปล่า ๆ อีกเลย คุณสามารถกลับมาได้ทุกเมื่อ"

ถังเยวี่ยซวนยืนอยู่ตรงนั้น รูปร่างสูงโปร่งและสง่างาม แม้ว่าทั่วทั้งร่างจะแผ่กลิ่นอายเย็นชาที่ห้ามคนแปลกหน้าเข้าใกล้ ทว่าสายตาที่เขามองไปยังเสิ่นเฉียนกลับแฝงความอบอุ่นไว้สองสามส่วนอย่างหาได้ยาก

หากว่าในตอนแรก การที่เสิ่นเฉียนก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงคือทางเลือกที่จำใจ เช่นนั้นในครั้งนี้ จะไม่มีใครทำให้เขาต้องจำใจได้อีกแล้ว

ถังเยวี่ยซวนได้ปูทางทุกอย่างไว้ให้เขาหมดแล้ว อนาคตและเส้นทางอันราบรื่นที่เสิ่นเฉียนสูญเสียไป จะกลับมาปรากฏตรงหน้าเขาทีละอย่าง

"..." เสิ่นเฉียนไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องราวมันถึงพัฒนามาถึงจุดนี้ได้อย่างกะทันหัน

ให้ความรู้สึกเหมือนเรียนจบไปแล้ว แต่อยู่ ๆ ก็โดนเรียกตัวกลับไปเรียนใหม่อย่างไรอย่างนั้น

อีกอย่าง เขาตกอับขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ

ถึงขนาดทำให้ผู้ได้ยินต้องหลั่งน้ำตา ผู้พบเห็นต้องโศกเศร้า พอเจอหน้าปุ๊บก็อยากจะหางานแนะนำให้เขาทันทีเลยงั้นเหรอ

เสิ่นเฉียนยังคิดไม่ตก แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางการแก้ต่างของเขา "อย่าแบบนี้สิครับ ถึงผมจะดูจนมาก แต่ผมก็รักงานของผมมากนะ"

"ผมรักความรู้สึกแบบที่ไม่ประสบความสำเร็จอะไรเลย ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง แต่ก็ยังตั้งหน้าตั้งตาทำต่อไปแบบนี้นี่แหละ"

[ค่าโซเชียลแรง +1]

ถังเยวี่ยซวน "..."

ช่างเป็นความรักในงานแบบใหม่จริง ๆ

"ล้อเล่นน่ะครับ" เสิ่นเฉียนโบกไม้โบกมือ "ถ้ามีงานพาร์ตไทม์ก็เรียกผมได้จริง ๆ นั่นแหละ แต่ตอนนี้ผมยังไม่มีแผนจะเปลี่ยนสายงาน เพราะผมชอบงานของผมมากครับ"

แววตาของเขาเจือไปด้วยรอยยิ้ม สีหน้าไม่มีความฝืนใจเลยแม้แต่น้อย

เมื่อได้ยินเสิ่นเฉียนปฏิเสธ ถังเยวี่ยซวนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอ่ย "คุณสามารถทำเรื่องที่มีความหมายมากกว่านี้ได้"

"เรื่องที่มีความหมายมากกว่านี้เหรอครับ" เมื่อได้ยินคำถามของอาจารย์ถัง เสิ่นเฉียนก็นึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา น้ำเสียงพลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันที

"ผมคิดว่างานของผมมีความหมายมากพอแล้วครับ" เขาเอ่ย

————

คืนนี้อัปแน่นอนเพื่อน ๆ !